طرفداری - ساعت ها چرخید و روزگار جلو رفت و ما حالا برای دومین سال، تاریخ دیدار با پرتغال در جام جهانی را مرور می کنیم. جایی که علیرضا بیرانوند موفق به مهار پنالتی کریستیانو رونالدو شد.
بازی ای فراموش نشدنی که در آن اتفاقات بزرگی رخ داد. اول این که پرتغال را تا نزدیکی شکست و ماندن در گروه پیش بردیم و پشت بزرگان این تورنمنت را لرزاندیم؛ یا این که در آخرین دقایق بازی مهدی طارمی یک فرصت عالی را از دست داد و گرنه به مرحله بعد می رفتیم. اما شاه بیت غزل دیدار با پرتغال، پنالتی ای بود که کریستیانو رونالدو زد و بیرانوند آن را مهار کرد. اتفاقی که برای او تجربیات متفاوتی ساخت و هم برای فوتبال ایران شرایط جدیدی ایجاد کرد. بعد از آن پنالتی بود که تمام رسانه های ورزشی جهان به تمجید از علیرضا پرداختند. یک حرکت سریع با هر دو پا، جهش و تشخیص درست، استفاده از دست ها و صورتش همه اتفاقات آن لحظه بود. پنالتی رونالدو هم زاویه و ارتفاع داشت و هم سرعت و دقت، اما علیرضا آن را ابتدا دفع و سپس مهار کرد.
منتظر تعریف بقیه نمی مانم
علیرضا بارها در مورد این موضوع صحبت کرده و حالا که سالروز این بازی است می توان دوباره پای حرف هایش نشست:
دیدار با پرتغال تمام شد و رفت؛ این بازی به تاریخ پیوست. پنالتی را گرفتم چون خدا خواست که این اتفاق بیفتد. اما اگر بنشینم و مدام به آن فکر کنم، فوتبالم تمام است.
او اضافه کرد:
می توانم سال های بعد که فوتبالم تمام شد، بنشینم و بارها صحنه مهار پنالتی را ببینم و لذت ببرم ولی امروز باید به فکر مسائل دیگری باشم. اگر بخواهم بابت موفقیت هایی که دارم، منتظر بمانم تا بقیه از من تعریف و تمجید کنند فوتبالم نابود می شود. فقط این را بگویم که به گرفتن پنالتی کریستیانو رونالدو در جام جهانی روسیه افتخار می کنم و امیدوارم این خاطره برای همیشه در ذهن مردم ایران هم ثبت شده باشد چون هرگز نمی توانم آن را فراموش کنم.
مغرور نشدم
او اما موضوع دیگری را هم مطرح می کند:
وقتی آن پنالتی را گرفتم، خیلی ها فکر کردند که دیگر بیرانوند هیچ کسی را تحویل نمی گیرد و خودش را می گیرد، حتی می گفتند غرور تمام وجودش را پر کرده و... اما من اصلا این طور نیستم. سعی می کنم مغرور نشوم. اینجا می توانید از دوستان و هم بازی هایم هم بپرسید؛ آدمی نیستم که مغرور شوم و اصلا غرور برایم تعریف نشده است. کجا و در چه زمانی مغرور شدم که خودم خبر ندارم؟ نه بچه پولدار بودم و نه فامیل و دوستی داشتم که بتواند در جایی دستم را بگیرد. من این را هزاران بار گفته ام که از خرم آباد لرستان آمدم و کلی زحمت کشیدم تا به پیراهن تیم ملی برسم. خدا را صد هزار مرتبه شکر می کنم که امروز اینجا هستم ولی تا به حال هیچ کسی به خود من نگفته که علیرضا مغرور شدی. امیدوارم هیچ وقت این حس سراغم نیاید چون می دانم وقتی یک فردی مغرور می شود، خیلی زود از بین می رود.
علیرضا در نهایت گفت:
این دیدار به پایان رسیده ولی من هرگز آن خاطره را فراموش نمی کنم. آن پنالتی را گرفتم چون من بازیکن تیم ملی ایران بودم. همه ما در آن روز برای یک پرچم می جنگیدیم. خدا را شکر که توانستم توپ را مهار کنم. آن بازی را به خوبی یادم می آید که می توانستیم حداقل یک گل دیگر بزنیم چون دو، سه موقعیت دیگر هم داشتیم. در آن دوران کارلوس کی روش به خوبی بچه ها را به مرز آمادگی رسانده بود و فقط کافی بود یک بار دیگر دروازه پرتغال را باز کنیم تا از گروه مان به دور بعدی برویم.
منبع: روزنامه جام جم