نمیشه فیلمها رو بر اساس چند تا نقد یا نمره imdb قضاوت کرد
به عقیده من جایگاه فیلم در اذهان عمومی در طی یه بازه طولانیه که ارزش واقعی فیلم رو مشخص میکنه
مثال : درخشش کوبریک بی شمار طرفدار داره بسیاری اون رو یکی از بهترین فیلمهای ترسناک تاریخ سینما میدونن اما نمره متاکریتیک این فیلم 63 هست اما این نمره باعث نشده که جایگاه درخشش در سینمای وحشت تنزل پیدا کنه .
در مورد نولان چیزی که با خوندن نقدهای مختلف و دیدن فیلمهای نولان فهمیدم اینکه اکثر منتقدا دردشون اینه که اینقدر فیلم میره تو فاز بحث های فانتزی دنیای درون فیلم یا مباحث گردن کلفت علمی درام کلا شکل نمیگیره و فیلم شبیه به یه مستند علمی بلندپروازانه با چاشنی تخیل میشه . یعنی به طور خلاصه میخوان بگن نولان بیننده رو با (شعبده بازی) درگیر خودش میکنه نه با شخصیت پردازی که واسه کاراکترها شکل میده . مثال بارزش اینسپشن ؛ تو اینسپشن کاراکترها واقعا تک بعدی ان ؛ داستانی مخصوص خودشون ندارن و صرفا در تعامل با کاب (کاراکتر دی کاپریو) معنا پیدا میکنن ؛ و فیلم به جای اینکه بخواد یه هدف و مقصود اخلاقی و فلسفی براش تعریف بشه بیشتر بحثها بر روی اینکه آخر فیلم سرنوشت کاب چی شد که این مصداق همون شعبده بازیه که بالاتر گفته شد . وقتی حرف از درام میزنیم منظور اینکه فیلم جدای از پیچیدگی ها و راز آلود بودنش بتونه تاثیرگذار باشه یعنی سکانس ها به خودی خود روح داشته باشن نه اینکه صرفا بخوان مثل تکه های یه پازل عمل کنن.
منتها من شخصا خودم عاشق فیلم بین ستاره ای هستم . درسته که همین مشکلات اونم داره اما اینقدر اون فضای بیکران و دیوانه وار فرای زمین کوچک انسان به زیبایی نشون داده میشه که همین به فیلم روح میده یه هدف متعالی و فراتر از یک سرگرمی دو ساعته . یعنی به عقیده من یعنی بعد فنی فیلم از جمله جلوه های ویژه و موسیقی بی نظیر فیلم ضعف فیلمنامه و شخصیت پردازی ها رو جبران میکنه .