#آنالیز_ما  ✅ سازش با شرایط فعلی... اینکه بخوایم یه بازی بد از مسی به یاد بیاریم، شاید سخت باشه؛ اما بالاخره شدنیه؛  بالاخره یادمون میاد که یه روزی و تو یه بازی‌ای، مسی با اون ایده‌آل واقعی‌اش، فاصله‌ای عمیق داشت و حتی ذره‌ای هم مثل همیشه‌اش نبود. این اتفاق کاملا طبیعیه و خصوصا برای بازیکن‌های بزرگ، طبیعی‌تر هم میشه که بعد از کلی نمایش فوق‌العاده، یه شب، اون ستاره پر نور همیشه نباشن و تو خاموشی مطلق، برای درخشش تو بازیهای آینده برنامه‌ریزی کنن. اما این ماجرا برای ویدالِ مدلِ بارسلونا، از مرحله سنجش آسون یا سخت بودنِ به یاد آوردنِ یه بازی بد ازش، گذر کرده و در جایگاه نشدن و غیرممکن بودن این یادآوری قرار گرفته؛  به طوریکه در دو سال حضورش تو بارسلونا، هیچ نقص و ایرادی در عملکردش دیده نمیشه و هیچوقت، از یه سطح فوق‌العاده همیشگی پایین‌تر نیومده. اگر چه خرید ویدال و حضورش تو ترکیب بارسلونا، اصلا با منطقِ فلسفهِ این تیم قابل توجیه نبوده و نیست و نخواهد بود، اما در راستای پذیرش این ناخوانایی، باید بپذیریم که ویدال، از زمان پیوستنش به این تیم تا به اینجا، جادویی‌ترین بازیکن بارسا بوده. بازیکنی که قطعا تو دوره اوج فلسفه باشگاه و حضور سه‌نفره "بوسکتس - ژاوی - اینیستا" و حتی فابرگاس روی نیمکت، هرگز فرصت اومدن به بارسلونا رو به دست نمی‌آورد؛ ولی همین فاصله گرفتن بارسا از اون سالهای طلاییه که زمینه پیوستنش به این تیم رو فراهم کرده؛  بارسایی که شرایط مهره‌ایش تو دو فصل اخیر به نوعی بوده که به نظر میرسه اونها، شاید حتی بیشتر از مسی، به حضور ویدال تو ترکیب‌شون وابسته باشن و حالا که بوسکتس به آخرای فوتبالش نزدیک شده؛ حالا که جای خالی ژاوی و اینیستا هنوز پر نشده و حالا که بارسا برای برگشت به اون تیم ایده‌آل و رویایی ذهنمون، مسیری خیلی طولانی در پیش داره، حضور ویدال میتونه نقش مهمی تو نتیجه‌گیری‌شون ایفا کنه تا بنای قدیمی و از فرم خارج شده بارسلونا، دوباره با اومدن نسلی جدید بازسازی شه. در ترکیب اولیه بارسلونا تو بازی دیشب، فقط دو بازیکن زیر ۲۵ سال دیده میشد؛ پنج نفر از نُه نفر باقی مونده، عددی بیشتر از ۳۰، جلوی سن‌شون ثبت شده بود و دو نفر از چهار نفر بعدی، یعنی بریثویت و گریزمن هم، در آستانه ۳۰ سالگی قرار داشتن داشتن. آماری که ارتباطی مستقیم با کاهش میزان دوندگی تیمی داره و حضور ویدال در ترکیب، برای جبران همین خلا، علی‌رغم مغایرت سبک بازی‌اش با سبک تعریف‌شده بارسلونا رو تایید میکنه. اما با تمام نواقص بالا، نمایش دیشب بارسلونا، یه اجرای باکلاس و فوق‌العاده تحت عنوان "سازش با شرایط فعلی" بود و حضور ویدال تو ترکیب، نماد اصلی همین "سازش" به شمار میرفت و اوج خلاقیت ستین برای نتیجه‌گیری با همین وضع موجود رو نشون میداد. تو نقشه میانگین استقرار بازیکن‌های بارسا تو بازی دیشب، ویدال نزدیک‌ترین بازیکن به مسی بود و نقشه حرارتی‌اش هم، حضور پررنگش تو محوطه جریمه و کانال کناری سمت راست، پشت سر جایی که مسی بازی میکرد رو ثبت کرده بود؛  زوج مسی و ویدال مقابل مایورکا، درست مثل زوج کامپیوتر هوشمند و نیروی انسانی بود؛ "استفاده از مغز متفکر مسی و جبران ضعف در دوندگی‌اش توسط ویدالِ توانمند در حرکات قدرتی و استقامتی..." ویدال در موقع حمله بارسا با ترکیب ۳-۳-۴، به عنوان وینگر راست فرضی، به خط حمله اضافه میشد تا مسی پشت سر  سه‌نفره ویدال، گریزمن و بریثویت، مشغول یازیسازی بشه و در موقع دفاع با ترکیب ۲-۴-۴ هم، بلافاصله به عنوان همون وینگر فرضی ترکیب، به همراه بریثویت، به بوسکتس و دی‌یانگ برای کمک به بستن فضاهای دفاعی کمک میکرد تا علاوه بر وظیفه مهمش تو خط هافبک، نقش پاهای دونده مسی رو هم بازی کنه تا مسی بدون داشتن دغدغه بازگشت به عقب و نفوذ به جلو، آزادانه، برای طراحی حملات تیمش، برنامه‌ریزی کنه. علاوه بر بارسا که باید با شرایط فعلی نفرات ترکیبش سازش کنه، ما هم حالا حالا ها باید به این مدل از بارسلونا که توش، نتیجه‌گیری بر نوع نتیجه‌گیری ارجحیت داره کنار بیایم و منتظر اومدن روزی باشیم که نتایج با توجه به سبک باشگاه رقم میخوره...