اختصاصی طرفداری - لیگ برتر ایران تنها لیگ فوتبالی هست که در آن مبلغ دریافتی سرمربیان تیم ها با مبلغ دریافتی بازیکنان برابر و در مواردی حتی بیشتر از آنهاست که کاملا خارج از عرف بین المللی است. این مطلب زمانی غیر عادی تر می شود که لیگ برتر ایران کاملا لیگی بازیکن محور است و تیمی در آن موفق است که ستاره های بیشتری داشته باشد، یعنی عملا سرمربی نقشی در نتیجه گرفتن اغلب تیم ها ندارد. با در نظر گرفتن عمر حرفه ای یک فوتبالیست در اوج و یا ریسک احتمال مصدومیتش و از دست دادن آمادگی قبلی و یا حتی نابودی کل دوران حرفه ای اش در مقابل سالیان متوالی سرمربیگری یک مربی در تیم یا تیم های مختلف این نکته که بایستی مبلغ دریافتی بازیکنان بیشتر از سرمربیان باشد منطقی به نظر می رسد. حال سخن اینجاست که دلیل عدم رعایت این اصل در فوتبال ایران چیست؟ آیا سطح مربیان ما آنقدر بالاست که مبالغ پایین تر در شان شان نیست و یا اینکه بازیکنان ما مبالغ کمی را دریافت می کنند؟ که جواب سوال دوم با مبالغ نجومی که در حال حاضر بازیکنان تیم های لیگ برتری دریافت می کنند منفی بوده، و منفی بودن جواب سوال دوم را هم در مطلب پیش رو خواهم گفت!
در حال حاضر بهترین مربیان ایرانی انگشت شمارند و همین عده کم هرساله با قردادهای کوتاه مدت ولی گرانقیمت بین تیم ها در حال گردش هستند که عملا بحث سرمایه گذاری فنی را زیر سوال می برند! این قراردادهای کوتاه مدت به قدری عادی شده اند که ما به ندرت شاهد حضور یک مربی روی نیمکت یک تیم به مدت بیش از یک فصل هستیم و شاید چند مربی انگشت شمار از این قاعده مستثنی هستند. با بررسی حدود ده سال لیگ برتر به این نتیجه می رسیم که سرمربیانی چون منصور ابراهیم زاده و امیر قلعه نوعی و غلام پیروانی جزو مربیانی هستند که بیش از دو یا سه سال هدایت یک تیم را بر عهده داشته اند این درحالی است که در تیم های بزرگ دنیا هستند سرمربیانی که دوران حضورشان در تیم خود دو رقمی شده است. از نظر مبلغ قرارداد هم اگر بررسی کنیم در حال حاضر ژوزه مورینیو گرانترین سرمربی اروپاست که مبلغی حدود 15 میلیون یورو دریافت می کند که در مقایسه با مبالغ دریافتی بازیکنان تیمش مبلغی به مراتب پایین تر است. (کافی است قرارداد 95 میلیونی رونالدو را به خاطر بیاوریم) البته این یک استثنا نیست و در کل تیم های دنیا مبالغ دریافتی مربیان پایین تر از بازیکنانشان است که دلایلش را در ابتدای مطلب گفتم.
حال جای سوال اینجاست که تفاوت در مدت قرارداد و همچنین مبلغ آن در مربیان ایرانی ناشی از چیست؟ و چرا این سرمربیان با همتایان خارجی خود یکسان عمل نمی کنند! اگر به برتری فنی باشد که کاملا این امر رد شده است! برای مثال امیرقلعه نوعی که قراردادش از قرار معلوم مبلغی بالاتر از 500 میلیون است شاید در حال حاضر بهترین مربی ایرانی باشد که همین گونه هم هست و کارنامه وی در تیم های استقلال و سپاهان و تراکتورسازی این مساله را نشان می دهد، ولی همین سرمربی چقدر از فاکتورهای لازم برای یک سرمربی بزرگ بودن را داراست؟ بیومکانیک ورزشی، تغذیه ورزشی، فیزیولوژی ورزشی و روانشناسی ورزشی فاکتورهای اولیه ای هستند که یک فرد برای تبدیل شدن به یک سرمربی موفق نیازمند آنهاست ولی به راستی آیا سرمربی یاد شده و یا سرمربیان دیگر تیم های ایرانی (پرسپولیس، تراکتورسازی، فولاد، نفت و...) علم لازم برای دانستن این فاکتورها را دارند؟ فرانس بکن باوئر اسطوره فوتبال آلمان که در حال حاضر مدیر اجرایی تیم بایرن مونیخ آلمان هم است در دوران بازیگری خود یک نابغه به تمام معنا بود ولی برای رسیدن به درجه سرمربیگری دو مدرک معتبر دانشگاهی و در کنار آنها مدارک مربیگری ضروری را اخذ کرد مدارکی که شاید داشتن شان برای کسی مانند بکن باوئر ضروری نبود ولی وی با اخذ درجه علمی مربیگری خود را بالا برد که نتیجه اش می شود موفقیت فوتبال آلمان.
البته فوتبال ایران فعلا درگیر مسائل پیش پا افتاده تری است که حل آنها ضروری تر است ولی مطمئنن اگر راس یک تیم در کارش بی نقص باشد نه تنها کل تیم بلکه کل بدنه فوتبال موفق خواهد بود.