به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد
مولوی
______________________________
زان پیش که بر سرت شبیخون آرند
فرمای که تا باده گلگون آرند
تو زر نئی ای غافل نادان که تُرا
در خاک نهند و باز بیرون آرند
خیام
.
پن: غزل مولانا که مشخصه معنیش. در رباعی خیام هم، مصرع اول به این معنیه که «قبل از اینکه بمیری یا جانت گرفته بشه»