طرفداری - دم اسبی آسمانی به اعتقاد خیلی ها بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایتالیا است. با وجود کسب توپ طلا در سال 1993، روبرتو باجو به دلیل مصدومیت های متوالی و شدید و همچنین سفت و سخت بودن تاکتیک های آن زمان فوتبال، به اندازه ای که انتظار می رفت، افتخار کسب نکرد زیرا از نظر فردی او بی نقص بود. جانکارلو ماروکی هافبک سابق سابق یوونتوس و هم تیمی باجو در بیانکونری که این روزها کارشناس شبکه اسکای اسپورت ایتالیا است، در مورد مسائل جالبی صحبت کرد:
من با روبرتو باجو 6 سال در یووه و بولونیا هم تیمی بودم. بنابراین این طولانی ترین رابطه دوستانه ای است که داشته ام. فقط با همسرم بیشتر از باجو بودم! با توجه به اینکه پست من هافبک بود، موهبت این را داشتم که زیبایی فوتبال او را به خوبی ببینم. وقتی باجو صاحب توپ بود، آن زیباترین لحظه ای بود که می توانید در ورزش ببینید! هر چه که برد یا نبرد، هر جا بازی کرد یا نکرد، مهم نیست. باجو، باجو بود و این مساله فارغ از باشگاهی بود که در آن بازی می کرد.
با این حال، با توجه به استعداد عجیب باجو در فوتبال، شاید در خارج از ایتالیا او را همرده با دیگو مارادونا نمی دانند و شاید مانند مارادونا، از او به عنوان چند بازیکن برتر تاریخ یاد نشود. ماروکی در این مورد گفت:
او زیادی انسان خوبی بود. روبی مثل دامادی بود که هر پدری دوست دارد دخترش با او ازدواج کند! او به شدت قابل اعتماد بود، آرام بود و شاید به همین دلیل با مربیانش به مشکل می خورد. در آن زمان، یک شماره 10 باید شخصیتی مثل مارادونا داشت: مرد زن پرست (مردهایی که با زن های زیادی رابطه دارند-دختر باز)، حضور دائم در مهمانی های شبانه و مصرف مواد مخدر؛ و روبی اهل این کارها نبود. این تنها دلیلی است که من می توانم پیدا کنم.
معروف است که در دهه 90 داوری ها آسان گیر تر از اکنون بوده است. باجو در زمینه ضربات آزاد فوق العاده بود و ماروکی در این مورد گفت:
هیچوقت روی ضربات آزاد فاصله قانونی حفظ نمی شد. وقتی دیوار دفاعی خیلی جلو می آمد، روبی توپ را به عقب تر برای من می فرستاد تا فاصله را با دیوار بیشتر کند، من توپ را با پا متوقف می کردم و بعد او شوت می زد. اگر بخواهیم فنی به این قضیه نگاه کنیم، من هر بار پاس گل می دادم! (با خنده).
