اگه جدول کفش طلا رو نگاه کنید و دقت کنید بهش، میبینید که خیلی از نفرات این جدول بالای سی سال سن دارند.
یعنی نسل جدید فوتبال نتونسته نسل قدیم رو به چالش بکشه.سالهای قبل این اتفاقات نمی افتاد.و بطور مداوم نسل جدیدی ازستاره ها و گلزنان ظهور میکردند و با بزرگان رقابت میکردند.یعنی اگر حتی کفش طلا رو یک بازیکن بالای سی سال میبرد،حداقل چند بازیکن جوانتر در بین نفرات بالای جدول جا داشتند.
درباره تنیس هم همینجوره.قبلا هر دو سه سال چند تنیسور قدر وارد عرصه مبارزه میشدند و قهرمان گرند اسلمها میشدند و پس از دو سه سال دوباره نسل جدید و قهرمانان جدید می امدند.فدرر آمد و قدرت را از سامپراس و آغاسی گرفت ولی بعد از سه چهار سال،نادال آمد و بعد جوکوویچ و ماری و ....آمدند.
ولی دیگر کسی نیامد که قهرمانی گرند اسلم را از نادال یا جوکو یا فدرر بگیرد.
جامهای گرنداسلم یکی پس از دیگری بین این سه تنیسور که الان بالای سی سال دارند دست به دست میشود.ولی جوانان فقط تماشا میکنند.چرا؟ مهم اینه که جوانان باید بیان و توی اوج اینها رو به چالش بکشن.و حداقل در سال یکی دوتا گرند اسلم رو از چنگشون دربیارن. اتفاقی که فعلا نیفتاده.و اگه توی یه تورنمنت نادال حذف بشه ، جوکو قهرمانه.اگه جوکو حذف بشه، فدرر قهرمانه، اگه فدرر حذف بشه ، نادال قهرمانه.انگار دارن جامها رو پاسکاری میکنن بین همدیگه. فوتبال هم همینجوره.دیگه خیلی تب و تابی نداره.یه زمانی هر جا نگاه میکردی، فوتبال به راه بود.توی کوچه .تو خیابون.زمین خاکی .همه جا . ولی دیگه خبری نیست.بجز مدارس فوتبال و مراکز مربوطه. دلیلش هم فقط یک چیز میتونه باشه.تکنولوژی! دیگه تبلت و موبایل جای همه چی رو گرفته.بچه ها نیازی نمیبینند که داخل کوچه برن و گل کوچیک بازی کنن.چون سرگرم هستن.و حوصلشون سر نمیره. ولی زمان ما چیزی نبود! یه هفته میگذشت تا جمعه بشه و تلوزیون ساعت دو برنامه کودک پخش کنه.همین. حوصله همه سر میرفت.در نتیجه باید برفتیم سراغ بازیهای دست جمعی.بازی که بیشتر از همه چیز در دسترس بود، فوتبال بود. یادش بخیر.