با خروج امریکا از پیمان INF رقابت ترسناک دیگری در خفا اغاز شده است.
در سال های اخیر کشورهای امریکا، روسیه، چین و هند تبدیل به مهم ترین کشورها در توسعه ی نسل جدیدی از تسلیحات شده اند. گلایدرهای هایپرسانیک ایده ی جدیدی نیستند اما تکنولوژی لازم برای ساخت این سامانه ها تا سال های اخیر توسعه نیافته بود. کمپانی دارپا در روزهای گذشته خبر از ازمایش گلایدر رها شونده ی میان مرحله ای داده است که سرعتی بیش از 22 ماخ را دارد.
اما مهم ترین نکته در این زمینه نه سرعت بلکه خصوصیت دیگری از گلایدرهاست که عملا سامانه های موشکی را که تا همین امروز نیز نتایج ضد و نقیضی داشته اند احتمالا برای همیشه بی مصرف میکند.
در رهگیری کلاهک موشک های بالستیک بوسیله ی سامانه های ضدموشکی بخش راداری علاوه بر شناسایی مسئولیت پیش بینی مسیر طی شده بوسیله ی کلاهک را نیز دارد. با توجه به اینکه کلاهک های موشک های بالستیک مسیر کاملا مشخص و قابل پیش بینی را طی میکنند (حتی کلاهک های مرو با قابلیت تغییر هدف نیز تنها در یک زاویه ی خاص و قابل پیش بینی تغییر مسیر میدهند) سامانه های ضدموشکی با استفاده از همین موضوع خود را به میانه ی مسیر رسانده و هدف را خنثی میکنند. با وجود سامانه های مختلف ضدموشکی در دنیا این سامانه ها همچنان زیرسوالات انتقادی بسیاری قرار دارند و به نظر میرسد پس از توسعه ی گلایدر های هایپرسانیک این سامانه ها عملا بی مصرف خواهند شد. (موفق ترین سامانه ی ضدموشکی دنیا از نظر عملیاتی در حال حاضر گنبد اهنین است).
دلیل اصلی این موضوع این است که این گلایدرها مسیر مشخصی را طی نمیکنند و میتوانند به طور کامل مسیر خود را تغییر دهند که به دلیل سرعت بالا عملا هیچ سامانهی ضدموشکی موفق به هدف قرار دادن انها نخواهند شد. در کنار این موارد گلایدرهای جدید احتمالا توان انتشار امواج فریب دهنده ی راداری را نیز در زمان حرکت خود دارند که هدف قرار داند انها را بسیار سخت تر میکند.
بر اساس معادلات فیزیک در توسعه ی تسلیحات هایپرسانیک بزرگترین چالش در این زمینه سرعت بسیار بالاست که باعث افزایش حرارت به بیش از 2000 درجه ی سانتیگراد خواهد شد. در کنار این موضوع موج انفجاری حرکت نیز میتواند به سیستم های داخلی سامانه ها اسیب شدیدی برساند. در حال حاضر تنها دو کشور روسیه و امریکا در ازمایش گلایدرهایی با سرعت بیش از 15 ماخ موفق بوده اند.