طرفداری - سجاد امیدی مجری و تهیه کننده ایرانی مقیم آمریکا این هفته نیز در گفتگو با طرفداری به تشریح وضعیت این روزهای فوتبال ایران پرداخت.
به نام خدا خانم ها و آقایان سلام، به خصوص طرفداران رسانه طرفداری، خدمتتان عرض ادب و احترام دارم. من سجاد امیدی هستم و چند دقیقه ای با هم مسائلی که در ورزش کشورمان در چند روز اخیر اتفاق افتاد را مرور می کنیم. مهمترین خبر، خبری بود که همین چند ساعت پیش در رسانه های ایران پخش شد مبنی بر اینکه هفت باشگاه لیگ برتری در نامه ای از رقابت های لیگ برتر انصراف داده اند. آن ها به دلیل شیوع کرونا و شرایط حساسی که کل کشور را در برگرفته است از ادامه رقابت ها انصراف داده اند. این عزیزان اعلام کرده اند که به خاطر حفظ سلامت بازیکنان و کادر و دست اندرکاران در مسابقات شرکت نمی کنند. ولی باید به موضوع چرایی این مساله که چرا به اینجا رسیدیم بپردازیم. موضوعی که از روز اول، مسئولین فوتبال کشورمان می توانستند با برگزاری یک جلسه کوچک با نمایندگان تمامی باشگاه ها به نتیجه و جمع بندی رسیده و نتیجه آن مثل همه جای دنیا مانند فرانسه، هلند، اسکاتلند، صورت جلسه شده و اعلام شود. کسانی که فوتبال حرفه ای اسکاتلند را دنبال می کنند می دانند که در این کشور جنگ عجیبی بین پروتستان ها و کاتولیک ها وجود دارد. حتی در این شرایط و آن فوتبال نیز آن ها توانستند تصمیم گیری کنند که چه تیمی قهرمان اعلام شود. من نمی دانم چرا در فوتبال کشورمان این مسائل رعایت نمی شود و نکته ای که واقعا جالب و شایان به ذکر است این است که پر درآمد ترین لیگ و فوتبال دنیا، لیگ برتر انگلیس است که مبالغی نجومی از طریق حق پخش تلویزیونی و از طریق اسپانسر ها به تیم ها می رسد. در همین لیگی که سرشار از درآمد و سوددهی است، می بینیم زمانی که یک سرمایه گذار از یک کشور منحوس و رژیمی که همه دنیا می دانند حامی شماره یک تروریسم است اعلام آمادگی کرده و وارد آن کشور می شود، باز هم با استقبال مسئولان لیگ برتر انگلیس مواجه می شود و از ورود چنین شخصی حتی با کارنامه به شدت سیاهی که دارد نیز به فوتبال کشورشان استقبال می کنند. حالا این موضوع در فوتبال کشورمان جای سوال دارد که چرا کاری می کنیم بخش خصوصی دلزده و فراری شود. با این شرایط اقتصادی در فوتبال زیان ده کشورمان کسانی وجود دارند که از جیبشان فقط به عشق هواداران و به عشق اینکه اوقات فراغت جوانان را پر کنند هزینه می کنند و این افراد واقعا قابل ستایش هستند. خارج از این رنگ ها و قومیت ها و کرد و لر و آذری، همه و همه در کنار هم و در زیر پرچم ایران هستیم و افرادی را مثل آقای زنوزی داریم که قلبشان برای پرچم ایران می تپد و برای سربلندی ایران و ایرانی همه کاری انجام می دهند. اما این چه موضوعی است که عادت کرده ایم مخصوصا در فوتبالمان، گره هایی که با دست باز می شود را عزیزان آنقدر گره کوری درست می کنند که با دهان نیز باز نمی شود! یک جلسه کوچک می تواند همه چیز را ختم به خیر کند اما ما این موضوع کوچک را نمی توانیم بین خودمان حل کنیم و می بینیم بخش خصوصی یا تیم های مختلف به فیفا نامه بزنند و فیفا عکس العمل نشان دهد. البته ناگفته نماند، دو مطلب را باید در اینجا عرض کنم: مطلب اول اینکه در بخش های خصوصی نیز هستند افرادی که یکی دو سال است وارد فوتبال شده و مشکلات مختلفی دارند، این ها را باید از کسانی که سال هاست در بخش خصوصی و بدون چشمداشت از جیب خود سالیانه میلیارد ها تومان فقط برای شاد کردن مردم هزینه می کنند متفاوت دانست. موضوع بعدی که می خواستم با شما در میان بگذارم، در صحبتی که هفته پیش کردم و برنامه ای که به تیم تراکتورسازی مرتبط بود، من خودم ترک زبان هستم و اینکه ترک زبان ایرانی هستم. تمام قومیت ها در زیر پرچم ایران عزیز هستند و عزیزانی که انگ مسائل سیاسی و بیگانه گری را به من زده اند، در تنهایی خود حداقل کمی به این مساله فکر کنند. من فکر می کنم چیزی بیشتر از 8-9 برنامه داشته ام که در آن ها به شدت بر این موضوع تاکید داشته ام که ما همه ایرانی هستیم، آذری زبان، ترک، خوزستانی، بلوچ، مشهدی، کرمانی، که این آخری گل سرسبد و به قول معروف سیدالشهدای مدافعین حرم، سردار عزیزمان سردار سلیمانی که یک سردار رشید از استان کرمان بودند، ولی به هر حال ایرانی بودند. همه وقتی که اسمشان را می آوریم، حتی کسانی که بعضا از مسائل سیاسی مقداری دلزده هستند ولی واقعا با احترام از ایشان یاد می کنند. ما در آذربایجان هزاران شهید تقدیم ایران عزیز کردیم فقط به خاطر اینکه حتی یک وجب از خاکمان را نیز دشمنان نتوانند اشغال کنند. پس عزیزانی که به هر حال دستی بر نوشتن دارند، دستی بر آتش دارند، بهتر است قبل از اینکه دست به قلم ببرند، چند دقیقه ای فکر کنند و بعد دست به قلم ببرند. به هر حال امیدوارم موضوعی پیش نیاید که باعث شود فیفا دوباره ورود کند. باز هم عرض می کنم، کسانی که عاشقانه برای فوتبال کشور زحمت می کشند، اعم از سرمایه گذاران خصوصی، اعم از خبرنگارانی که واقعا با حقوق ناچیز زحمت می کشند و هزار انگ و تهمت به آن ها زده می شود، در سرما و گرما، بدون بیمه ، بدون هیچ آینده ای، ولی عاشقانه کار می کنند، قدر این ها را بیشتر بدانیم. در فوتبال انگلستان که از آن بالاتر نداریم، قبول کرده اند که تروریست در کشورشان سرمایه گذاری کند.