برداشتی از موسیقی زار بندر عباس گرداوردی شده توسط سهیل نفیسی
اهل هوا : غلامحسين ساعدي
شیخ شنگر یکی از زارهای خطرناک است و محل اصلی اش جبل الریح است همیشه در کوه ها می گردد و برای این است که کسی را شکار کند از کوه ها به بطرف صحرا سرازیر می شود .وقتی کسی دچار شیخ شنگر شد ، بی قرار و نا آرام می شود . دراصطلاح اهل هوا می گویند که شیخ شنگر همیشه بدن مریض را جوش می دهد. شب ها به صورت بره ای سیاهی به خواب مرکبش می آید و شخص مبتلا از خواب می پرد و وحشت می کند و جیغ می کشد . همیشه مبتلا را پیش دکتر می برند و وقتی نتیجه نگرفتند از دعانویسش هیکل می گیرند و دعا به بازویش می بندند.اما ترس و وحشت و جوش خوردن شخص مبتلا روز به روز زیادتر می شود و به حدی می رسد که مبتلا را می برند پیش بابا یا ماما، باباها و ماماها ی معمولی از عهده ی زیر کردن شیخ شنگر بر نمی ایند و با کوبیدن و سفره ی معمولی نمی توانند او را زیر بکنند . به ناچار می فرستند پیش باباها و ماماهای زار بزرگ و مجرب که با سیاست و تنبیه بتوانند زیرش بکنند .بابا یا مامایی که شیخ شنگر را زیر میکند باید 17 خیزران داشته باشد . عده ای از مبتلایان ، بعد از مدتی بدنشان تاول می زند . این تاول ها روز به روز بزرگ تر و پهن تر شده تمام بدن شخص مبتلا را می گیرد . شیخ شنگر معتبرترین زارهاست .
در تمام اشعاری که برای زاران خوانده می شود نامی از شیخ شنگر برده می شود. یالا هل زار وفونی / واناما وفونی / شیخ شنگر / و انا ما رضوئی و یا در این شعر: هومندو هومندو سکونش مرمرین/ شیخ شنگر هوای خنجرین / شیخ شنگر با اینکه زار سنگینی است ولی کمتر دیده شده که کسی را هلاک بکند. برای کوبیدن و بازی شیخ شنگر حداقل این لوازم لازم است : 1- دو عدد دهل دو سر بزرگ 2- یک عدد دایره 3-هفده عدد خیزران