فکر میکردم بعد نستا و علی کریمی دیگ کسی نتونه ب صورت فردی عشق فوتبالیم بشه و علاقه توی همون پرسپولیس و میلان خلاصه بشه تا روزی ک این مرد برگشت ب ایران.
فردی ک آخرین قهرمانی ملی ایران در آسیا رو با تیم امید ب ارمغان آورده بود بهترین رنکینگ تیم های ملی رو برای ایران ثبت کرده بود و با ناملایمتی و در سکوت فوتبال سیرک گونه ایران رو رها کرده بود.
کسی ک ب عنوان دستیار بلاژ مقام سومی جام جهانی 98 رو توی کارنامه داشت و قهرمانی مقتدرانه لیگ کرواسی بدون باخت و همینطور لیگ چین هم توی کارنامه اش بود مربی ب شدت آندرریتد ک کارنامه ب غایت درخشان داشت اما این دفه قرار بود خیلیا رو خیلی بیشتر از سابق شیفته خودش بکنه. ب توبره کشیدن لیگ ایران با تمام حواشیاش جا ب جا کردن اکثر رکوردها و در نهایت پروژه نهایی ب توبره کشیدن فوتبال آسیا با 13 نفر + ربیع خواه ک در قدم آخر ناکام ماند.
از جیب خودش واس تیم خرج کرد مافیای رسانه ای نداشت و در آخر با کلی طلب و با ناملایماتی و در سکوت ایران رو ترک کرد این فرد بهم ثابت کرد ک فوتبال خیلی عجیبه هر لحظه ممکنه فردی رو رو کنه ک ب تک تک سلول های بدنت شعف بده فردی ک زمانی روی نیمکت بود حتی اگ قرار بود با تیم های پرستاره آسیایی بازی کنیم دلمون قرص بود ک رقیبامون از زخمش در امان نمیمونن.
بعد از خداحافظی کریمی فکر نمیکردم کسی دیگ بیاد ک بعد رفتنش اونقد خراب و دلتنگ بشم اما امروز خیلی بیش از اون موقع دلتنگ برانکو هستم و خیلیای دیگ همین حس رو دارن.
فقط میشه گفت تف ب شرف نداشته کسایی ک جای تقدیر و تمجید و پرداخت پاداش و دستمزد کاملش امروزه روز ازش شکایت هم میکنن بعد ماها در سکوت ب خودمون میگیم با غیرت.