«بودن یا نبودن، مساله این است» به انگلیسی To be, or not to be, that is the question شاید مشهورترین جمله نوشته شده به زبان انگلیسی است که سطر آغازین صحنه صومعه از نمایشنامه هملت نوشته ویلیام شکسپیر است. ولی جالب اینجاست که اگر جنگ صد ساله بین انگلستان و فرانسه رخ نداده بود شاید زبانی که شکسپیر برای نوشتن انتخاب میکرد انگلیسی نبود!
قبل از اینکه در سال ۱۳۳۷ میلادی جنگ صد ساله آغاز شود، زبان ادبیات و اشراف و نجبا در انگلستان زبان فرانسوی بود و نه زبان انگلیسی. دلیلش هم این بود که ویلیام فاتح که فرانسوی بود در سال ۱۰۶۶ انگلستان را فتح کرده بود و حکومت انگلستان را به اشراف فرانسوی زبان سپرد که بعدها سلسله پادشاهی پلانتاجنت را تشکیل دادند که مشهورترین پادشاهشان هم ریچارد شیردل بود.
زبان نژاد انگلوها «انگلیسی اصیل» یا «Old English» نام داشته و ریشه در زبان آلمانی داشت. با بر تخت نشستن کینگ ویلیام و به دستور وی، زبان فرانسوی به مدت 300 سال به عنوان زبان رسمی بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت. در این مدت تنها افراد بیسواد و کمسواد و اقشار متعلق به طبقات پایین جامعه از زبان انگلیسی در مکالمات روزمره استفاده میکردند زیرا نسبت به زبان فرانسه راحتتر و کاربردیتر بود. این روند ادامه داشت تا آنکه در قرن 13 میلادی رفتهرفته دستور زبان انگلیسی اصیل با انگلیسی محاوره ترکیب شد و تشکیل زبانی جدید تحت عنوان «انگلیسی نوین» یا «New English» داد. این زبان که امروزه میتوان آن را در آثار نویسندگانی چون شکسپیر ملاحظه کرد، بهسختی راه به دامنه نوشتار پیدا کرد. اما نکته جالب اینجاست که در مدت زمان 300 سالی که به آن اشاره شد، حدود 10 هزار کلمه فرانسوی وارد زبان انگلیسی شد که امروزه سهچهارم آن همچنان در تمامی زمینهها از جمله هنر، ادبیات و حتی زبان حقوقی استفاده میشود. بنابراین بهجرئت میتوان گفت که یکسوم کلمات انگلیسی ریشة فرانسوی دارند و هر انگلیسیزبان بدون هیچگونه آموزش زبان فرانسه، حدود 15 هزار لغت فرانسوی را در دایره لغات خود جای داده است.