#مقاله ✅ به دروازه‌بان ها احترام بذارید... مهاجم‌ها کافیه که تو یه لحظه خاص و مهم، یه گل سرنوشت‌ساز بزنن. دیگه اهمیتی نداره که تا رسیدن اون لحظه، چقدر موقعیت خراب کردن. چون ما از ابتدای بازی تا اون لحظه خاص رو اصلا به خاطر نمیاریم؛ چون اصلا اهمیتی نداره که به خاطر بیاریم؛ چون ذات انسان همینه؛ دائما به دنبال یه لحظه خاص تو زندگی‌اش میگرده؛ دنبال یه تصویر که برای همیشه تو آلبوم ذهنش ثبت بشه؛ دنبال یه خاطره موندگار که برای همیشه توی دفترچه خاطراتش بمونه. ثابت شده که مغز توانایی به خاطر سپردن ثانیه به ثانیه اتفاقات اطرافش رو با تمامی جزئیات داره و این ماییم که انتخاب میکنیم تا کدوم یکی از این اتفاقات رو برای خودمون نگه داریم؛ خود ماییم که با نگاهمون به زندگی، به این اتفاقات معنی میبخشیم و اونها رو تا اندازه خاطره‌ای تلخ یا شیرین معتبر میکنیم؛ خود ما. خود ماییم که جهانمون رو تعریف میکنیم و طبق این تعریف، اتفاقاتی که در گذر هستن رو به لحظات خاص و مهم زندگی‌مون تبدیل میکنیم. شاید یادمون نباشه که هفته پیش ناهار چی خوردیم؛ ولی قطعا یادمونه شبی که ایران مقابل پرتغال تو جام جهانی قرار گرفته بود، شام چی داشتیم. حتی اگه از استرس زیاد شام نخورده بودیم هم کاملا یادمونه که بوی چه غذایی دور و برمون پیچیده بود. فرق ناهار و شام نیست؛ فرق نگاهمون به روزهاست.  احتمالا کسی که هیچ علاقه‌ای به فوتبال نداره، شب بازی ایران - پرتغال براش مثل هفته پیش ما بود و اگه همون شخص، ناهار هفته پیشش رو در کنار کسی که دوستش داره، بعد از یه ماه دوری و تعطیلی و قرنطینه سپری کرده باشه، قطعا تمام جزئیات اون غذا رو به خاطر میاره و حتی یادش هم هست که دوغش با طعم گلپر بوده یا نعناع. فوتبال هم درست مثل زندگیه. ماجرای نگاه به اتفاق و ثبتش تحت عنوان خاطره، در لحظه به لحظه یه مسابقه فوتبال صادقه و فقط هم مربوط به مهاجم‌ها نمیشه. یه دروازه‌بان هم کافیه که تو یه لحظه خاص و مهم، مرتکب یه اشتباه سرنوشت‌ساز بشه. دیگه مهم نیست که تا اون لحظه چند بار توپ رو از خط دروازه بیرون کشیده؛ چند بار اشتباه مدافع‌هاش رو جبران کرده؛  چند بار تو یه مصاف تک‌به‌تک، اجازه گلزنی رو به مهاجم حریف نداده و چند بار لحظاتی رو خلق کرده که اگه تعریفمون از فوتبال متفاوت میبود، میتونستیم اون لحظات رو به خاطره تبدیل کنیم؛ فقط تصویر همون یه اشتباه تو آلبوم ذهنمون ثبت میشه و تو دفترچه خاطراتمون مینویسیم که دروازه‌بان با اشتباهش پیروزی رو از ما گرفت. اشتباهات مهاجم‌ها قابل جبرانه؛ اشتباهات مدافعین به سختی جبران میشه و اشتباهات دروازه‌بان ها نابخشودنیه. یه مهاجم ممکنه بعد از از دست دادن چند موقعیت حساس، با زدن یه گل تیمش رو برنده بازی کنه و قهرمان زمین لقب بگیره؛ ولی یه دروازه‌بان کافیه که یه بار باعث گل خوردن تیمش بشه؛ بعد از اون حتی اگه تمام توپهایی که به سمت دروازه‌اش میاد رو هم بگیره، باز هم مقصر اصلی شکست تیمش و فرد مطرود زمین به حساب میاد. تو فوتبال هر چه از مهاجم به سمت دروازه‌بان عقب و عقب‌تر میریم، وظایف شجاعانه تر میشه و حمایت کمتر. دروازه‌بان ها اولین نفری‌ان که تیمشون رو به هجوم هدایت میکنن و آخرین نفری هستن که مقابل حملات حریف، بدون اینکه حمایتی رو پشت سرشون ببینن، قرار میگیرن. اونها شجاع‌ترین فرد ترکیب تیمشون هستن و اطمینانی که با عکس‌العمل ها و رفتاراشون به جا میذارن، میتونه از خودشون تا مهاجم تیمشون جلو و جلوتر بره و آرامش و نظمی فوق‌العاده به کل تیم هدیه بده. دروازه‌بانی یعنی مجموعه‌ای از شجاعت، اطمینان، ابهت و نفر اول بودن؛  پس باید به شجاعت‌شون، شماره یک پستشون، بزرگی و ابهتشون،  و اعتمادی که با تلاش، از طرفدار ها به دست میارن، احترام بذاریم. روزتون مبارک دروازه‌بان ها...