سریلانکا(به انگلیسی:Sri Lanka)با نام رسمی جمهوری دموکراتیک سوسیالیستی سریلانکا جزیرهای است واقع در جنوب آسیا، اقیانوس هند و جنوب کشور هند. نام قدیمی آن سیلان (به فارسی قدیم سَراَندیب یا سراندیب) بود. پایتخت سیاسی آن سری جایاواردنپورا کوته و پایتخت تجاری آن شهر کلمبو است. پیش از سال ۱۹۷۲ به این کشور سیلان میگفتند. سریلانکا از مستعمرات بریتانیا بود. استعمار انگلیس از قرن ۱۹ و بعد از احاطهٔ این کشور به هند شروع شده و تا زمان استقلال (روز ۴ فوریهٔ ۱۹۴۸)ادامه داشت. جمعیت این کشور ۲۰ میلیون و دویست هزار نفر است. زبانهای رسمی آن سینهالی و تامیل و واحد رایج پول آن روپیه سریلانکا است. ۷۵ درصد از مردم این کشور از قوم سینهالی هستند که قومی است هندوآریایی که از شمال هند به سریلانکا آمدهاست. ۱۱ درصد از مردم سریلانکا نیز از تبار تامیل هستند که قومی است دراویدی. ۷۰٫۲ درصد از مردم سریلانکا بودایی، ۱۲٫۶ درصد هندو۹٫۷ درصد مسلمان، ۷٫۴ مسیحی و ۰٫۱ سایر ادیان یا بدون دین هستند. از فراوردههای مهم سریلانکا میتوان به چای، کینین، قهوه، کائوچو و نارگیل اشاره کرد. سریلانکا در منطقه جنوب آسیا از نظر درآمد سرانه در وضعیت خوبی قرار دارد. ببرهای تامیل دولت مرکزی سریلانکا را که از زمان استقلال این کشور در سال ۱۹۴۸ در اختیار اکثریت سینهالی بوده، متهم میکردند که نسبت به مناطق تامیلنشین توجهی نشان نمیداده و نسبت به این قوم تبعیض قائل میشدهاست. از سال ۱۹۸۳ که شورشیان ببرهای تامیل برای استقلال بخشهای شمال و شرق سریلانکا وارد جنگی ۲۵ ساله با دولت مرکزی شدند، بیش از ۷۰ هزار نفر در ناآرامیهای این کشور جان خود را از دست دادند. تامیلها خواستار ایجاد یک کشور مستقل در مناطق شمالی و شرقی جزیره سریلانکا هستند.
کهنترین یافتههای انسانی در جزیره سریلانکا مربوط به ۳۴ هزار سال پیش و از بقایای انسانی است معروف به انسان بالانگودا. ساکنان باستانی سریلانکا معروف به ودداها از تبار تامیل و زیرمجموعه نژاد تیرهپوست دراویدی بودند که در گذشتهای دور از هند جنوبی به شمال سریلانکا آمده بودند. در سال ۵۴۳ پیش از میلاد اما، سینهالیها که از طوایف هند بودند به رهبری شاهزاده ویجایه از محلی در هند به نام سینهاپورا مهاجرت را آغاز کرده و به سریلانکا آمدند. سینهالیهای هندی بومیان این جزیره را مغلوب کرده و آنها ره به جنوب رانده و خود حکومت جدیدی در شمال بنیاد کردند. از آن زمان هشت سده کشمکش میان این دو تیره آغاز شد که تا چند وقت پیش ادامه داشت. امروزه سینهالیها با بیش از ۱۵ میلیون نفر جمعیت، ۷۵ درصد از مردم سریلانکا را تشکیل میدهند. در سدههای دوازدهم و سیزدهم میلادی، بازرگانان مسلمان بیش از پیش به بازرگانی در این جزیره پرداختند و تا اوایل قرن شانزدهم دادوستد منطقه را در دست داشتند تا این که در سال ۱۵۰۵ میلادی پرتغالیها نواحی ساحلی سریلانکا را فتح کردند و خود کنترل اوضاع را در دست گرفتند. در سال ۱۶۵۸ میلادی هلندیها جای پرتغالیها را گرفتند و در سال ۱۷۹۵ انگلستان متصرفات هلند را اشغال و در سال ۱۷۹۸ آن را به مستعمره رسمی خویش تبدیل کرد. در سالهای جنگ جهانی اول نهضت استقلالطلبی در سیلان به وجود آمد آزادیهای ظاهری انگلیس نتوانست این نهضت را راضی کند و سرانجام در چهارم فوریه ۱۹۴۸ سیلان به استقلال کامل دست یافت.
مساحت سریلانکا ۶۵٬۶۱۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۹٬۶۶۸٬۰۰۰ نفر است. پایتخت این کشور شهر کلمبو با ۶۴۲ هزار نفر جمعیت میباشد. از شهرهای مهم سریلانکا میتوان به: دهیوالا-مانت لاوینیا ۲۱۰ هزار نفر، موراتوا ۱۷۷ هزار نفر، نگومبو ۱۲۱ هزار نفر و سری جایوردنه پورا کوته ۱۱۵ هزار نفر اشاره کرد. سریلانکا از نظر زمینشناختی بر روی صفحه تکتونیک هند واقع شدهاست. محل سریلانکا در اقیانوس هند در جنوب غرب بین خلیج بنگال است. سریلانکا بهوسیله خلیج منار و تنگه پالک از شبهجزیره هند جدا شدهاست. در اسطورههای هندی گفته میشود که یک پل سرزمینی که امروزه به آن پل آدم گفته میشود بین هند و سریلانکا وجود داشتهاست. امروزه زنجیرهای از صخرههای آهکی زیر یا روی سطح آب در مسیری بین دو کشور دیده میشود که گفته میشود تا ۱۴۸۰ امکان عبور به صورت پیاده از آن وجود داشت تا اینکه در آن سال توفانهای سنگین دریایی عمق آن مسیر را بیشتر کرد. جزیره سریلانکا بیشتر از دشتهای تپهماهوری ساحلی تشکیل شده و کوهستانهای آن تنها در مناطق مرکز و جنوب قرار دارند. بلندترین نقطه سریلانکا کوه پیدوروتالاگالا است که ۲۵۲۴ متر ارتفاع دارد. آبوهوای سریلانکا گرم و مرطوب است که این امر نتیجه بادهایی است که از اقیانوس به سمتش میوزد. سریلانکا ۱۰۳ رودخانه دارد که طولانیترین آنها رود مَهاولی نام دارد. طول این رودخانه ۳۳۵ کیلومتر است. در مسیر رودخانههای سریلانکا ۵۱ آبشار طبیعی با ارتفاع ۱۰ متر یا بیشتر دیده میشود. بلندترین آنها آبشار بامباراکاندا به ارتفاع ۲۶۳ متر است. سریلانکا دارای ۱۵۸۵ کیلومتر خط ساحلی است. این کشور دارای ۴۰ تالاب است و در سواحل خود ۴۵ خور (خلیج کوچک) دارد. جنگلهای حرا در سریلانکا که بیش از هفت هزار هکتار را میپوشاند نقش مهمی در جلوگیری از آسیب شدیدتر امواج سونامی سال ۲۰۰۴ به این کشور را داشت. در جزیره سریلانکا مواد طبیعی ایلمنیت، فلدسپات، گرافیت، سیلیکا، کائولین، میکا و توریم به وفور وجود دارد. وجود نفت و گاز هم در خلیج منار تأیید شده و برنامههایی برای استخراج آن وجود دارد.
پس از استقلال درگیریهای قومی بین تامیلها در شمال و شرق که اکثراً هندو بودند و سینهالیها در جنوب که اکثراً بودایی بودند، از عوامل بیثباتی در این کشور بود. ببرهای آزادیخواه تامیل ایلم که با عنوان ببرهای تامیل شناخته میشدند بزرگترین گروه مسلح ستیزهجو و جداییطلب بودند که ایالت مستقلی برای خود ایجاد کردند (الام). ببرهای تامیل از سال ۱۹۸۳ عملیات خشونتآمیز از جمله بمبگذاری، آدمربایی، ترور، عملیات انتحاری و حمله به مراکز دولتی را برای دستیابی به هدف خود در پیش گرفتند و نیروهای این گروه بخشهایی از مناطق شمال و شرق سریلانکا را عملاً در اختیار خود گرفتند. از اواخر دهه ۱۹۹۰، نفرات مسلح ببرهای تامیل توانستند با تحکیم موقعیت خود بر برخی مناطق عملاً نوعی دولت خودمختار در شمال سریلانکا ایجاد کنند. کشتار سال ۱۹۹۰ افسران پلیس سریلانکا، یک قتلعام دسته جمعی بود که در ۱۱ ژوئن آن سال صورت گرفت. اعضای سازمان ببرهای آزادیبخش تامیل متهم هستند در این واقعه بیش از ۶۰۰ تن از افسران غیرمسلح پلیس سریلانکا را در استان شرقی این کشور کشتهاند. برخی منابع تلفات این حادثه را ۷۷۴ تن دانستهاند. در سال ۲۰۰۶ ارتش سریلانکا به حملات گستردهای علیه مواضع تامیلها دست زد و توانست به تدریج بخش عمدهای از مناطق تحت تسلط آنان را در اختیار بگیرد. این درگیریها در سال ۲۰۱۰ میلادی با شکست کامل ببرهای تامیل پایان یافت. از سوی دیگر، نیروهای دولت سریلانکا نیز به موارد متعدد و گسترده نقض حقوق بشر در مراحل پایانی جنگهای داخلی این کشور متهم هستند که در ماه مه سال ۲۰۰۹ خاتمه یافت. از جمله این اتهامات میتوان به کشتن ۴۰ هزار غیرنظامی تامیل در هفتههای پایانی درگیریها اشاره کرد.
کشور سریلانکا در جنوب شبه قاره هند یکی از ضعیفترین اقتصادهای آسیا را داراست. ارزش تولید ناخالص داخلی این کشور که ۲۲ میلیون نفر جمعیت دارد و ۶۰ درصد از آن وابسته به بخش خدمات است، در پایان سال ۲۰۰۹ به حدود ۸۷ میلیارد دلار رسید. کشاورزی یک بخش مهم در اقتصاد سریلانکاست بهطوریکه یک سوم نیروی کار این کشور در این بخش و فعالیتهای مرتبط با آن مشغول به کار هستند. بخش کشاورزی ۱۲ درصد تولید ناخالص ملی سریلانکا را در سال ۲۰۰۹ به خود اختصاص داد. این بخش همچنین یک منبع مهم مواد خام و درآمدهای ارزی است. عملکرد ضعیف این بخش را میتوان به سطح پایین سرمایهگذاری، وابستگی زیاد به بارشهای اتفاقی نزولات آسمانی، روشهای سنتی برداشت محصول، کمبود اعتبارات و ضعف زیربنای اقتصادی از جمله مشکلات حمل ونقل، ضعف نظام بازاریابی، کنترل دولت بر زمین و ناسازگاری سیاستهای تجاری نسبت داد. دخالت دولت در بخش کشاورزی مثل سایر بخشها اساسی و قابل توجهاست. بخش صنعت سریلانکا ۲۸ درصد از تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۹ را به خود اختصاص داده و عمدتاً فعالیتهای صنعتی سریلانکا در بخش منسوجات و پوشاک است. با این وجود صادرات منسوجات و پوشاک سریلانکا رقابتپذیری خود را در بازارهای جهانی از دست دادهاست. هر چند تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۹ حدود ۵/۳ درصد رشد داشت ولی آثار ناشی از رکود اقتصاد جهانی به نحو قابل توجهی از سرعت رشد اقتصاد این کشود در دو سال اخیر کاستهاست. هم اینک درآمد سرانه ملی این کشور حدود ۴۵۰۰ دلار تخمین زده میشود و فقر همچنان در این کشور مخصوصاً در مناطق روستایی به شکل گسترده وجود دارد. با وجود توفیقات اقتصادی دست یافته در پنج سال اخیر با این حال اقتصاد این کشور همچنان شکننده باقی ماندهاست. رشد و رونق اقتصادی پایدار در سریلانکا بستگی به موفقیت مقامات این کشور در برقراری صلح، آرامش و ثبات سیاسی، اجرای اصلاحات ساختاری و اقتصادی در سطح کلان، جبران کسریهای مالی و مشارکت بیشتر بخش خصوصی در اقتصاد دارد که میتواند کارایی اقتصادی و رقابتپذیری را در سطح اقتصاد بهبود بخشد. سیستم اقتصادی سریلانکا مبنی بر اقتصاد آزاد برنامهریزی شده و سیاست ترغیب و توسعه صادرات یکی از هدفهای عمده سیاست اقتصادی این کشور است. اگرچه به نظر میرسد در سالهای اخیر سیاست تجاری این کشور بیشتر متوجه گسترش ترتیبات منطقهای بودهاست که از آن به عنوان ابزاری برای گسترش آزادسازی تجاری استفاده میکند. همچنین کاهش کسری بودجه و غلبه بر بحران بدهی، فروش بنگاههای ناکارا و زیانده دولتی و اصلاح نظام مالیاتی با هدف افزایش درآمد مالیاتی از جمله اهداف مهم دولت سریلانکا است. سریلانکا ۷ میلیون و ۶۴۰ هزار نفر نیروی کار دارد که ۳۲درصد از آنها در بخش کشاورزی، ۲۶ درصد دربخش صنعت و ۴۲ درصد در بخش خدمات شاغلند. نرخ بیکاری در این کشور که سال ۲۰۰۷ حدود ۴/۵ درصد بود به واسطه رکود اقتصاد جهانی در پایان سال ۲۰۰۹ به ۷ درصد رسید. ۲۳درصد از مردم سریلانکا زیر خط فقر زندگی میکنند و در سال ۲۰۰۹ نرخ تورم در این کشوربه ۳/۳ درصد رسید. ارزش صادرات سریلانکا در پایان سال ۲۰۰۹ به ۷ میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلار رسید که شامل کالاهایی نظیر منسوجات، چای، برنج، فلفل، الماس، زمرد، یاقوت، نارگیل، الوار و ماهی بود. در این سال آمریکا ۷/۲۷ درصد، انگلیس ۳/۱۱ درصد، هند ۳/۹ درصد، بلژیک ۸/۴ درصد و آلمان ۴ درصد از بازار صادرات سریلانکا را به خود اختصاص دادند. محصولات وارداتی این کشور شامل پارچههای فابریک، مواد معدنی، نفت، مواد غذایی و ماشینآلات و تجهیزات حمل و نقل است که از کشورهای هند ۶/۱۹ درصد، چین ۵/۱۰ درصد، سنگاپور ۸/۸ درصد، ایران ۷/۵ درصد، مالزی ۱/۵درصد، هنگکنگ ۲/۴ درصد و ژاپن ۱/۴ درصد وارد میشود. سریلانکا ظرف سال ۲۰۰۹ بیش از ۹ میلیارد و ۸۰۰ میلیون دلار کالا از کشورهای دیگر کالا وارد کرد. اصلاحات ساختاری و نهادی گستردهتر شامل اصلاحات مالیاتی، مالکیت دولتی، نظام مالی و زیربنای اقتصادی میتواند رقابتپذیری و رشد تنوع صادرات سریلانکا را در صحنه اقتصاد بینالملل فزونی بخشد. سیاستهای مؤثر در آزادسازی گستردهتر نظام تجاری و سرمایهگذاری سریلانکا در موفقیت این اصلاحات نقش اساسی دارد. طبیعت زیبا، سواحل آرام و سرسبز و وجود پارکهای طبیعی در سریلانکا موجب شده تا این کشور همه ساله گردشگران زیادی را به خصوص از کشورهای اروپایی جذب کند که به لحاظ اقتصادی یکی از منابع عمده ارزی این کشور محسوب میشود. طبق آمار سال ۲۰۰۸ درآمد ارزی به دست آمده از این صنعت بالغ بر ۷۰۰ میلیون دلار بودهاست. دولت سریلانکا به منظور تشویق جهانگردان، قوانین ورود به این کشوررا آسان کرده و ویزای توریستی را تا حد اکثر یک ماه در فرودگاه صادر میکند. گردشگران، تجار و صادرکنندگانی که قصد عزیمت به سریلانکا را داند باید بدانند که همراه داشتن ارز بیش از ۱۰هزار دلار (در صورتیکه هنگام ورود اعلام نشود) در این کشور جرم محسوب میشود و پیگرد قانونی دارد.
سریلانکا بیش از ۴ میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلار ذخایر ارزی خارجی دارد و به لحاظ اقتصادی در بانک توسعه آسیا، سازمان بینالمللی خواربار و کشاورزی، گروه ۱۵، گروه ۲۴، گروه ۷۷، بانک بینالمللی ترمیم و توسعه، اتاق بازرگانی بینالمللی، بانک جهانی، سازمان بینالمللی کار، صندوق بینالمللی توسعه کشاورزی، جامعه بینالمللی توسه، سازمان بینالمللی دریانوردی، اتحادیه بینالمللی ارتباطات، جنبش عدم تعهد، کمیسیون توسعه وتجارت ملل متحد، سازمان توسعه صنعتی ملل متحد، سازمان جهانی پست، اتحادیه بینالمللی کنفدراسیونهای کارگری، سازمان جهانی مالکیت معنوی و سازمان تجارت جهانی عضو است. مجموع بدهیهای بینالمللی سریلانکا تا پایان سال ۲۰۰۹ در حدود ۲۰ میلیارد دلار تخمین زده میشود و از این حیث بانک جهانی بارها کمکهای مالی زیادی برای جبران بدهیهای مالی به این کشور کردهاست. واحد پول سریلانکا روپیه است که هر ۱۳۵ روپیه با یک دلار آمریکا برابری میکند (میانگین قیمت سال ۲۰۱۲). با وجود افزایش جمعیت سریلانکا در طی سالهای پس از استقلال، توسعه سیستم حمل و نقل در این کشور با آن هماهنگی نداشته و عمده مردم کشور توسط اتوبوس به مناطق مختلف جابهجا میشوند. با توجه به وضعیت نامناسب جادهها و ازدیاد خودروهای شخصی مسائل ترافیکی در شهرها بوجود آمدهاست. همچنین در قریب به اتفاق شهرهای اکثراً سه چرخه (بجای) به عنوان تاکسی مورد استفاده قرار میگیرد. اولین بزرگراه این کشور بطول تقریبی ۱۰۰ کیلومتر، که کلمبو را به سواحل توریستی و دیدنی گاله در جنوب متصل میکند در سال ۲۰۱۱ به بهرهبرداری رسید. سریلانکا بجز در پایتخت خود (کلمبو) فرودگاه مناسبی جهت نشست و برخاست هواپیماهای پهن پیکر ندارد و برای سفر به سایر شهرهای این کشور باید از خودرو استفاده کرد. دو فرودگاه بزرگ جدید یکی در غرب و دیگری در شرق در حال ساخت میباشند.
جمعیت این کشور ۲۰ میلیون و دویست هزار نفر است. زبانهای رسمی آن سینهالی و تامیل است. ۷۵ درصد از مردم این کشور از قوم سینهالی هستند که قومی است آریایی که از شمال هند به سریلانکا آمدهاست. ۱۱ درصد از مردم سریلانکا نیز از تبار تامیل هستند که قومی است دراویدی. ۷۰ درصد از مردم سریلانکا بودایی، ۱۳ درصد هندو و ۱۰ درصد مسلمان هستند. جشنواره سالانه موسوم به «روز بودا» برای بوداییان سریلانکا مناسبتی ویژه است. در سریلانکا جمعیت کوچکی از زرتشتیان نیز سکونت دارند که از پارسیان هند هستند که در زمان حکمرانی بریتانیا بر منطقه، به سیلان آمدند. شمار پارسیان سریلانکا اما در سالهای اخیر بهمرور رو به کاهش گذاشتهاست. زبان سین هالی در سریلانکا زبان رایج و رسمی است اما مردم این کشور به زبان های تامیلی و انگلیسی نیز صحبت میکنند. زبان تامیلی که تامیل ها و مسلمانان به آن تکلم می کنند از زبان های کهن جهان است. بالغ بر۸۰میلیون نفر از تامیل ها در هند، سنگاپور، برمه، اندونزی، ویتنام و برخی کشورهای شرق آسیا به آن تکلم می کنند. زبان انگلیسی نیز با توجه به حضور انگلیسی ها در گذشته این کشور به عنوان زبان ارتباطی به رسمیت شناخته شده و کاربرد نسبتاً مهمی در سریلانکا دارد.
نیروهای مسلح سریلانکا شامل ارتش سریلانکا، نیروی دریایی سریلانکا و نیروی هوایی سریلانکا و تحت فرماندهی وزارت دفاع است و خدمت وظیفه عمومی ندارد. کل سه واحد دارای ۲۵۹٫۰۰۰ پرسنل و نزدیک به ۳۶٫۰۰۰ نفر رزرو است. واحدهای شبهنظامی سریلانکا شامل، نیروهای ویژه، نیروی امنیتی شهروندی و گارد ساحلی سریلانکا میشود. نیروهای مسلح سریلانکا تا به حال تحت عنوان نیروهای صلح سازمان ملل مأموریتهایی را در لبنان، چاد و هائیتی انجام دادهاست.
مسیری که در سریلانکا می توان طی کرد همانند مثلث طلایی در هند است در اینجا رأس های این مثلث را سه شهر کلمبو، کندی (با فتحه روی ک) و منطقه آهونگالا (شهر بنتوتا) تشکیل می دهند. در عین حال سریلانکا زیست گاه فیل آسیایی است و به دلیل تقدس این موجود در نزد بودایی ها در برخی معابد این حیوانات زیبا را نگه داری می کنند. ولی بهترین مکان برای دیدن فیل ها بین راه کلمبو به کندی و در نزدیکی شهر گاله، مرکز نگهداری از فیل های بدون سرپرست است که به نام پینا والا الفنت اورفانج به معنای یتم خانه ی فیل های پینا والا معروف است، ظهر موقع غذا دادن به فیل ها است و قبل از آن در رودخانه ای در همان نزدیکی مشغول به آب تنی هستند. دیدن آن ها در حال آب تنی بسیار جالب است، زمانی که فیل ها را برای غذا دادن می برند می توان از نزدیک فیل آسیایی را دید در عین حال می توان با شیشه به بچه فیل ها شیر داد که برای این منظور باید هزینه پرداخت.
گوناگونی آب وهوایی در سریلانکا این کشور را به”جزیرهای برای تمام فصول” تبدیل کرده است. نزدیکی سریلانکا به خط استوا سبب شده است که فصول مختلف به معنی واقعی در این کشور مشاهده نشود و درجه حرارت در تمام مدت سال در این کشور تقریبا بین ۲۸تا 32 درجه سانتیگراد باشد. نواحی جنوب و جنوب غربی سریلانکا دارای آب وهوای گرم و مرطوب و مناطق شمالی و شرقی این جزیره گرم و خشک است. آب وهوای نواحی مرکزی سریلانکا که کوهستانی است معتدل می باشد. سریلانکا همچنین در معرض وزش دو نوع باد موسمی قرار دارد که نتیجه وزش چنین باد هایی اعتدال هوا و ریزش باران است
واژه سریلانکا در زبان سانسکریت به معنای “جزیره باشکوه” است. در ادبیات برهمنی نام این کشور به نام “لانکا”و در یونان و رم باستان به نام “تاپ روبان”و تاجران و دریانوردان نیز این کشور را “سیلان” و اعراب این جزیره را سراندیب یا “سراندیبیتی” می نامیدند. پرتغالی ها نیز برای این کشور نام زیلان را انتخاب کردند. سرانجام این کشور در سال ۱۹۷۲میلادی به سریلانکا تغییر نام یافت
فکت های سری لانکا
1- در سریلانکا لمس راهب ها، مخصوصا لمس سر آنها کار ناشایستی می باشد. زنان به هیچ وجه اجازه ندارند راهب ها را لمس کنند.
2- در سریلانکا پشت کردن به مجسمه بودا بی احترامی محسوب می شود. البته برای عکس گرفتن از بودا ممنوعیتی وجود ندارد ولی مطمئن شوید در هنگام گرفتن عکس، کسی به مجسمه بودا پشت نکرده باشد و همه رو به بودا ایستاده باشند. همچنین لباس پوشاندن به مجسمه بودا ( یا هر یک از خدایان دیگر) بی احترامی به حساب می آید.
3- مردم سریلانکا هیچ وقت در جواب سوال کلمه "خیر" یا "نه" را به کار نمی برند و به جای آن سرشان را از یک طرف به طرف دیگر تکان می دهند که این علامت به معنی بله یا بسیار خوب می باشد.
4- در سریلانکا از خوردن آب از شیر (آب) خودداری کنید. حتی دندان هایتان را با شیر آب مسواک نکنید. آب شیر در سریلانکا سالم نیست و نه تنها دارای میکرو ارگانیسم هاییست که به دستگاه گوارش آسیب می زنند بلکه با ضایعات صنعتی، کشاورزی و کودهای شیمیایی آلوده شده است. بنابراین خوردن این آب باعث بروز مشکلات بهداشتی سلامتی خواهد شد.
5- در سریلانکا غذا خوردن با دست چپ ناشایست است چون به عقیده مردم این کشور، دست چپ ناپاک و آلوده می باشد!
6- از محصولات کشاورزی این کشور نارگیل را می توان نام برد که در همه جا به وفور دیده می شود، اما در بدو ورود متوجه میوه هایی شبیه به نارگیل می شوید که شاید فکر کنید انبه است، اشتباه نکنید این همان نارگیل است، اما نارگیلی به رنگ زرد طلایی که آن را به نام انگلیسی کینگ کوکونات به معنای نارگیل سلطنتی (پادشاه) می شناسند این نوع نارگیل را در جاهای مختلف سریلانکا می توانید ببینید و اگر خواستید که دهانی تازه کنید و آب میوه بخورید با قیمتی ارزان سر این نارگیل ها را می برند و یک نی در داخل آن قرار می دهند، آب موجود در داخل آن آماده نوشیدن است…نوش جان کنید!
7- سریلانکا منبع ادویه است و بسیاری از ادویه های معروف مثل دارچین، زنجبیل و وانیل در این کشور تولید می شود.
...................................................
آشنایی با کشورها (28) : ونزوئلا