اختصاصی طرفداری - محمد رضا فغانی داور بین المللی کشورمان که هم اکنون در کشور سوئد اقامت دارد، طی گفت و گو با رسانه طرفداری درباره مقایسه اش با برادر بزرگترش علیرضا فغانی صحبت کرد. فیلم و متن قسمت دوم این گفت و گو را می توانید در ادامه تماشا کنید.
چه چیزی باعث شد در کشور سوئد، ماندگار شوید؟
زمانی که شرایط در سوئد برای ادامه زندگی، تحصیل و کار کردن مهیا شد، شرایط کاملا مساعدی بود. شرایط سخت هست چرا که وقتی شما در یک کشور دیگر یا یک زبان و فرهنگ دیگر شروع به کار کردن می کنید، مطمئنا شرایط سختی است ولی با توجه به آینده و دیدگاهی که داشتم، تصمیم گرفتم بمانم. شرایط داوری هم اینجا خیلی خوب بود. تجربه خیلی جالبی از فوتبال بود. این را هم بگویم زمانی که به اینجا آمدم و خودم را برای ادامه داوری کردن به فدراسیون فوتبال معرفی کردم، طبق روالی که داشتند گفتند باید از لیگ دسته سوم شروع به داوری کنید. از لیگ دسته سوم شروع کردم و سپس لیگ دسته دوم و اول ادامه دادم و سال گذشته دو بازی برای تیم های سطح اول لیگ سوئد قضاوت کردم. این مسیر و خبر خیلی خوبی بود. با توجه به نمره هایی که از ناظران می گرفتید، بازی های بعدی برایتان می آمد. کار شما را در زمین فوتبال و تست های بدنی نگاه می کنند و این یک اتفاق خیلی خوب محسوب می شود. اگر خوب باشید، پیشرفت می کنید و شرایط مهیا است. این موضوع زمینه آن شد تا انگیزه خود را جهت ادامه داوری و کار در اینجا، داشته باشم. بابت اتفاقاتی که افتاد، خیلی خوشحال هستم. مطلب دیگر در مورد ماندن که بازیکنان ماهم زیاد تجربه کرده اند و بچه ها صحبت می کردند که لژیونرها به کشورهای اروپایی رفته بودند و می گفتند تنها بودند و زمانی که برای غذا خوردن به رستوران می رفتند، کسی او را نمی شناخته و خیلی مظلومانه غذا می خورده است. این اتفاق دقیقا رخ می دهد. در ایران وقتی دو بازی پخش مستقیم انجام دهید، قاعدتا دیده می شوید، مردم شما را شناخته و با شما عکس می گیرند و تحویلتان می گیرند. یک احترام و جایگاهی پیدا می کنید. ولی این موضوع در کشور سوئد و خیلی کشورهای دیگر، به این شکل نیست. برای بقیه فرقی نمی کند که شما چه کسی هستید و چه بازی ای قضاوت می کنید و جایگاه اجتماعی آدم ها در یک سطح است و این هیجانات را ندارد. شاید این موضوع که دیده نشوید یا اینکه کسی شما را نمی شناسد، گاهی اوقات آزار دهنده شود ولی من مشکلی با این قضایا نداشته و درحال سپری کردن زندگی آرامی هستم.
بیشتر بخوانید:
علی رضا فغانی مقیم استرالیا است. بهتر نبود شما هم به آنجا رفته، ماندگار شده و قضاوت هم انجام دهید و از حمایت های علی رضا فغانی هم استفاده کنید؟
بله علی رضا در استرالیا است. فکر کنم چند ماه است که به آنجا رفته و من دو سال پیش به سوئد آمدم. این تصمیم را من دو سال پیش گرفتم و از اینکه اینجا باشم، راضی هستم. شرایط اینجا، آب و هوای اینجا و محیطی که اینجاست را یک مقدار دوست دارم و از چیزی که اینجا است، راضی هستم. نه فکر نمی کنم. علی رضا هم تصمیم خوبی گرفت و فکر می کنم از تصمیمی که گرفته، خوشحال است. کاملا شخصی و حرفه ای من حمایت می کنم از این نوع تصمیم گرفتن که مسیر زندگی اش را خود او تعیین می کند و منم این آزادی را داشتم که مسیر زندگی ام را خودم تعیین کنم. فکر می کنم برای من تصمیم درستی بود و از تصمیمی که گرفتم، ناراحت نیستم.
مقایسه محمد رضا فغانی با علیرضا فغانی
در ایران که بودید، یک مصاحبه از شما منتشر شده بود که گفته بودید داوران قدیمی به خاطر مشکلی که با علیرضا فغانی داشتند، از شما ایرد می گرفتند. حالا هم که از اینجا رفتید، یک سری فضا سازی و جو سازی پشت سر شما انجام می شود. نظرتان در این باره چیست؟
بله این اتفاق بارها می افتاد. دیدگاه به شکلی نیست که شما چجور داوری هستید بلکه دیدگاه یه شکلی است که شما چه جایگاهی در ورزش یا اجتماع دارید و این بارها ثابت شده است. وقتی یک جایگاه اجتماعی داشته باشید که دیگران سود یا منفعتی از آن ببرند، مطمئنا حمایت بیشتری از شما خواهد شد. اگر شما این جایگاه اجتماعی را نداشته باشید، شرایط برایتان خیلی سخت می شود. با توجه به اینکه علی رضا داور خیلی بزرگی بوده و تواناهای خیلی زیادی دارد، صحبتم این بود که مرا با علی رضا مقایسه می کردند و این مقایسه، مقایسه خیلی سختی است. شما در حال مقایسه یک داور که در لیگ ایران قضاوت کرده با یک داور بین المللی که در سطح اول دنیا قضاوت کرده، هستید. بارها این موضوع اتفاق می افتاد و ایرادهایی به این شکل از من می گرفتند که شما به این شکل هستید و علیرضا به این شکل است. توضیح اینکه شما درحال قیاس دو گزینه و شخصیت متفاوت هستید، گاهی اوقات سخت می شد. درست است از یک خانواده بودیم ولی کسانی که با ما رابطه نزدیک دارند، می دانند که شخصیتمان در بعضی چیزها کاملا شبیه هم است ولی در بعضی رفتارها کاملا متفاوت از هم هستیم. این اتفاقات بارها رخ می داد. بعد از اینکه از ایران آمدم، این اتفاق خیلی افتاد. مصاحبه و حرف های عجیب و غریبی زده می شد. فکر می کنم یادشان رفته که من چندسال در ایران داوری کردم و در چه سطحی داوری کردم. برای آن دسته از دوستانی که مرا نمی شناسند، من از سال 1375 داوری کردم. از سال 1384 به لیگ برتر آمدم و 1386 لیگ یک را سوت می زدم. سال 1388 شروع به سوت زدن در لیگ برتر کردم و اینکه دیده نشدم یا اسمم جایی ثبت نشده یا در چشم نیامدم یا دوست نداشتند ببینند، فکر می کنم جزئی از طبیعت زندگی بوده که علیرضا نام بزرگی داشته و داور بزرگی بوده است. آن ها که دو برادر در یک رشته یا کار هستند، فکر کنم بیشتر بتوانند این موضوع را درک کنند که وقتی یک آدم بزرگ جلوی شما است، شرایط برای تو برای آنکه خودت را به ثبات برسانی، خیلی سخت تر است تا اینکه دو آدم در یک لول باشید که درحال حرکت هستید. اینکه من در 34 سالگی وارد لیست بین المللی شدم، خیلی کار بزرگی برایم بود که بتوانم در سنی وارد لیست بین المللی شوم که گزینه های جوان زیادی بودند که من توانستم در بین آن ها تست خوبی بروم، نمره خوبی در زبان انگلیسی بگیرم و نمره خوبی در قوانین بگیرم. این همیشه باعث خوشحالی من است که در 34 سالگی وارد لیست بین المللی شدم و اصلا هم از آن ناراحت و ناراضی نیستم.
ادامه دارد ....