طرفداری - تقریباً 10 سال بعد از موفقیت تیم ملی اسپانیا در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، جرارد پیکه از آن روزها صحبت می کند.

به گزارش مارکـا، مدافع تیم بارسلونا به L'Esportiu گفت:

در بازی اول مقابل سوئیس بالای ابروی من شکافته شد، و در بازی دوم لبم پاره شد، و طی دو روز در تمرینات آنها دوباره به دهن من ضربه زدند و زخم لبم دوباره باز شد. به یاد دارم که وینسته دل بوسکه گفت: 'این پسر چه شانس بدی دارد.'

اما بله، صورتم به خاطر اسپانیا آسیب دید. زنده باد پادشاه!

آفریقای جنوبی برای پیکه اتفاق خوب دیگری هم به همراه داشت و آن آشنایی با همسرش شکیرا در طول تورنمنت بود:

من بزرگترین عنوانی که یک نفر می تواند آن را به دست آورد را بردم، و با عشق زندگی ام آشنا شدم. آفریقای جنوبی را به عنوان فردی متفاوت ترک کردم و تجربه ای فراموش نشدنی بود.

به نظر پیکه، موفقیت آن نسل تیم ملی اسپانیا تنها به خاطر بازیکنان بارسلونا نبوده است:

خیلی از ما بودیم، اما منصفانه نیست که نقش ایکر کاسیاس، سرخیو راموس، داوید ویا،... را نادیده بگیریم. درست است که ما اکثریت بودیم، و ژاوی تأثیری زیادی بر بازی ما داشت اما همیشه معتقدم که همه چیز داشتیم. کیفیت و تنوع زیادی در تیم وجود داشت. ما شروع فوق العاده ای نداشتیم اما آن تیم اسپانیا مثال بارز این بود که تیم همیشه بالاتر از یک ستاره است. ما تنها یک ستاره و لیدر نداشتیم، بلکه ایکر، ژاوی، پویول هم بودند؛ هر سه نفر اسطوره و باتجربه بودند اما هیچکس به تنهایی لیدر تیم نبود. نکته دیگری که همیشه به آن اشاره می کنم، حس و جو خوبی بود که بر تیم حاکم بود.