چلسی ۲۰۰۹ با بهترین فرم و ترکیبش به مصاف بارسلونا رفت که اون بلای ناجوانمردانه رو سرش اوردن
اون سال قهرمانی حق چلسی بود که تیم منفور بارسلونا زد یه تیم خوب و منسجم رو ترکوند من کلا دهنم به فحش باز نمیشه اما دلم خیلییییی پره از این بازی و اون سرقت جلو پاریس ریدم تو کلت حروم لقمه کچل عوضی زخم این بازی و کثافتش از دل من تا ابد پاک نمیشه نفرین من تا ابد پشت مافیایی که از پپ گواردیولا خواستن یه نابغه تصنعی بسازن در حالی که هیچ پخی نیست مطمئنم حرومزادگی پشت این بازیا بود و سناریوش از پیش تعیین شده
یه صحنه از کل این صحنه ها برای یه بارسایی کافیه تا باهاش زمین و زمان رو برای مظلومتیش به هم بدوزه چجوری جلوی این همه کثافت دهنشون بستس من نمیدونم?