برگشت خوردن ده واگن هندوانه از مرز ترکیه بخاطر افزایش 400 دلاری تعرفه از سوی طرف ترک.
تماس تلفنی یک طرفه و بی نتیجه روحانی با اردوغان برای بازگشایی مرز
در فرودین ماه ۱۳۹۹ خط لوله گازی ایران - ترکیه منفجر شد.
وزیر کشور ترکیه: حدود ۱۰۰ عضو پکک در ایران حضور دارند،که در معاملات سنگین و ترانزیت مواد مخدر بخصوص هروئین نقش دارند.
سلیمان سویلو، وزیر کشور ترکیه گفته است که نزدیک به ۱۰۰ "تروریست پکک" در منطقه دامبات ماکو در ایران حضور دارند. سویلو خواستار پیگرد آنها از سوی ایران شد. وی با حضور در پاسگاه مرزی "ارسوز" ترکیه در نزدیکی مرز ایران خبر داد که ساخت دیوار مرزی ترکیه با ایران تا پایان سال ۲۰۲۰ به طور کامل تمام خواهد شد.
ساخت دیوار مرزی به طول ۱۴۴ کیلومتر بین ایران و ترکیه در نیمه دوم سال ۲۰۱۷ آغاز شد. مقامات ترکیه گفتهاند که این "دیوار امنیتی" مانع رفت و آمد اعضای پ ک ک، عبور و مرور قاچاقچیها و مبادله کالای قاچاق از خطوط مرزی خواهد شد.
وزیر کشور ترکیه در سخنان خود اشاره کرد که در مرزهای آغری و ایغدیر برای کنترل مرزی با ایران سیم خاردار کشیده شده و از طرف دیگر دوربین دید در شب، دوربینهای حرارتی و سنسورهای روشنایی نصب شده است.
سویلو از طرف ایرانی خواست که "طبق توافقات از مبارزه ترکیه با تروریستها حمایت کند". او همچنین تاکید کرد: «میخواهیم جهان هم بداند که اکنون در آن سوی مرز در منطقه دامبات ماکو حدود ۱۰۰ تروریست حضور دارند. این موضوع برای ما مهم است. اگر وارد دامبات ماکو شویم، یک تروریست در آنجا نخواهیم گذاشت. این مسئولیت همسایه ما ایران است و آنها نیز نسبت به این مسئولیت آگاهند. امیدواریم این اتفاق به زودی بیفتد.»
با وجود کنترل شدید در مناطق مرزی ترکیه و ایران، هرازگاهی بین ارتش ترکیه و اعضای حزب کارگران کردستان (پ ک ک) درگیریهایی رخ داده است.
در فرودین ماه ۱۳۹۹ خط لوله گازی ایران - ترکیه منفجر شد.
مهدی جمشیدیدانا، مدیر دیسپچینگ شرکت گاز ایران درباره این انفجار گفته است: «در اغلب موارد گروه پ ک ک این کار را به دلیل اختلاف با دولت مرکزی ترکیه انجام دادهاند و این بار نیز احتمال داده میشود که این گروه انفجار را انجام داده باشد». به دنبال این انفجار صدور گاز ایران به ترکیه قطع شد.
تعمیر خط لوله گازی ایران با ترکیه این بار طولانی شده است. جمهوری اسلامی ایران حتی پیشنهاد کمک برای تعمیر این خط لوله را کرد اما طرف ترکیه درباره این موضوع تاکنون سکوت کرده است.
حسن منظرتربتی مدیر عامل شرکت ملی گاز و معاون وزیر نفت در امور گاز اخیرا در گفتوگویی با خبرگزاری ایلنا اعلام کرد که به دنبال انفجار خط لوله در خاک ترکیه، صادرات گاز به این کشور متوقف شده و شرکت طرف قرارداد در ترکیه (بوتاش) با توجه به شرایط ناشی از کرونا، زمان مورد نیاز برای انجام تعمیرات را بسیار بیشتر از حد معمول اعلام کرده است به طوری که ایران به طرف ترکیه "تذکر قراردادی" داده است.
برخی از کارشناسان ترکیه مدعی شدند که یکی از دلایل طولانی شدن تعمیر خط لوله گازی ایران با ترکیه میتواند "حضور اعضای پ ک ک در خاک ایران" باشد و ترکیه با به تعویق انداختن تعمیرات این خط لوله گازی به ایران فشار آورده است تا مانع تردد اعضای پ ک ک در خاک خود شود.
کردها، کارت بازی در سیاست خارجی
حمایت چشمگیر حکومت شاه به همراه اسرائیل از گروه های مسلح کرد مخالف بغداد در اوایل دهه پنجاه مشاهده کرد. حکومت وقت عراق، چون در سرکوب شورشهای مزبور ناتوان ماند، مجبور به پذیرش شروط ایران شد و بین طرفین قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر منعقد گشت. تلاش صدام حسین برای ابطال قرارداد، با استفاده از انقلاب ۱۳۵۷ یکی از علل اصلی جنگ هشت ساله میان دو کشور بود، هرچند هیچ نتیجه ای نیز از این جنگ به دست نیامد. به رغم گذشت بیش از ۱۵ سال از سقوط رژیم بعث در عراق، هیچ حکومتی حاضر به پذیرش دوباره شروط مذکور نشده است.
با سپری شدن سالهای آغازین جنگ، ایران از سویی به سیاست حمایت از کردهای عراق، به مانند دوره شاه، بازگشت و از سویی تحول معضل کردی در ترکیه به درگیری مسلحانه را از نزدیک تعقیب کرد. این کشور در دهه هفتاد روابط خود با پ.ک.ک. را تقویت کرد و به ویژه از طریق هم پیمان استراتژیکش سوریه با آنها ارتباط برقرار کرد؛ حتی در سال ۱۳۷۷ که ترکیه به سوریه اعلام ضرب الاجل کرد، ایران به وساطت میان دو کشور برخاست و با خروج اوجالان از سوریه بحران پایان پذیرفت. پس از جنگ ایران و عراق، حکومت تهران با این اندیشه و گمان که معضل کردی در داخل ایران را در ابعاد وسیعی حل کرده است، به تعمیق روابطش با گروه های کردی خارج از کشور آغازید. انتخاب کوه های قندیل که بخشی از آن در داخل مرزهای ایران قرار دارد، به عنوان پایگاه مرکزی از سوی پ.ک.ک. از سال ۱۳۷۷ دریچه ای به گسترش روابط ایران و پ.ک.ک. گشود. همچنین در رسانه های ترکیه به دفعات اخباری مبنی بر معالجه زخمیان پ.ک.ک. از سوی ایران و نیز سفر فرماندهانشان به تهران و دیدار با مقامات ایرانی درج شد. گمان می رود به ویژه گفتمان ترکیه نسبت به آسیای میانه بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و نیز گسترش روابط نظامی- اطلاعاتی ترکیه و اسرائیل، در توسعه روابط میان ایران و پ.ک.ک. در طول دهه هفتاد مؤثر بوده باشد. چنانکه در همان زمان کشورهای مختلفی چون روسیه و یونان نیز که نگران اقتدار ترکیه بودند، روابط خود با سازمان مزبور را توسعه بخشیدند.
با تبدیل انقلاب سوریه از اعتراضات صلح آمیز به جنگ خونین داخلی، همراه با دیگر گروه های تروریستی، پ.ک.ک. نیز بر سرزمینهای وسیعی حاکم شد. و به دو گروه پ.ی.د./ی.پ.گ
منشعب گشت .
در این دوره از یکسو افزایش اتهامات بین المللی نسبت به ترکیه و از سوی دیگر عدم ورود به موقع و بجای دولت آنکارا در موضوعات سیاست خارجی به دلیل مبارزه با گروه های تروریستی موازی که در درون سیستم جای کرده بودند، سبب شد تا پ.ک.ک. به شکلی بی سابقه سرزمینهای تحت حاکمیت خود را گسترش دهد و مشروعیت بین المللی کسب کند.
در واقع توانست در پوشش ساختار یک شبه دولت به طور همزمان با بازیگران گوناگون به مذاکره بپردازد. به عنوان مثال، در حالی که از یکسو مورد پشتیبانی تسلیحاتی، لجستیکی و تبلیغات استراتژیکی امریکا بود، از سوی دیگر ضمن عدم قطع رابطه با رژیم سوریه با او به مذاکره می پرداخت و در صورت لزوم تلاش می کرد از کارت این بازیگران برعلیه یکدیگر استفاده کند. در موضوع سوریه، تا زمانی که سردرگمی امریکا از بین نرود و جبهه بندی مشخصی پدید نیاید، به مانند دیگر بازیگران، این احتمال که پ.ک.ک. با هر کدام از بازیگران ارتباطش را قطع و به تقابل با آنها برخیزد، بسیار ضعیف می نماید. برای نمونه، برخلاف بسیاری از گروه های تروریستی که هم صدا با حکومت ترامپ در داخل ایران به تحرکات آغازیده اند، پ.ک.ک. و یا پژاک هنوز در خصوص ایران موضعی بیان نکرده اند. رابطه ایران با پ.ک.ک. نیز به گونه ای پیچیده است که تنها از یک زاویه نمی توان حقیقت آن را درک کرد. برای مثال در سال ۱۳۸۶ که احتمال حمله نظامی امریکا به ایران افزایش یافته بود، پ.ک.ک. گروه پژاک را ایجاد و به جنگ و درگیری با ایران پرداخت. بعد از به اوج رسیدن درگیریها در ۱۳۹۰ میان ایران و پ.ک.ک. آتش بس برقرار شد که تا به امروز تداوم یافته است. همچنین حتی در بحبوحه درگیریهای شدید نیز کانالهای گفتگو و همکاری به تمامی بسته نشد.
اما در مورد عملیاتهای اخیر باید گفت که ایران خواه در سوریه و خواه در عراق تا زمانی که امنیت خودش مورد تهدید نباشد، وارد جنگی تمام عیار با پ.ک.ک. نخواهد شد. این امر تنها زمانی محقق می شود که پ.ک.ک. با تغییرات اساسی در استراتژیهای منطقه ای خود به شکلی کامل وارد محور تازه شکل گرفته اسرائیل- عربستان سعودی- امارات متحده عربی شود و پلهای ارتباطی خود با ایران را تخریب کند. اما در شرایط فعلی نشانه هایی از تمایل پ.ک.ک. به این سیاست وجود ندارد. با این حال توانایی عملیاتی پ.ک.ک. و قدرت بسیج او در مواقع بحرانی به مانند دیگران، توجه جبهه مخالف ایران را نیز جلب کرده و میان آنها از طریق موضوع شهر رقّه رابطه ای برقرار شده است. با این همه، پ.ک.ک. که متوجه قابلیتهای ایران در زمین بازی است، به دنبال خطر کردن نیست، از اینرو تلاش وافری دارد تا روابطش با رژیم سوریه و ایران را در سطح بالا حفظ کند. بنابراین آغاز پاسخ محدود ایران به خواست مصرانه ترکیه مبنی بر انجام عملیات مشترک برعلیه پ.ک.ک. می تواند با شروع نزدیکی پ.ک.ک. به محور فوق الذکر، آن هم با تشویق و فشار امریکا در ارتباط باشد. در غیر این صورت، احتمال اینکه ایران که عملا در حال مبارزه در جبهه های متعدد سیاسی، اقتصادی و نظامی است، بخواهد با پ.ک.ک. هم به تقابل برخیزد، منطقی به نظر نمی رسد.
توازن حساس بین ترک- کرد
یکی از دلایل رفتار خویشتندارانه ایران در خصوص همکاری با ترکیه و اینکه خواستار خبری شدن عملیاتهای محدود مشترک نیست، همانگونه که در سطور بالا نیز ذکر شد، وجود جمعیت کرد با آگاهی بسیار بالای سیاسی در داخل کشور است. حکومت تهران تلاش می کند معضل کردها را به شکل «معضل دیگران» و در رأس آنها ترکیه وانمود کند و در این راستا گفتمان و استراتژی ثابتی را دنبال می کند، بدین جهت انتظار نمی رود از این روش دست بردارد. حکومت که در دوران بعد از انقلاب توانسته توازن بین اقلیتهای کرد و ترک را در درون جبهه بندی اصولگرا- اصلاح طلب برقرار کند، به ویژه با افزایش هویت قومی در میان ترکها، مجبور به رفتاری محتاطانه در معادلات حساس خواهد بود.
برای نمونه، حکومت که در اوایل دهه هفتاد نسبت به اشغال قره باغ و اراضی آذربایجان سکوت اختیار کرده و واکنش چشمگیری نیز از افکار عمومی ندیده بود، دیگر تداوم همان رفتار برایش دشوار می نماید.
به گزارش خبرگزاری میکروفون نیوز (محا) طرفداران تیم فوتبال تراکتورسازی تبریز در مسابقه دیروز این تیم با تیم با سپاهان اصفهان ضمن مشاهده پیروزی دو بر صفر تیم محبوبشان، با سر دادن شعار «قرهباغ متعلق به ماست و متعلق به ما خواهد ماند»، گشودن پرچم آذربایجان، باز کردن پارچه نوشته هایی در تعلق قره باع به آذربایجان و اتش زدن پرچم ارمنستان، اعتراض خود را نسبت به سفر نیکول پاشینیان، نخستوزیر ارمنستان به ایران یک روز بعد از سالگرد قتل عام خوجالی و همچنین حواشی پیش آمده در مراسم سخنرانی پاشینیان در باشگاه آرارات تهران نشان دادند.
به گزارش خبرگزاری آنانولی بر اساس تصاویر منتشر شده در شبکههای اجتماعی، در این مسابقه که در چارچوب هفته بیستم لیگ برتر فوتبال ایران انجام شده، طرفداران تیم تراکتورسازی شعار «قرهباغ متعلق به ماست و متعلق به ما خواهد ماند» سر دادند.
تصاویر منتشر شده در شبکههای اجتماعی همچنین از برافراشته شدن پرچم جمهوری آذربایجان در ورزشگاه یادگار امام تبریز حکایت دارد. تیم فوتبال تراکتورسازی در این دیدار رقیب خود سپاهان را 2 بر صفر شکست داد.
از سوی دیگر حضور پرحاشیه پاشینیان نخست وزیر ارمنستان، در سفرش به تهران در باشگاه ورزشی آرارات تهران و نصب پارچه نوشته ای با عنوان “قره باغ، ارمنستان است” واکنشهای تندی در میان ترکهای ایران درپی داشته است
چنانکه جملات پارچه نوشته ای در عکسی که سلفی پاشینیان، در باشگاهی ارمنی ثبت کرد، نه تنها واکنش فعالان جوان دارای هویت قومی قوی، بلکه واکنش تند حوزه های علمیه تبریز را نیز برانگیخت؛ شهری که نقشی بزرگ در نقاط عطف ایران مدرن از انقلاب مشروطیت بدین سوی داشته است. به این دلیل، بعد از این دیگر به اندازه گذشته شاهد تلاش برای کانالیزه کردن خشم ملیت گرایی کردی در داخل کشور برعلیه ترکیه نخواهیم بود.