محاکمات نورنبرگ در سال ۱۹۴۵ آغاز شد. دو سال قبل اتحاد شوروی، بریتانیا و ایالات متحده بیانیهشان راجع به وحشیگریهای آلمان در اروپای اشغالی را صادر کرده و گفته بودند وقتی نازیها شکست خوردند متفقین باید «آنها را در سراسر جهان تحت تعقیب قرار دهند تا بلکه عدالت برقرار شود.»
۲۴ نفر به چهار اتهام محاکمه میشدند: اقدام علیه صلح، برنامهریزی و راهاندازی جنگ متجاوزانه، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت. آدولف هیتلر، هاینریش هیملر (رییس اساس) و ژوزف گوبلز (رییس تبلیغات) در میانشان نبودند چون خودکشی کرده بودند. مارتین بورمان دبیر حزب نازی نیز به صورت غیابی محاکمه میشد. بقایای جسد بورمان سالها بعد در برلین کشف شد.
رابرت لی، رهبر جبهه کارگری آلمان نازی، قبل از شروع محاکمات خودش را حلقآویز کرد. هرمان گورینگ، جانشین هیتلر هم شب قبل از اعدام با خوردن یک شیشه سم سیانید خودش را کشت.
رودلف هس، معاون پیشین هیتلر که در سال ۱۹۴۱ با پیشنهاد طرح صلح به انگلستان گریخته بود، به حبس ابد محکوم شد. هس در سال ۱۹۸۷ در زندان اشپاندائو در برلین خودکشی کرد.
آلبرت اشپیر، معمار ارشد هیتلر که مسئولیت بیگاری کشیدن از کارگران خارجی را به عهده داشت به ۲۰ سال زندان محکوم شد. فریتز ساوکل، متصدی کار اجباری نیز همراه ۱۲ نفر دیگر به اعدام محکوم شد.
محاکمات نورنبرگ به خاطر دفاع مبتنی بر مامور و معذور بودن شهرت یافت و به یک رشته پیمانهای بینالمللی راجع به قوانین جنگ، نسلکشی و حقوق بشر و برپایی دادگاه بینالمللی و دائمی رسیدگی به جنایات جنگی در لاهه منجر شد.