برای افتخار کردن به خودت، باید کاری انجام دهی که تمام مردم هند، به قرار گرفتن در این مرزها افتخار کنند؛ این یکی از هزاران جمله معروف نماد آزادی هندوستان (مهاتما گاندی) است که راه و رسم نفوذ به قلب مردم این کشور را به بهترین شیوه نشان می دهد. برای اسطوره شدن در کشور 72 ملت، لازم نیست انقلاب کنی، نامت در استادیوم های کریکت فریاد زده شود یا برای تماشایت بر پرده نقره ای، صف های طولانی تشکیل دهند؛ کافیست برای لحظه ای کوتاه هم که شده، آن ها را لبریز از حس میهن پرستی کنی و نام مملکت شان را بر سر زبان مردم دنیا جاری سازی؛ سونیل چتری از همان دست انسان هاست! خانواده ای کاملا فوتبالی، باعث شد که او برخلاف اغلب نوجوانان هندی که انتخاب اول شان در ورزش، کبدی یا کریکت است، راه مستطیل سبز فوتبال را در پیش گیرد و رویاهای خود را در آن دنبال کند. چتری فعالیت حرفه ای خود را از 17 سالگی و در سال 2002 با عضویت در باشگاه (موهون باگان) آغاز کرد و تنها پس از گذشت دو سال، به عضویت تیم ملی جوانان هند درآمد. درخشش او باعث شد تا خیلی زود در 20 سالگی، پیراهن تیم ملی بزرگسالان هند را نیزبه تن و دوران باشکوه خود در عرصه ملی را آغاز کند. مرد سال فوتبال هندوستان در سال 2007، یک سال بعد به باشگاه (بنگال شرقی) پیوست و با درخشش خیره کننده خود در اولین فصل حضورش در این باشگاه، عنوان آقای گلی آی لیگ (لیگ رسمی هند) را کسب و با پیشنهادات بسیاری از لیگ های خارجی ازجمله MLS، لیگ اسکاتلند و لیگ 1 انگلستان(سومین سطح باشگاهی در فوتبال انگلستان) مواجه شد. او که سطح خود را بالاتر از MLS می دید، از حضور در آمریکا صرف نظر کرد، از طرفی در تست های فنی باشگاه کاونتری سیتی انگلستان رد شد و به دلیل سطح پایین فوتبال هند، نتوانست مجوز کار در اسکاتلند را به دست آورده، برای سلتیک بازی کند و بدین ترتیب فوتبال خود را در هند ادامه داد. در سال 2010 طلسم لژیونر نشدن چتری شکست و به اسپورتینگ کانزاس آمریکا پیوست اما هیچگاه نتوانست درخشان ظاهر شود و دوباره به کشورش بازگشت و مسافر قطر شد تا تیم ملی را در جام ملت های آسیا همراهی کند. به رغم شکست های سنگین هندی ها در این مسابقات، چتری تنها ستاره درخشان آنها بود و با به ثمر رساندن 2 گل در برابر بحرین و کره جنوبی، نام خود را در بین گلزنان این مسابقات ثبت کرد و برای دومین بار، عنوان مرد سال فوتبال هند را به دست آورد.
پس از جام ملت ها، او مسافر پرتغال شد تا شانس خود را در اسپورتینگ لیسبون B امتحان کند اما به مانند دوران کوتاهش در آمریکا، در پرتغال نیز موفق نبود و برای همیشه به بازی در خارج از هند، پایان داد.
هرچند او هیچگاه لژیونر موفقی نبود اما افتخاراتش در فوتبال باشگاهی و ملی هند را نمی توان انکار کرد و 6 عنوان اقای گلی او در لیگ های هند (2 مرتبه در سوپر لیگ هند و 4 مرتبه در لیگ رسمی فوتبال هند) و 7 مرتبه انتخاب به عنوان بازیکن سال فوتبال این کشور، بر ادعای ما گواهی می دهند. چتری را می توان با قاطعیت اسطوره و نماد فوتبال ملی هند نامید. علاوه بر درخشش در جام ملت های 2011، او با دو گلی که در برابر تایلند در جام ملت های 2019 به ثمر رساند، عامل اصلی پیروزی 4-1 و اولین برد هندی ها در جام ملت ها بعد از 55 سال بود که این افتخار نه تنها هند را بعد از مدت ها در فوتبال آسیا مطرح کرد، بلکه باعث شد چتری35 ساله بار دیگر مرد سال فوتبال هند شود و نام خود را جاودانه کند.
طبق آمار ثبت شده در سایت گل، او هم اکنون با 72 گل ملی در 115 مسابقه، جایگاه دهم را در بین برترین گلزنان ملی تاریخ در اختیار دارد و 3 گل دیگر می تواند او را جایگزین بشار عبدالله کویتی در جایگاه نهم کند که با توجه به عدم خداحافظی او از بازی های ملی، این عنوان دور از دسترس نیست. صدرنشین این لیست هم همچنان شهریار ایرانی، علی دایی است اما بین بازیکنان شاغل، او در رتبه دوم پس از کریستیانو رونالدو و بالاتر از لیونل مسی قرار دارد.
چتری که امروز 36 ساله شد، در تاریخ 17 مهر در دور برگشت مسابقات انتخابی جام جهانی، باید با تیم ملی کشورش مقابل قطر به میدان برود. در حال حاضر، وی در باشگاه (بنگالور) در سوپر لیگ هند مشغول بازی است و در این فصل، در 19 بازی که برای این تیم انجام داده، 11 گل به ثمر رسانده است تا کماکان مهاجم اول فوتبال این کشور باشد.