ما ایرانیا حاضریم به خودمون دروغ بگیم ولی واقعیت تلخو نپذیریم و وقتی هم واقعیت و ضعفامونو نپذیریم هیچوقت دنبال حلش نیستیم.
مثلا به خودمون میگیم با فرهنگ در حالی که واقعیت اینه که وقتی که اکثر ملت زیر خط فقرن اونوقت واسه اون اکثریت فرهنگ اولویت نیست.هیچ وقت بدون پیشرفت اقتصادی نمیشه پیشرفت فرهنگی داشت.حالا هرچقد بخوایم به خودمون بقبولونیم با فرهنگیم.
یا مثلا ما ایرانیا خودمونو باهوش میدونیم در حالی که اصلا اینطور نیست.باهوشامون که میرن از ایران و علاوه بر از دست دادن اونا نسلهای ایندشونو هم از دست میدیم.ولی بازم توهم باهوش بودنو داریم.
واقعیت اینه که ما مشکلات زیادی داریم و تا وقتی که مشکلاتمونو قبول نکنیم و از توهم بیرون نیایم مشکلات میمونن و این فقط ماییم که تو توهمیم

