#آنالیز_کوچک  ✅ گریزمن و بارسلونا... تمایل گریزمن به سمت راست خط حمله تو نیمه اول و انتقال دائمی‌اش به سمت چپ خط حمله، بعد از اومدن سوارز به زمین تو نیمه دوم، به خوبی نشون میده که گریزمن تو پست مهاجم نوک، اصلا احساس راحتی نمیکنه؛ فقط ۲۲ "لمس توپ" و فقط دو "شوت به سمت دروازه" که هر دوشون خارج از چهارچوب بود، به خوبی حس ناراحتی بازیکنی که جلوی بقیه آمارهاش به جز "از دست دادن مالکیت" و "خطای مرتکب شده" ، عدد صفر دیده میشه رو بیان میکنه. گریزمن بازیکنیه که با فضا تعریف میشه و فضا واژه‌ایه که به ضعیف‌ترین بازیکن ترکیب بارسا تو بازی دیشب، اجازه درخشش میده. اجازه‌ای که تو کل نیمه اول، براش به دست نیومد و اندک کنش‌هاش مقابل لگانس، از جمله گل مردودش، در بازه‌ای که  بعد از خروج فاتی، به وینگر چپ رفته بود، اتفاق افتاد؛  پستی که اگر چه باز هم با توجه به پای تخصصی گریزمن، فضای خیلی زیادی براش به وجود نمی‌آورد، اما همین فضای کم هم کافی بود تا گریزمن برای دقایقی هم که شده، تو بازی تعریف شه. گریزمن مهاجم تموم‌کننده نیست؛ گریزمن سوارز نیست؛  لواندوفسکی نیست؛  آگوئرو و هری‌کین نیست؛ ژیرو و دیگو کاستا هم نیست؛ این رو عملکردش تو نیمه اول بازی دیشب و هیت‌مپی که هیچ رنگ واضحی در محوطه جریمه نشون نمیداد میگه؛  گریزمن نمیتونه به عنوان مهاجم هدف، لابه‌لای مدافعین حریف جاگیری کنه و منتظر ایجاد موقعیت هم‌تیمی‌هاش باشه؛ گریزمن خودش خالق موقعیته؛  حمل توپ و قدرت دریبل فوق‌العاده‌ای داره و در عین حال میتونه با اضافه شدن به محوطه جریمه، در موقعیت گلزنی قرار بگیره؛ این رو تو فرانسه، با بازی در کنار اولیور ژیرو، به عنوان وینگر قرینه امباپه و تو اتلتیکو مادرید، با زوج‌سازی به همراه دیگو کاستا و گامیرو اثبات کرده و بازی به عنوان مهاجم هدف، تمام مهارت‌های گریزمن رو محو و اون رو به انجام کارهایی که ذاتا از پسش بر نمیاد، مجبور میکنه؛ و وینگر چپ هم محل خیلی مناسبی برای نشون دادن توانایی‌های گریزمن چپ‌پا نیست؛ دو پستی که تنها انتخاب‌های گریزمن، تو ۳-۳-۴ بارسا که مسی، در اون، به عنوان وینگر راست دیده میشه، به حساب میاد و دو منطقه‌ای که گریزمن به ترتیب، در نیمه اول و دوم بازی دیشب، در اونجا بازی کرد تا حاصل عملکردش، نیمه دوم بد و نیمه اول بدتر باشه...