#آنالیز_ما  ✅ مستی که روی زمین افتاده رو لگد نمیزنن آقای پپ... سیتی تحقیر و پپ تنبیه میشد، اگه لیورپول، اون لیورپول همیشه بود؛ و کلوپ در هم کوبیده میشد، اگه نمیتونست تیمش رو از حال خوش قهرمانی پنجشنبه شب خارج کنه؛  لیورپول دیشب فقط تو چند دقیقه ابتدایی بازی، برای یه نمایش مطلوب تلاش کرد و بعد از دریافت گل اول، از انگیزه تحمیلی "خوب بازی کردن، علی‌رغم نداشتن میلی برای اهمیت دادن به چیزی جز پایان انتظار ده هزار و شونزده روزه" دور شد تا مستی اتفاق بزرگ هفته گذشته، از سرش نپره. این باخت و این آبروریزی نیاز بود؛ نیاز بود که لیورپولی‌ها بفهمن فصل هنوز تموم نشده؛ نیاز بود که درک کنن قهرمانی انگلیس بعد از سی سال، اونهم هشت هفته زودتر از پایان فصل، اگرچه دستاوردی بزرگ به حساب میاد، ولی انتهای مسیر تیم تازه به اوج رسیده‌شون نیست؛ نیاز بود که حس کنن، عمارتی که کلوپ تاسیس کرده، حالا حالا ها، چه با، و چه بدون آقای سرمربی باید تو انگلیس و اروپا بدرخشه؛ این باخت خیلی نیاز بود؛  اتفاقا جلوی سیتی، اونهم به مفتضحانه‌ترین شکل ممکن هم نیاز بود. درست ۱۶۸ دقیقه بعد از ورود سیتی به ورزشگاه بریج برای شکست مقابل چلسی و اعلام قهرمانی لیورپول، لیورپولی‌ها از تونل احترامی که پپ برای بهترین تیم این فصل انگلیس تدارک دیده بود عبور میکردن؛ دو ساعت بعد اما دیگه ذوق مفرطی که از ۱۶۸ ساعت پیش تا الان همراه لیورپولی‌ها بود، در اونها دیده نمیشد؛  مستی‌شون پریده بود؛ نه بخاطر رفع اثر قهرمانی؛ بلکه بخاطر چهار بار باز شدن دروازه‌شون؛  بخاطر یه باخت سنگین؛  یه آبروریزی بزرگ؛ برای اولین بار بود که تیم کلوپ تو یه نیمه، سه گل دریافت میکرد. پپ از این حال لیورپول خبر داشت؛  میدونست که این بازی بهترین فرصت برای ثبت یه رکورد فوق‌العاده جلوی رقیب آلمانی‌اشه؛ میفهمید که نوبت انتقام بازی رفت فرا رسیده؛  دلیل استفاده از ترکیب ۱-۳-۲-۴ هم همین بود؛ ترکیبی که اگرچه بین چهار نفر هجومی (فودن، دی‌بروینه، استرلینگ و ژسوس) و شش نفر دفاعی‌اش فاصله بسیار زیادی دیده میشد و این موضوع فرایند بیرون اومدن از پرس شدید لیورپولی‌ها رو سخت میکرد؛ ولی از بین رفتن انگیزه تحمیلی بیست دقیقه اول لیورپول، ریسک بزرگ پپ رو به برگ برنده ترکیب سیتی تبدیل کرد.  دی‌بروینه برای توپگیری به عقب برنمیگشت و مسئولیت خروج از پرس بر عهده رودری و گوندوغان بود. فشار تیم کلوپ تداوم نداشت؛ شرط اول پرس یعنی اطمینان از موفقیت اون، با توجه به اختلاف سطح لیورپول بازی دیشب با لیورپول داخل ذهن ما، به کمترین حد خودش رسیده بود و اختلاف سطحی که باعث میشد تا عقب برنگشتن‌های دی‌بروینه برای کمک به رودری و گوندوغان، اصلا به چشم نیاد؛ دی‌بروینه‌ای که در کمترین فاصله ممکن با سه مهاجم تیمش بازی میکرد تا در صورت شکسته شدن خط پرس، به همراه سه نفر خط حمله، یه هجوم ویران‌کننده رو ترتیب بده. سبک بازی دیشب سیتی، یادآور نوع بازی بایرن فلیک بود و وظایف دی‌بروینه هم کاملا مشابه وظایف مولر.  قمار پپ جواب داد و کلوپ در هم کوبیده شد؛ چون نتونسته بود تیمش رو از حال خوش قهرمانی پنجشنبه شب خارج کنه؛  اما اگه لیورپول اون لیورپول همیشه بود، پپ بابت انتخابش تنبیه میشد...