شما را از دنیا برحذر میدارم که با هاله ای خواهش های نفسانی شیرین و سرسبز مینماید. خود را با نقد بودنش محبوب کرده و کالای اندکش را در دیده زیبا جلوه میدهد. شادمانی و نعمتش بر دوام نیست و از درد و اندوهش امان نتوان یافت. بسیار فریبنده و رنگ به رنگ شونده ، شکمباره و مردم کُش است! چه بسیار مردمی که بر آن اعتماد کردند و دنیا بر زمینشان کوبید و چه مردم پر ابّهتی را حقیر ساخت و خوار کرد! بد سرایی است برای کسی که به آن بدگمان نباشد و یا از خطرش بیمی به دل راه ندهد. بدانید و خود میدانید که دنیا را خواهید گذاشت و از آن کوچ خواهید کرد... بخشی از خطبه ۱۱۰ نهج البلاغه ، امام علی علیه السلام