ایرانی ها عادت به مرده پرستی کردن یا اینکه وقتی کسی از کاری بره قدر اونو بدونن کردن. دم دست ترین مثالش فردوسی پوره . استاد دانشگاه شریف که تا وقتی سر کار بود فحشی نبود که نخورد حالا که رفته همه آه میکشیم و آرزوی اومدنشو داریم .
همین الان میثاقی بد بخت داره کارشو میکنه حالا نه با کیفیت عادل . ولی سعیش رو میکنه همش فحش میخوره و سرزنش میشنوه و تاجی که هممون میشناسیمش با یه تیکه از پاسخگویی فرار میکنه .
البته توی تاریخ معاصر از اینا کم نداریم . مثلا هادی نوروزی که تا زنده بود چیزی بیشتر از یه کاپیتان ساده نبود ولی بعد از مرگش چه مقام هایی بهش دادن یا سمندریان تا زنده بود اصن کسی اسمشو نمیدونست وقتی مرد همه بازیگرا گفتن استاد ما بوده یا حجازی وقتی زنده بود و سرمربی استقلال بود قدرشو ندونستن و هوش میکردند وقتی مرد چه کارهایی براش نکردند.
شما میدونید توی ایران وقتی یه نفر میره نباید انتظار داشته باشیم ادم کار درست تر یا بهتری بیاد پس حداقل قدر چیزای حداقلی که داریم بدونیم.