سال گذشته کویت رسما یکی از طولانیترین پُلهای جهان روی آبهای خلیج فارس به طول 36 کیلومتر را که دو سوی دهانۀ کویت در آبهای خلیج فارس را به یکدیگر پیوند میزند به بهرهبرداری رساند. این پُل منطقۀ اقتصادی در حال توسعه مدینه الحریر و کویت سیتی را به یکدیگر نزدیک کرد. پل مذکور فاصله بین مدینه الحریر و پایتخت کویت را از 1.5 ساعت به نیم ساعت کاهش میدهد.
جنان بوشهری وزیر راه و شهرسازی کویت با یادآوری اهمیت راهبردی این پُل برای کشور خود، تاکید کرده است؛ بهره برداری از این پل در توسعۀ اقتصادی آیندۀ این امیرنشین بسیار موثر خواهد بود. احداث این پل 3.6میلیارددلار هزینه در برداشته است. کویت در سالهای اخیر برای خروج اقتصاد خود از وضعیت تک محصولی تلاش فراوان میکند و به همین منظور برای ایجاد منطقۀ آزاد اقتصادی «مدینه الحریر» 100 میلیارد دلارسرمایه گذاری کرده است. نام این منطقۀ تجاری نیز با اشاره به «جادۀ ابریشم» که در گذشته آسیا را به اروپا پیوند میزد برگزیده شده است.
این در حالی است که حدود نیم قرن پیش موضوع اتصال جزیره قشم به سرزمین اصلی مطرح شد. در سال ۱۳۵۱ دولت وقت تصمیم گرفت نخستین بندر آزاد تجاری ایران در جزیره قشم ایجاد شود. در اولین گام، تصمیم گرفته شد با ایجاد یک پل سنگی از ناحیه «لافت» که در میانه شمالی جزیرهاست و تا ساحل مقابل ۲ کیلومتر فاصله دارد، ارتباط زمینی بین قشم و سواحل جنوبی ایران برقرار شده و جزیره قشم به یک مرکز بزرگ توریستی و تجاری بزرگ در دهانه خلیج فارس و تنگه هرمز مبدل شود. در روز پنجم فروردین سال ۱۳۵۴، استاندار وقت استان هرمزگان اعلام کرد: «جزیره قشم، که بزرگترین جزیره خلیج فارس است، به صورت بندر آزاد در میآید و با نصب یک پل، ارتباط زمینی با آن برقرار میشود.» با این حال، چنین اتفاقی رخ نداد و با وقوع انقلاب اسلامی و سپس جنگ ایران و عراق، این پروژه به تأخیر افتاد. در سال ۱۳۶۹ که جنگ به تازگی تمام شده بود، قشم منطقه آزاد تجاری و صنعتی اعلام شد و آرام آرام رو به توسعه گذاشت و در همان اوائل کار، بار دیگر زمزمه طرح احداث پل مطرح شد اما در حد حرف ماند. طرح ساخت پل خلیج فارس از هنگام دولت سازندگی مطرح گردید و نهایتاً در سال ۱۳۸۸ طرحهای مطالعاتی تکمیل و در هیئت دولت مطرح شد اما پیشنهاد احمدینژاد برای احداث تونل طرح را مجدداً به تعویق انداخت.