بحثم نوستالوژی بازی نیست. تمامش این جمله است که " بیست و پنج یا سی سال پیش فوتبال نسبت به حالا بهتر بود."
حالا بهتر از چه لحاظ یا لحاظ هایی؟؟
فوتبال دیروز نسبت به امروز نزدیک تر بود. باشگاه های همتراز در یک لیگ بیشتر بودند و سطح رقابت در چند باشگاه متمول خلاصه نمیشد. در ایتالیا و سری آ میلان، یووه برای اول بودن سدهایی محکمی چون لاتزیو، رم، سمپدوریا، پارما و اینتر و... را در مقابل خود می دیدند. در انگلستان آرسنال و بلکبرن و لیورپول و نیوکاسل و لیدز با منچستر رقابت تنگاتنگی داشتند. در آلمان دورتموند و اشتوتگارت و هرتا و گلادباخ و ولسبورگ و گاه هامبورگ رقبای جدی بایرن بودند. همه چیز پول نبود و بازیکنان واقعا وفادار فراوانی بودند که پیراهن باشگاه برایشان مقدس بود و حاضر به خیانت به عشق هوادار نبودند. پول های افراد غیرفوتبالی مثل آبراموویچ و ناصر و خلدون و بن سلمان و... موازنه درآمدهای باشگاه ها را بهم نزده بود و ستاره صدمیلیونی نداشتیم. سطح رقابت نزدیک بود چون درآمدهای همه نزدیک بود. همه اش از این چند دلار بیشتر شروع شد و از خریدهای گران باشگاه هایی مثل اینتر و لاتزیو و پروژه کهکشانی ۱ رئال پرز. از خرج های بیش از حد چلسی که همه را به سمت خود اغوا می کرد. از بالا رفتن حق پخش های عجیب غریب مسابقات سی ال و از بالا رفتن نرخ دستمزدها و از پایین آمدن شان مدیریت و مربی و از بازیکن سالاری به شیوه قرن بیست و یکم.
در فوتبال امروز دیگر عرق ملی معنا ندارد چون مسابقات ملی جذابیت خود را از دست داده و چمپیونزلیگ و مسابقات لیگ جایش را پر کرده اند. لیگ ها دو قطبی شده و جوایز شخصی هم دو قطبی. سی ال سالهاست تا مراحل نهایی قابل پیشبینی شده و در دستان چند تیم دست به دست می شود و نهایتاً بین این سالها یک تیم می تواند شگفتی ساز باشد و سال بعد نیز افول می کند.
بی دلیل نیست که نسل قبلی فوتبال بهتر و جذاب تر بود...