شاید دروازه در نگاه اول چند تیرک و یک تور باشد ولی برای ما هواداران چلسی دروازه همواره مانند کاخ پادشاهی ای بود که افرادی مانند پیتر بونتی بزرگ بر آن حکمرانی میکردند. دروازه در لغت نامه ی زبان آبی یعنی غرور. پیتر بونتی در سال ۱۹۴۱ میلادی از پدر و مادر لندنی به دنیا لبخند زد. جوانی ۱۹ ساله بود که از ردینگ به چلسی آمد و چند سال بعد با تیم چلسی قهرمان جام اتحادیه انگلیس شد. وی در طول دو دوره ی ۱۵ ساله و ۳ ساله در ۶۰۰ بازی برای چلسی هنرنمایی کرد. از جمله افتخارات دلنشین او قهرمانی در جام جهانی ۱۹۶۶ با تیم ملی انگلیس بود. او در سن ۷۸ سالگی مثل یک ستاره چشمک زد و دنیای فانی را ترک کرد. در پایان باید اعتراف کرد که غرور بخش زیادی از فاصله ی اولین لبخند و آخرین چشمک زندگی اش را پر کرده بود. یکی از پیتر های افسانه ای را از دست دادیم روحش شاد.