من دو ترم دانشگاه خوندم انصراف دادم (با کلی بدبختی و مخالفت از جانب خانواده) رفتم سربازی. الان دوباره میخوام برم دانشگاه. اصلا هم پشیمون نیستم و معتقدم بهترین کارو کردم برای زندگی خودم. الان با خیال راحت تری میتونم هم به کارم برسم هم به درس.
متاسفانه تو ایرانه که اینجوریه فقط اینکه هر کسی میخواد خودشو بدبخت تر نشون بده و ظاهرا هر کسی بدبخت تره رو انگار بیشتر تحویلش میگیرن حالا دهه شصتیا و هفتادیا یا دانشجوها و سرباز ها یا دخترا و پسرا. خیلی توی این مدت دیدم که هم دانشجوها هم سربازا از سختی های خودشون میگن خداییش نه فقط این دو تا کل زندگی سختی های خودشو داره سختی مقطعی نیست همیشه هست.
ولی میخواستم نظر شما رو هم بدونم؟