هم زمان با حضور همه این بازیکنان بود که خیلی از تماشاگران نسبت به جدائی فن در فارت و بی مهری نسبت به گوتی واکنش نشان دادند. البته رائول هم به خواست خودش از تیم جدا شد. در مورد فن در فارت حداقل حقیقت این بود که او می توانست هنوز در تیم رئال مادرید بازی کند، چون فصل خوبی را با این تیم پشت سر گذاشته بود. ولی رئال مادرید جای بهترین ها بود و چون اوزیل بهتر و جوانتر از فن در فارت بود، بازیکن هلندی توانا از تیم جدا شد. همان طور که فصل قبلش وسلی اسنایدر و آرین روبن از این تیم جدا شدند، چون کاکا و بنزما آماده تر و بهتر نشان می دادند. واکنش طرفداران به این نقل و انتقالات و در راس شان، به مدیران رئال، شعار این چندسال اخیر کهکشانی ها بود " باشگاه رئال مادرید از بازیکنان مهم تر است ".
بعد از سه سال مسوت اوزیلی که گفته بود می خواهد در رئال مادرید بزرگترین باشگاه دنیا بازی اش را تمام کند با وجود درخشش و بازی های فوق العاده فقط به خاطر این از تیم جدا شد که مربی تیم بازیکنی چون ایسکو را از او بهتر می دید و در این فصل هم خدیرا و دی ماریا روی نیمکت یا سکوی فینال سوپر کاپ اروپا نشستند تا بازی " از آن ها بهتران" جدید رئال را مشاهده کنند و با این کار رسما در خروج را به روی خودشان گشوده دیدند. از نظر رئالی ها خامس رودریگز از دی ماریا بهتر است و کروس از خدیرا خیلی بهتر، کسی هم کاری نداشته باشد که هر دوی این بازیکنان در فتح لادسیما برای رئال با بازی های خوب شان و زحمات فراوانی که کشیدند نقش دارند. آنها نسبت به تیم تعصب داشتند و حداقل می توانستند دو الی سه سال دیگر هم به همین خوبی بازی کنند. و حالا فقط به خاطر کمی بهتر بودن، جای آن ها را یک بازیکن دیگر آلمانی و یک آمریکای لاتینی دیگر پر کردند که به محض ورود به رئال از برآورده شدن آرزوهای کودکی گفتند و این که رئال مادرید بهترین باشگاه دنیاست. البته دیگر جرات ندارند مثل اوزیل بگویند می خواهند اینجا بازی شان را تمام کنند، شاید چون پذیرفته اند که برای ماندگاری در این باشگاه تنها تعصب و حتی بازی خوب کافی نیست که اگر این چنین بود رائول در این تیم می ماند و اوزیل به فروش نمی رسید. اینجا تنها جائی است که به زور دیه گو لوپز را با وجود ارائه بازی های خوب و بر خلاف میل باطنی از باشگاه جدا می کنند. حتی کاسیاس هم ممکن است روزی در لیست فروش قرار گیرد!
البته با وجود همه این بی مهری ها رئال آن قدر بزرگ است که بازیکنانش در جدائی ها هم نسبت به آن علاقه نشان دهند. مسوت اوزیل هنوز در ال کلاسیکوها هواداری خودش از رئال را در شبکه های اجتماعی نشان می دهد، دیه گو لوپز بر خلاف میل خود از رئال جدا می شود و گونزالو هیگواین به دلیل علاقه به رئال پیشنهاد مسی را برای حضور در بارسلونا رد می کند. آنچه از رابطه بازیکنان و باشگاه کهکشانی و مدیریت اشرافی آن باقی مانده عشق بازیکنان به این مجموعه است وگرنه خود رئال مادرید فقط بازیکنان تا درجه ای اهمیت دارند که برایش در حد کریس رونالدو باشند.