روزیکه چشم ایران کور شد ، نادرشاه افشار در اواخر حکومتش عصبانی و تندخو شده بود . او به همه اطرافیانش شک داشت حتی جانشین برحق خود "رضاقلی ولیعهد" را کور کرد . رضاقلی پس از کور شدن گفت : تو مرا کور نکردی بلکه چشم ایران را در آوردی

نادرشاه در حین عبور از جنگلهای مازندران مورد سوء قصد دو تن افغانی قرار گرفت و گلولهٔ یکی از آن دو بازوی راست او را خراشید و دستش را زخمی کرد . نادر تصور کرد که رضاقلی میرزا ولیعهد مسبب این توطئه‌است. شاهزاده محاکمه شد و حتی بدو قول دادند که اگر اعتراف کند معاف خواهد شد اما او به بیگناهی خود مُصِر بود. پس از لشکرکشی لزگیها حکم شد رضاقلی را کور کنند و چنین کردند اما نادر بعدها از این عمل خود پشیمان گردید و بشدت به افسردگی مبتلا گردید