برش پرشی یا جامپ کات نوعی برش است که در آن به جای تداوم بصری شاهد پرش هستیم. معمولاً با شباهت بسیار زیاد بین دو نما یا حذف بخشی از حرکت میتوان برش پرشی ایجاد کرد. طبق قوانین کلاسیک سینمایی این نوع برش خطا محسوب میشود. اما در دوران مدرن استفاده از برش پرشی یک جایگاه زیباییشناسی ویژه پیدا کرد. برای نخستین بار ژان لوک گدار با فیلم از نفس افتاده به شکلی افراطی این فن را به کار بست و آن را به عامل قاعدهشکنی در سینما بدل ساخت. امروزه در سینمای نوین هالیوود هم از برش پرشی استفاده میشود. اما برخلاف سینمای مدرن، در سینمای داستانگو استفاده از برش پرشی به منظور ارائه بهتر داستان استفاده میشود. برای مثال در صحنههای پرزدوخورد استفاده از این تکنیک تنش را افزایش میدهد. هیروشیما عشق من ساخته آلن رنه از دیگر فیلمهایی است که این تکنیک را به کار میبرد.(ویکی پدیا)
نقل است که پس از پایان فیلمبرداری فیلم "از نفس افتاده"، ژان لوک گدار از ژان پیر ملویل خواست تا به او درباره تدوین فیلم کمک کند چرا که خروجی فیلم او بسیار طولانی بود و نمیتوانست آن را به این شکل اکران کند. ملویل پیشنهاد کرد که سکانسهای طولانی را به جای حذف، خلاصهتر کند و گدار نیز همین کار رو انجام داد تا تکنیک «جامپ کات» از طریق این فیلم معرفی شود.(جامپ کات های از فیلم نفس افتاده در ویدیو بالا)
نمونه استفاده از تکنیک جامپ کات در فیلم رقصنده در تاریکی اثر لارس فون تریه ?
http://uupload.ir/view/xdl0_videoplayback.mp4/