خسرو شکیبایی تا زمانی که زنده بود در حد یه بازیگر معمولی بهش نگاه میشد ، وقتی فوت کرد تبدیل شد به نماد دیسیپلین و حرفه ای گری و یکی از بهترین بازیگرای تاریخ ایران :/
ناصر حجازی تا وقتی زنده بود کسی سراغش رو نمیگرفت و حتی تو دوران مربیگری و بعد از اون انتقادای زیادی بهش میشد ، وقتی فوت کرد شد نماد آزادی خواهی و گلبرگ مغرور و مرد با ابهت و با دانش :/
منصور پور حیدری یادمه به خاطر مصاحبه انتقادیش از کیروش دهنشو سرویس کردن ، تو زمان بیماریش کسی سراغش رو نمیگرفت و خیلی جاها بهش بی احترامی میشد ، وقتی فوت کرد شد پدر استقلال :/
هادی نوروزی تا وقتی زنده بود کلی به کیفیت فنیش انتقاد میشد ( از جمله خود من که اعتقاد داشتم هیچ وقت در حد فیکس پرسپولیس نبود ) ولی بعد مرگش تبدیلش کردن به یه بازیکن عالی که جای خالیش پر نمیشه :/
سیروس قایقران یه بازیکن صرفا خوب بود ولی بعد مرگش تبدیلش کردن به یکی از 20 بازیکن برتر تاریخ فوتبال ایران :/
عزت الله انتظامی سالهای آخر مرگش توی انزوای مطلق بود و کلی بی مهری بهش شد ولی بعد مرگش بهش میگن عزت سینمای ایران :/
حمید سمندریان رو قبل مرگش هیچ کدوم از ما نمیشناختیم و اسمشو نمیشنیدیم ولی بعد مرگش هر بازیگری که از راه میرسه میگه من شاگرد استاد سمندریان بودم :/
پرویز دهداری تو استادیوم بهش سنگ زدن و 15 تا بازیکن بزرگ دهه 60 پشتشو خالی کردن و زیرآبشو زدن و کلی بهش بی احترامی کردن و میگفتن با بازیکنا بدرفتاری میکنه ، بعد مرگش بهش لقب معلم اخلاق دادن :/
مثال های این مدلی خیلی زیاد هست ! فقط هم مختص آدمای معروف نیست ، حتی ما آدمای معمولی هم وقتی یکی از بزرگترای فامیل میمیره انواع و اقسام لقبارو بهش میدیم :/
کلا ما ایرانیا عاشق اسطوره سازی هستیم ، تا زمانی که افراد زنده ان کوچکترین اهمیتی بشون نمیدیم ولی بعد مرگ بت هایی ازشون میسازیم عجیب و غریب .
نمیگم که به مرده احترام نذاریم ! ولی اگه 10 درصد احترامی که بعد مرگ بشون میذاریم رو اگه تو زمان حیات بذاریم مطمئنم خیلی اثرش بهتره !
کاش کمی تغییر کنیم .