وقتی همه هستیِِ من فقط به معنایِ توِ همه تپشهایِ دلم غرق تمنایِ توِ برای دیدنِ تو اگه حتی یک دمه دشت و صحرا ، کوه به کوه میگذرم من از همه حرف بزن با دلِ خستم حرف بزن ،که دل شکستم حرف بزن بگو دوباره از دیاری که بهاره حرف بزن با دلِ خستم حرف بزن ،که دل شکستم حرف بزن بگو دوباره از دیاری که بهاره فاصله میون ما اگه صد پیج و خمه همۀ هفت آسمون،واسه من یک قدمه یه روزی از روزگار یه خزون یا که بهار تو میبینی سایه ای پشت انبوهِ غبار می رسه به شهرِ تو یه دیوونه، بی قرار این منم که اومدم پیش تو به اون دیار حرف بزن با دلِ خستم حرف بزن ،که دل شکستم حرف بزن بگو دوباره از دیاری که بهاره حرف بزن با دلِ خستم حرف بزن ،که دل شکستم حرف بزن بگو دوباره از دیاری که بهاره وقتی همه هستیِِ من فقط به معنایِ توِ همه تپشهایِ دلم غرق تمنایِ توِ برای دیدنِ تو اگه حتی یک دمه دشت و صحرا ، کوه به کوه میگذرم من از همه حرف بزن با دلِ خستم حرف بزن ،که دل شکستم حرف بزن بگو دوباره از دیاری که بهاره حرف بزن با دلِ خستم حرف بزن ،که دل شکستم حرف بزن بگو دوباره از دیاری که بهاره