ورود دوچرخه به ایران

دوچرخه اسباب جدیدی بود که از فرنگ آمده بود؛ مردم به کسانی که سوارش می‌شدند میگفتند «بچه شیطان» و «تخم جن» چرا که معتقد بودند دوچرخه سواران بدون کمک اجنه وشیاطین نمیتوان تعادل خود را حفظ کنند. اولین جایی که دوچرخه تعمیر میگرد و کرایه میداد بالای «شمس العماره» بود؛ فردی به نام حسین آقا که پیِ هرگونه توهین و تمسخر از سوی سنتی‌ها را به  تن خود مالیده بود و دوچرخه کرایه میداد. پس از او افراد زیادی به این شغل روی‌آوردند. اما متاسفانه برخی از آنها کرایه دوچرخه را بهانه اعمال کسب لذت جسمانی از مشتریان اغلب نوجوان قرار داده بودند و به بهانه تعلیمِ  دوچرخه‌سواری به نوآموزان، به اغفالشان نیز می‌پرداختند از اینروی تا مدتها دوچرخه و دوچرخه سواری در بین آحاد مردم امری مذموم محسوب می‌شد.

(خاطرات جعفرخان شهری)