جزایر کوک واقع است در قارهٔ اقیانوسیه، اقیانوس آرام جنوبی، غرب جزایر پولینزیای فرانسه، شرق تونگا و جنوب غرب ساموآ ی آمریکا. پایتخت جزایر کوک، شهر آواروآ با ۱۰ هزار نفر جمعیت میباشد. مساحت جزایر کوک ۲۴۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۹٬۵۶۹ نفر است. جزایر کوک به صورت مجمع الجزایر بوده و از بیش از ۱۲۰ جزیره تشکیل شدهاست که مهمترین آنها، راروتونگا، آیتوتاکی، راکاهانگا،پوکاپوکا و پالمرستون نام دارند.
جزایر کوک ابتدا در قرن ۶ توسط مردمان پولنزیایی که از تاهیتی مهاجرت کرده بودند رنگ منطقهی مسکونی به خود گرفت. اولین گزارش ثبت شده از این منطقه مربوط به دریانوردی اسپانیایی به نام آلوارو دو مندانا است که در سال ۱۵۹۵ در سفری، جزیره پوکاپوکا (از جزایر کوک) را مشاهده کرد و نام آن را سن برنارد نهاد. در سال ۱۶۰۶ دریانوردی پرتغالی به نام پدرو فرناندز که برای پادشاهی اسپانیا خدمت میکرد اولین گزارش مبنی بر پهلو گرفتن و پا نهادن اروپاییها بر جزیره اکاهانگا ثبت کرد و نام آن را ژنته هرموسا یا مردمان زیبا نهاد.
دیرینه شناسان و باستان شناسان ردپایی از وجود انسان در ۴ قرن پیش از میلاد را در جزایر کوک، کشف کردهاند. تاریخ شفاهی راراتونگا (مهمترین جزیره از مجمع الجزایر کوک و تنها جزیره قابل سکنی جزایر کوک) به حدود ۱۴۰۰ سال پیش بازمیگردد. اولین اروپایی در سال ۱۵۹۵ به این جزایر رسید، دریانورد اسپانیایی به نام «آلوارو دی مندانا» با توقف کوتاه مدتی در جزیرهٔ شمالی پوکاپوکا به راه خود ادامه داد. در سال ۱۶۰۶ دریانورد دیگر اسپانیایی به نام پدرو فرناندز دی کویروس به دیگر جزیرهٔ شمالی یعنی راکاهانگا سفر کرد، اقامت او نیز کوتاه مدت بود؛ و اما کاپیتان جیمز کوک دریانورد انگلیسی اولین اروپایی بود که این جزیره را بهطور کامل و دقیق کشف کرد، کاپیتان کوک در سال ۱۷۷۳ به این جزایر رسید و در سال ۱۷۷۷ به کشورش بازگشت، او در طول این ۴ سال اقامتش در مجمع الجزایر کوک، کلیهٔ جزایر ناشناخته را کشف نمود. در سال ۱۸۳۵ در اولین اطلسی که از جزایر اقیانوس آرام جنوبی تهیه شد، این جزایر به نام «جزایر کوک» به ثبت رسید و امروزه نیز به همین نام خوانده میشود، در آن زمان، جزایر شمالی با نامهای جزایر پنرین و جزایر مانی هیکی نامیده میشد. پای مبلغین مسیحی در قرن ۱۹ میلادی به این جزایر باز شد که نقش عمدهای در تحول فرهنگ و مذهب جزیره نشینان برجای گذاشت، با این حال مبلغین هیچ اقدامی به منظور ریشه کن کردن فرهنگهای بومی مردم جزیره انجام ندادند. اولین ملبغ مسیحی که به جزایر کوک سفر کرد، کشیشی به نام «جان ویلیامز» از جامعهٔ مبلغین مسیحی لندن بود که در سال ۱۸۲۱ وارد جزیرهٔ آیتوتاکی شد. هرچند تأثیر مبلغان مسیحی بر دیگر جزایر اقیانوس آرام جنوبی نیز بسیار ملموس بود، دیگر مبلغین مسیحی در سال ۱۸۲۳ از جزایر سوسایتی (پولینزیای فرانسه) وارد جزیرهٔ راروتونگا شدند. در سال ۱۸۸۸ بریتانیا به تلافی ادعای مالکیت فرانسه بر پولینزیا (همسایهٔ غربی جزایر کوک) رسماً تحتالحمایگی جزایر کوک را اعلام کرد، پس از آن شمار مستعمرات بریتانیا در اقیانوس آرام جنوبی به طرز فرایندهای رشد یافت. در سال ۱۹۰۰ نیوزیلند، راروتونگا و سایر جزایر عمدهٔ مجمع الجزایر کوک را ضمیمهٔ خود ساخت، نیوزیلند چند سال بعد دیگر جزایر شمالی آن را نیز مال خود کرد. در سال ۱۹۶۵ جزایر کوک، حق خودمختاری در امور داخلی را به دست آورد ولی هنوز دفاع و سیاست خارجی آن، تحت کنترل نیوزیلند است.
نژاد ۸۷ ٪ مردم جزایر کوک مائوریهای جزایر کوک و ۵ ٪ نیز پولینزیایی میباشند. همچنین دین ۵۵ ٪ ساکنان جزایر کوک، انگلیکان، ۱۶ ٪ کاتولیک، ۸ ٪ ادونتیست روز هفتم، ۳ ٪ کلیسای لتر دی ساینت و ۵ ٪ پروتستان هستند. زبان رسمی جزایر کوک، انگلیسی است همچنین زبان مائوری نیز رایج است. واحد پول جزایر کوک، دلار نیوزیلند با واحد جزء (سنت) نام دارد. از مهمترین صادرات جزایر کوک میتوان به نارگیل، انبه، مرکبات تازه و کنسرو شده، ماهی، صدف و پوشاک اشاره کرد. توریسم نیز از مهمترین صنایع جزایر کوک بهشمار میرود. جغرافیای منطقه تاثیر مستقیمی بر اقتصاد آن دارد. جزایر کوک از از بازارهای خارجی بسیار دور، فاقد منابع طبیعی اصلی، دارای صنعت محدود و بسیار مورد حمله بلاهای طبیعی است. صنعت گردشگری پایه اقتصاد این کشور است. از این گذشته جزایر کوک از نظر اقتصادی توسط نیوزیلند تامین میشوند. جمهوری خلق چین نیز کمکهای بسیاری به جزیره کرده است که از میان آنها میتوان به ساخت ساختمانهای شهربانی اشاره داشت. جزایر کوک با تلاشهای مختلف در حال گسترش کشاورزی، معدن و صنعت ماهیگیری است.
منبت کاری چوب رایجترین هنر در جزایر کوک به شمار میرود. نزدیک بودن جزیرهها به یکدیگر کمک کرده تا سبکی مشابه تنها با تفاوتهای جزیی در بین بومیها رایج باشد. راروتونگا به خاطر مجسمههای خدایان، آتیو به خاطر صندلیهای چوبی، میتیارو، موکا و آتیو برای کوپالها و تختهها و مانگایا برای تیشههای مخصوص مراسم مذهبی شهرت دارد. بسیاری از آثار حکاکیهای چوبی اصیل و قدیمی یا به دست اروپاییان دزدیده یا توسط مبلغان سوزانده شدند. امروزه کار با چوب دیگر هنر اصلی محسوب نمیشود. برخی جزیرهها به بافتن حصیر، سبد یا کلاه میپردازند. نمونه بارز این هنر کلاههای ریتو (Rito) است که توسط بانوان برای رفتن به کلیسا بافته شد. این محصول از رشتههای صاف و تازهی درخت نارگیل ساخته میشوند که کیفیت بسیار بالایی دارند.
گلهای بومی این منطقه یاس تاهیتی نام دارند. جزایر کوک مملو از موشهای صحرایی سیاهی است که بومی منطقه نیستند. این موشها باعث کاهش جمعیت پرندههای جزیره شدهاند. در ۲۷ آوریل ۲۰۰۷ طوطیهای کوهل (Kuhl’s lorikeet) را دوباره وارد جزایر آتیو و ریماتارا کردند. فسیلها نشان میدهند که این گونه در حداقل ۵ جزیره این کشور وجود داشته است. کشتن بیش از حد این پرندگان به خاطر پرهای قرمزشان دلیل اصلی انقراض پرندگان در جزایر کوک است.