دلاوِر (به انگلیسی: Delaware) ایالتی است در شمال شرقی آمریکا و یکی از ایالتهای ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا. پایتخت آن دوور و شهر مهم آن ویلمینگتن است.
پیش از آنکه دلاور توسط مستعمرنشینان اروپایی اشغال شود، موطن قبیلهٔ آلگونکیان شرقی بود که به نام اونامی لینِیپ یا دلاور نیز شناخته میشوند و عمدتاً در نوار ساحلی مسکن داشتند. مردم مانتیکاک نیز در بخش جنوبی شبهجزیره دیلماروا زندگی میکردند. به گفتهٔ جان اسمیت مردمی از ایروکوئیان، به نام کوسکاراواک و تاکوو، در نواحی شمالیتر از مردم مانتیکاک مسکن داشتند. آنها احتمالاً پیش از مهاجرت به خلیج چساپیک، در بخش کوچکی از زمینهای غربی ایالت زندگی میکردند. مردم اونامی لینیپ در درهٔ دلاور خویشاوندی نزدیکی با مردم مونسی لینیپ داشتند که در امتداد رود هادسن زندگی میکردند. آنها از راه شکار و کشاورزی ارتزاق میکردند. این مردم از دست دادن زمینهایشان در حاشیهٔ رود دلاور و نابودی مینکووا به دست اتحادیهٔ پنج ملت ایروکوا در سالهای ۱۶۷۰، سعی کردند بقایای قومشان را با ترک منطقه و ساکن شدن در کوههای آلگانی نجات دهند. عمدهٔ مردمی که زمینهای ایالت دلاور را ترک نکردند، تعمید داده شدند و به دین مسیح گرویدند. سپس با مردم رنگینپوست دیگر علیه همسایگان غیربومی خود متحد شدند.
هلندیان نخستین اورپاییانی بودند که برروی دلاور امروزی پاگذاشتند و در ۱۶۳۱، منطقهٔ بازرگانی زوانندیل را نزدیک لوزدر منطقهٔ میانی برپا نمودند. تمام استعمارگران مستقر در این ناحیه ظرف یک سال در یک نزاع قبایل سرخپوست بومی آمریکا کشته شدند. در سال ۱۶۳۸، سوئد نو، توسط پیتر مینوئیت، سرپرست مردم سوئدی، فنلاندی و هلندی، یک مستعمره و منطقهٔ بازرگانی سوئدی را در فورت کریستینا (ویلمینگتون امروزی) برپا کرد. این مستعمرهٔ سوئدی ۱۷ سال دوام آورد. در ۱۶۵۱، هلندیان با فرماندهی پیتر استویوِسانت برگشته و یک قلعه در نیوکاسل امروزی بنا نمودند و در ۱۶۵۵، مستعمرهٔ سوئد نو را ضمیمهٔ هلند نو کردند. تنها نه سال بعد، در ۱۶۶۴، این مستعمرات مورد حملهٔ ناوگان بریتانیایی قرار گرفته و توسط سر رابرت کار تحت سلطنت جیمز، دوک یورک تسخیر شدند. در ۱۶۸۲، دوک مقداری از زمینهایی که توسط سیسیل کالورت، بارون دوم بالتیمور، فرماندار مریلند، ادعا شده بود، به ویلیام پن واگذار کرد. پن به شدت علاقه داشت که استان پنسیلوانیای تحت فرمانش را به دریا متصل کند، به همین دلیل زمینهایی که امروزه به «زمینهای پست دلاور» شهرت دارد را از دوک اجاره کرد.
پن در ۱۶۸۲، یک نماینده برای این متصرفات تعیین کرد و بهطور خلاصه دو سرزمین تحت حاکمیتش را با هم تلفیق نمود. اگرچه در ۱۷۰۴، استان پنسیلوانیا بسیار بزرگ شد و نمایندگان این ایالت خواستند تا بدون رضایت نمایندگان سرزمینهای پست دلاور تصمیمهایشان را عملی کنند؛ به همین دلیل گروهی از نمایندگان در نیوکاسل و عدهای دیگر در فیلادلفیا دور هم جمع شدند. پن و وارثان او مالکین هر دو منطقه ماندند و فرمانداران استان پنسیلوانیا و قلمرو سرزمینهای پست را تعیین میکردند. در اصل بهطور رسمی دلاور و پنسیلوانیا یک فرماندار داشتند. همانطور که از ۱۷۰۳ تا ۱۷۳۸ نیویورک و نیوجرسی یا در دورهای ماساچوست و نیوهمپشایر یک فرماندار داشتند.
با رشد کار و نیاز به کارگر، دلاور نسبت به مهاجران انگلیسی که وضع اقتصادی کشورشان رو به پیشرفت بود، بردگان بیشتری جذب کرد. مستعمره یک جامعهٔ بردگانی شد و کشت تنباکو رشد کرد. اگرچه مهاجران انگلیسی هنوز به این ایالت میآمدند. مانند دیگر مستعمرات میانه، قلمرو پست دلاور اشتیاق کمی به قطع وابستگی به بریتانیا داشتند. شهروندان با فرمانداران استعمارگر ارتباط خوبی داشتند و عموماً از دیگر مستعمرات در اجتماعها و روابطشان آزادی عملشان بیشتر بود. بازرگانان بندر ویلمینگتون نیز روابط تجاری مستحکمی داشتند. در این شرایط، توماس مککین، وکیل اهل نیوکاسل، قانون تمبر را به شدت محکوم کرد، و جان دیکنسون نیز بدل به «نویسندهٔ انقلاب» شد و دوازده متن تحت عنوان «نامهای از یک دهقان پنسیلوانیایی» را به رشتهٔ تحریر درآورد. با پیشبینی اعلام استقلال، رهبران میهندوستان، توماس مککین و سزار رُدنی، مجلس استعماری را متقاعد کردند که جدایی خود را از بریتانیا و اعلام نماید.
تیپ نظامی دلاور به نام «آبیها دلاور (به انگلیسی: Delaware Blues)» و نام مستعار «جوجه مرغهای آبی»، تحت رهبری جان هاسلت، در ارتش قارهای خدمت میکرد. در اوت ۱۷۷۷، ارتش بریتانیا تحت رهبری ژنرال ویلیام هاو، برای نبرد براندیوین وارد دلاور شد و شهر فیلادلفیا را تسخیر نمود. تنها اشغال حقیقی خاک دلاور در نبرد پل کوچ، در ۳ سپتامبر ۱۷۷۷، رخ داد.
پس از نبرد براندیوین، ویلمینگتون توسط ارتش بریتانیا تسخیر شده و فرماندار ایالت، جان مککینلی، زندانیها را به آنجا آورد. برای بقیهٔ جنگ، بریتانیا کنترل رود دلاور را در دست داشت. بریتانیا از این راه در تجارت مستعمرات اخلال ایجاد میکرد و وفادارماندگان را، به ویژه در شهرستان ساسکس، تشویق میکرد. چونکه بریتانیا به بردگان شورشی قول داده بود که اگر برای آنها بجنگند، آزاد خواهند شد. به همین دلیل بردگان فراری به سمت جبهههای آنها در شمال سرازیر بودند. بسیاری از مردم مریلند و ویرجینیا به دلاور مهاجرت کردند و رشد جمعیت بسیار سریع شد. اقتصاد این مستعمرهها عمدتاً بر کشاورزی تنباکو متمرکز بود و رشد جمعیت باعث میشد تا میزان وابستگی به بردگان آفریقایی بیشتر شود. بسیاری از استعمارگران انگلیسی نیز در ابتدا تحت قراردادهای کار اجباری برای خدمتگزاری به آمریکا آمدند و به همین دلیل در سالهای ابتدایی مرز میان خدمتگزار و برده شکننده بود. بسیاری از خانوادههای آفریقایی-آمریکایی در دلاور، پیش از انقلاب، برای یافتن زمینهای مقرون به صرفه از مریلند وارد ایالت شده بودند. فرزندان این خانوادهها معمولاً حاصل رابطهٔ یک زن خدمتگزار یا بردهٔ سفید و یک آفریقایی یا آفریقایی-آمریکایی خدمتگزار یا آزاد بودند. طبق قوانین بردهداری، بچههایی که از زن خدمتگزار سفید به دنیا میآمدند، بدون در نظر گرفتن صفات پدری، دارای امتیازهای اجتماعی مادرش میشد، اما بچهای که از یک زن سفید برده متولد میشد، در طبقهٔ بردگان جای میگرفت. با بهتر شدن وضعیت اقتصادی انگلستان، همانطور که نیاز ایالت به کارگر بیشتر میشد، بردگان بیشتری وارد میشدند که جابجایی مرزهای طبقهٔ آنها بسیار مشکل بود.
در پایان دورهٔ استعماری، شمار بردگان در دلاور رو به کاهش رفت. اقتصاد کشاورزی از کشت تنباکو به کشت مختلط رفت که نیاز به بردگان کارگر کمتری داشت. به علاوه، پیروان محلی متدیسم و کوئیکرها صاحبات برده را تشویق میکردند که آنها را همزمان با انقلاب آمریکا آزاد کنند و در پی این افکار ایدهآلیستی، آزادی فردی گسترش بیشتری یافت. در ۱۸۱۰، سه چهارم سیاهان دلاور آزاد بودند. تا پیش از ۱۷۷۷، زمانیکه جان دیکنسون بردگانش را آزاد میکرد، با ۳۷ برده، بزرگترین بردهدار دلاور بود. در ۱۸۶۰، تعداد بردگان بزرگترین بردهدار ایالت به ۱۶ نفر میرسید. اگرچه تلاشها برای لغو قانون بردهداری، به خاطر کمکاری قوهٔ مقننهٔ دلاور، شکست میخورد اما در عمل بردهداری تا حد زیادی در ایالت از بین رفته بود. در سرشماری سال ۱۸۶۰، در نزدیکی جنگ داخلی آمریکا، ۹۱٫۷٪ از مردم سیاه آزاد بودند؛ ۱۷۹۸ نفر برده در مقابل ۱۹۸۲۹ نفر آزاد.
در ۱۸۱۳، یک بردهٔ آزاد شده به نام پیتر اسپنسر، گروهی مستقل به نام «اتحاد کلیسای مردم آفریقایی» برای سیاهپوستان ایجاد کرد. این فرقه در پی ایجاد گروه «کلیسای متدیست اسقاط آفریقاییها» که در ۱۷۹۳، توسط ریچارد آلن در فیلادلفیا، تأسیس شد. اسپنسر در ویلمینگتون یک کلیسا برای فرقهٔ خود ساخت. این گروه بعدها نامش را به «کلیسای متحد مردم رنگینپوست متدیست پروتستان و گروههای مربوطه» تغییر یافت، که بیشتر به نام کلیسای ای.یو.ام. پی شهرت دارد. در ۱۸۱۴، اسپنسر نخستین گردهمایی گروهش را که یک جشنوارهٔ مذهبی-فرهنگی بود و باعث میشد اعضای جدید و قدیمی و بچههایشان با یکدیگر آشنا شوند، تحت عنوان «چهارگانهٔ بزرگ آگوست» ترتیب داد.
۳ ژانویهٔ ۱۸۶۱، دلاور علیه تجزیهطلبی، رأی داد و در دولت متحد باقی ماند. در حالی که بیشتر ساکنان دلاور تحت عنوان ارتش دولتی در جبههها میجنگیدند، برخی از آنها در کارخانههای مؤتلفهٔ مریلند و ویرجینیا خدمت میکردند. دلاور تنها ایالت بردهای بود که به شبهنظامیان مؤتلفه نپیوست. دلاور کمی پس از شروع جنگ داخلی بردگان باقیمانده را نیز مرخص کرد، اما متممهای سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم قانون اساسی را رد کرد. متمم سیزدهم در ۸ فوریه ۱۸۶۵، متمم چهاردهم ۸ فوریهٔ ۱۸۶۷ و متمم پانزدهم در ۱۸ مارس ۱۸۶۹ رد شدند اما بهطور رسمی در ۱۲ فوریهٔ ۱۹۰۱ همهٔ آنها را تصویب نمودند.
نام این ایالت از رود دلاور گرفته شده که خود نامش از توماس وست، بارون سوم د لا وار (۱۶۱۸–۱۵۷۷)، نخستین فرماندار زمان استعمار انگلیس پس از کشف رود توسط اروپاییان، مشتق شدهاست. اروپاییان نخست از دلاور برای نامیدن مردم بومی و سرخپوست قوم لناپ استفاده میکردند. این ایالت را «ایالت اول» مینامند چرا که نخستین ایالتی بود که در انقلاب آمریکا قیام کرد. دلاور ۹۶ مایل (۱۵۴ کیلومتر) طول دارد و عرض آن از ۹ مایل (۱۴ کیلومتر) تا ۳۵ مایل (۵۶ کیلومتر) متغیر است. بهطور کلی مساحت این ایالت ۱۹۵۴ مایل مربع (۵۰۶۰ کیلومتر مربع) است و دومین ایالت کوچک آمریکا بعد از رود آیلند به حساب میآید. با این وجود تراکم جمعیت بالایی دارد و هفتمین ایالت متراکم آمریکا میباشد. هوای این ایالت معمولاً معتدل است. این ایالت هممرز با ایالتهای پنسیلوانیا از شمال، مریلند از جنوب و غرب، و نیوجرسی و اقیانوس اطلس از شرق میباشد. بخش کوچکی از اراضی دلاور در سمت شرقی رود دلاور قرار دارد که مرز مشترکی با نیوجرسی تشکیل میدهد. این ایالت در کرانه شرقی مریلند و کرانه شرقی ویرجینیا، از شبهجزیره دیلماروا تا بخش آتلانتیک میانی کشیده شدهاست.
مرز شمالی این ایالت یکی از نامتعارفترین مرزهای ایالات متحده است. مرز دلاور و پنسیلوانیا با یک کمان به طول ۱۲ مایل (۱۹٫۳ کیلومتر) از گنبد کاخ دادگستری شهر نیوکاسل، دلاویر کشیده شدهاست. این مرز معمولاً با نام دایرهٔ دوازده مایلی شناخته میشود. اگرچه این مرز تنها مرزی در ایالت متحده است که شکل کمانی کامل دارد، امّا مرز مکزیک و تگزاس در جنوب دارای چندین کمان هستند. همچنین شهرهایی بالاخص در جنوب ایالات متحده مرزهای کمانی شکل دارند. (مانند پلینز، جورجیا)
مرزهای این ایالت تا پایینترین نقطهٔ کرانهٔ نیوجرسی کشیده میشود و سپس دوازده مایل (۱۹ کیلومتر) به سمت جنوب کشیده میشود. پس از آن مرز تعریف شده براساس اصول ژرفگاه در کانال اصلی رود دلاور ادامه مییابد. در شرق مرز از ادامهٔ دایرهٔ دوازده مایلی، که در شرقیترین نقطهٔ ایالت است، به سمت جنوب، به صورت مایل در همسایگی ایالت مریلند، کشیده میشود. در شمال شرقی، زمینی به مساحت ۱٫۰۶۸ مایل مربع (۶۸۴ هکتار، ۲٫۷۷ کیلومتر مربع) وجود دارد که مالکیتش تا سال ۱۹۲۱ میان دلاور، پنسیلوانیا و مریلند مورد اختلاف بود. در سال ۱۹۲۱ با توافق انجام شده، این بخش به ایالت دلاور اضافه گشت. دلاویر بر روی یک سطح جلگهای قرار گرفتهاست. ارتفاع این ایالت از سطح دریا پایینتر از تمام ایالات دیگر است. بلندترین نقطهٔ دلاویر در ایبرایت آزیمورث در نزدیکی دبیرستان کنکورد قرار دارد که ارتفاعش کمتر از ۴۵۰ فوت (۱۴۰ متر) از سطح دریاست.
شمالیترین بخش ایالت بخشی از فلات پیدمونت میباشد و دارای تپهها و سطوح حرکتکنندهست. یک برآمدگی ۷۵ تا ۸۰ فوتی (۲۳–۴ متری) در حد غربی ایالت کشیده میشود و حوضه آبریزی که رود دلاور را تغذیه میکند در شرق و خلیج چساپیک را در غرب از یکدیگر جدا مینماید.
از آنجایی که دلاور عمدتاً بخشی از صفحهٔ ساحلی آتلانتیک است آب و هوای معتدل اقیانوسی در آن جریان دارد. این ایالت به نوعی متعلق به اقلیم نیمهگرمسیری مرطوب است. با این حال بخش کوچکی از ایالت (تقریباً ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) از شمالیترین نقطه تا جنوبیترین نقطه)، دمایی متغیر دارد و میان شهرستان ساسکس و نیوکاسل گاهی بارش برف نیز مشاهده میگردد. آب و هوای ملایم متأثر از اقیانوس اطلس و خلیج دلاویر باعث شده که بخش جنوبی آب و هوایی ملایمتر و فصول گرم طولانیتری نسبت به بخش شمالی داشته باشد. بالاترین دمای ثبت شده در این ایالت مربوط به ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۰ در میلسبرو است با ۱۱۰ درجهٔ فارنهایت (۴۳ درجهٔ سانتیگراد) و پایینترین دما نیز در ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۹۳، باز هم در میلسبرو، با -۱۷ درجهٔ فارنهایت (-۲۷ درجهٔ سانتیگراد) ثبت شدهاست.
آب و هوای معتدل دلاور موجب رشد طیف گستردهای از گیاهان شدهاست. در شمال جنگلهای ساحلی شمال شرقی و جنگلهای بلوط و در جنوب جنگلهای ساحلی آتلانتیک میانی یافت میشوند. دلاور از یارانه دولتی برای دفع و پاکسازی مواد زائد خطرناک استفاده میکند. این یارانه از مالیات بر درآمد حاصل از فروش نفت حاصل میشود.
از لحاظ تبارشناسی، ۶۸.۹ مردم سفید و ۲۱.۴ درصد آفریقایی-آمریکایی هستند. دیگر نژادها، مثل آسیاییها، بومیان آمریکا و... کمتر از ۳.۵ درصد مردم ایالت را در برمیگیرند. تا سال ۲۰۱۴، اغلب جمعیت ایالت (۴۶٪) پروتستان بودند و در جایگاه بعدی، بیدینان و مسیحیان کاتولیک قرار دارند که به ترتیب ۲۳ و ۲۲ درصد جمعیت ایالت را شامل میشوند. دیگر ادیان مثل یهودی، هندو، مورمون، مسلمان، ارتدوکس و... کمتر از ۳ درصد پیرو دارند.
این ایالت در سال ۲۰۱۲ میلادی، تولید ناخالص داخلی برابر با ۷۰٫۲۹۳ میلیارد دلار داشت، که بیشتر از تولید ناخالص داخلی کشور عمان (۶۹٫۹۷۲ میلیارد دلار) بود.[۹] دفتر مرکزی و بسیاری از واحدهای تولیدی و اداری کارخانه مواد شیمیائی دوپانت در این ایالت قرار دارند. طبق تحقیقات بازاریابی بینالمللی فونیکس در سال ۲۰۱۳، سرانهی افراد میلیونر در ایالت دلاور، ۶.۲٪ است که آن را از این لحاظ د رتبهی نهم در بین ایالت آمریکا قرار میدهد. محصولات کشاورزی و دامداری در دلاور، عمدتاً شامل ماکیان، تولیدات گلخانهای، دانهی سویا، فراورده لبنی و ذرت میشود.
اکتبر ۲۰۱۹، نرخ بیکاری در ایالت به ۳.۷٪ رسید. بیشترین استخدامها در حوزههای زیر صورت گرفته است:
دولت (ایالت دلاور، شهرستان نیوکاسل)
آموزش (دانشگاه دلاور، کالج فنی و اجتماعی دلاور)
بانک (بنک آو امریکا، بانک ام اند تی، جیپی مورگان چیس، سیتیگروپ و دویچه بانک)
شیمیایی، دارویی و فناوری (داو دوپون، آسترازنکا، سینگنتا و آگلینت تکنولوژی)
مزرعهداری، به ویژه پرورش مرغ در شهرستان ساسکس (پردو فارمز، مانتیر فارمز، آلن فمیلی فودز)
خردهفروشی (والمارت، والگرینز و اکمه مارکتز)
از اواسط دههی ۲۰۰۰ میلادی، دلاور شاهد عزیمت صنعت خودروسازی (شرکت مونتاژ ویلمینگتون جنرال موتورز و شرکت مونتاژ نیوآرک متعلق به کرایسلر) از ایالت بود. شرکتهای بزرگ ترکیب شده و هلدینگ امبیاناِی را به وجود آوردند؛ شرکتهای صنعت فولادسازی مانند اوراز از ایالت رفته و شرکتهای موادغذایی فیبردار مثل نشنال ولکانیزد فیبر، ورشکست شدند. فعالیتهای آسترازنکا نیز در ویلمینگتون کاهش یافت. اواخر ۲۰۱۵، دوپون اعلام کرد که ۱۷۰۰ نفر، نزدیک به یک سوم کارکنانش در دلاور را در اوایل ۲۰۱۶ مرخص مینماید. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۷، دوپون و شرکت داو کمیکال ادغام و شرکت داو دوپون را تشکیل دادند.
بیش از نیمی از مبادلات عمومی ایالات متحده و ۶۳٪ مبادلات فورچون ۵۰۰ در دلاور شروع شده است. دلیل این بهشت مبادلاتی، به خاطر قوانین بورسی آسان ایالت است. مالیات حق امتیاز انحصاری شرکتها در دلاور، حدود یک پنجم درآمد ایالت را تشکیل میدهند. در دلاور بیش از یک میلیون شرکت ثبت شده وجود دارد. این بدین معنیست که جمعیت شرکتهای ایالت از جمعیت آن بیشتر است. فصل هفتم از سرفصل چهارم قانون دلاور تصریح میکند نوشیدنی الکلی تنها با مجوزها و مقررات خاصی میتواند به فروش برسد. تا سال ۲۰۰۳ این مقررات تعیین میکرد از ۹ صبح تا ۱ صبح حق فروش مشروبات الکلی وجود دارد. دلاور جز ایالاتی است که طبق قانونی آبی فروش نوشیدنی الکلی را در روزهای یکشنبه، ممنوع اعلام کرده است.
سیستم ترابری دلاور زیر نظر دولت محلی و نظارت ویژهی ادارهی ترابری دلاور است. که به نام دلدات (به انگلیسی: DelDOT)شهرتدارد.منابعمالیدلدات از صندوق ترابری ایالت تأمین میشود که در ۱۹۸۷ برای تثبیت بودجهی ترابری تشکیل شد. دلدات بر روی پروژههایی همچون برنامهی بزرگراههای بدون زباله، برفزدایی جادههای بزرگ، زیرساخت کنترل ترافیک (تابلوها و علامتها)، مدیریت عوارض جادهای، بخش ایالتی کنترل وسایل نقلیهی موتوری (دیاموی)، سهامداری شرکت ترابری برونشهری دلاور (دارت ایالت نخست)، ساماندهی ترابری عمومی دولت محلی و... را برعهده دارد. در سال ۲۰۰۹، ۱۳۵۰۷ مایل، که ۸۹٪ سیستم جادهای ایالت را در برمیگیرد، تحت نظارت دلدات و بقیه در اختیار بخش نظارتی شهرداریهای محلی بود. این در حالیست که میانگین نظارت سازمانهای ایالتی در ایالات متحده، حدود ۲۰٪ است.
یکی از بخشهای اصلی سامانه بزرگراههای میان ایالتی ایالات متحده، بزرگراه شمارهی ۹۵ (به انگلیسی: I-95)است، که از جنوب غربی دلاور تا شهرستان نیوکاسل کشیده شده است. جز این، شش بزرگراه فدرال یو.اس.۹، یو.اس.۱۳، یو.اس.۴۰، یو.اس.۱۱۳، یو.اس.۲۰۲، یو.اس.۳۰۱ در دلاور فعالند. همچنین چندین بزرگراه ایالتی نیز در دلاور وجود دارد. یو.اس.۱۳ و بزرگراه ایالتی دلاور ۱، شمالی-جنوبی هستند و ویلمینگتون را به پنسیلوانیا و مریلند متصل میکند. بزرگراه ایالتی شمارهی ۱، مسیر اصلی ویلمینگتون و سواحل دلاور است. بزرگراه ایالتی شمارهی ۹، شمالی-جنوبی است و دوور و ویلمینگتون را به خلیج دلاور متصل میکند.
مسیر دوچرخهی ایالتی شمارهی ۱، به صورت شمالی-جنوبی، از مرز ماریلند در جزیرهی فنویک تا مرز پنسیلوانیا در مونت چانین امتداد مییابد. این نخستین مسیر دوچرخهی طرحریزی شده در دلاور بود.
دلاور حدود ۱۴۵۰ پل دارد که ۹۵٪ آنها تحت نظارت دلدات میباشد. ۳۰٪ پلهای ایالت پیش از ۱۹۵۰ ساخته شده است. پلهایی که تحت نظارت دلدات نیستند از جمله چهار پل کانال دلاور و چیسپیک، تحت نظارت سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده قرار دارد. پل دلاور مموریال نیز تحت نظارت انجمن رود و خلیج دلاور قرار دارد.
- سه مسیر دریایی اصلی در ایالت دلاور وجود دارد:
مسیر کیپ می-لِوِس که میان خلیج دلاور لوس و کیپ می در نیوجرسی قرار دارد.
مسیر وودلند (مسیر کابلی) که در جنوب غربی نانتیکوک در سیفورد قرار دارد.
مسیر کشتیرانی قلعهها که شهر دلاویر سیتی با قلعهی دلاور را به قلعهی مات در نیوجرسی متصل میکند.
- در زیر نام 5 دانشگاه و کالج برتر انتخاب شده در سال 2017 در ایالت دلاور را مشاهده میکنید. این لیست انتخابی بر اساس سه فاکتور زیر صورت گرفته است:
الف) داشتن امتیاز، مجوز و اعتبار لازم از سوی سازمان آموزش عالی کشور آمریکا
ب) ارائه حداقل چهار سال برای دوره کارشناسی (مدرک کارشناسی) و یا مدرک کارشناسی ارشد (استادیار و یا درجه دکتری)
پ) ارائه دورهها به طور عمده در قالب سنتی، حضوری و غیرحضوری
اکنون به ذکر نام و رتبه دانشگاهها و کالجهای برتر ایالت دلاور میپردازیم.
Delaware State University
University of Delaware
Wesley College
Wilmington College
فکت های دلاور
1- اولین ساکنان شناخته شده در این ایالت، اقوام نانتیچوک Nanticoke و لنی لنامپ Lenni Lenape بودند.
2- دلاور اولین ایالتی بود که قانون اساسی را در 7 دسامبر 1787 تصویب کرد. به همین دلیل به این ایالت لقب اولین ایالت را نیز داده اند.
3- یکی از نام های مستعار این ایالت ، ایالت الماس می باشد. گفته می شود توماس جفرسون به دلیل موقعیت جغرافیایی عالی این ایالت به آن لقب جواهر را داده بود.
4- دلاور با وسعت کمتر از 100 مایل دومین ایالت کوچک آمریکا است.
5- رودخانه دلاور و خلیج دلاور قبل از نامگذاری ایالت ، این نام را در خود داشته اند. در سال 1610 ، ساموئل آرگال Samuel Argall افسر نیروی دریایی انگلستان نام این رودخانه و خلیچ را به افتخار فرماندار ویرجینیا توماس وست (دوازدهمین بارون دلاوار the 12th Baron De La Warr) دلاور نامگذاری کرد.
6- حشره ملی این ایالت به درخواست یک کودک کلاس دوم دبستان و بعد از تصویب در 25 آوریل 1974 کفشدوزک شده است.
7- طبق مطالعاتی سال 2015 این ایالت بیشترین سرعت اینترنت را نه تنها بین ایالت های آمریکا، بلکه بین کشورهای جهان به جز کره جنوبی داشته است.
8- اتحادیه دوچرخه سواران آمریکا ، این ایالت را به عنوان سومین ایالت دوستدار دوچرخه نامیده است.
9- دلاور میزبان مسابقات سالانه Pumpkin chucking است. در این مسابقه، کدو تنبل را با استفاده از منجنیق یا تیر و کمان به نقاط دوری پرتاب می کنند.
10- یک گونه حشره از خانواده کرم شب تاب به نام Bethany Beach firefly فقط در این ایالت یافت می شود.
..........................................