نظر خودم:
پس از بیگ بنگ، فضا به سرعت منبسط شد و تا به امروز بر فضا و سرعت انبساطش اضافه می شود.
انیشتین در نسبیت فضا و زمان را متصل به هم می داند. در نگاه اول می توان این را پذیرفت و رد شد؛ نه تنها هنگام مواجهه با نظریه نسبیت بلکه هر موقع با زمان سر و کار داریم. اما پس از دقیق شدن در مفهوم زمان می توان فهمید که زمان وجود ندارد.
چیزی که ما به عنوان زمان با آن سر و کار داریم تابعی فیزیکی است که به طور قراردادی تعیین کرده ایم. مثل ساعت.
زمان در اصل تغییرات فضا است. با چند مورد مثال به شما بهتر می فهمانم.
۱_ فرض کنید در یک لحظه همه تغییرات فضا متوقف شود؛ همه چیز بایستد. از حرکت الکترون های درون اتم بگیرید تا کارکرد مغز خودتان. در این لحظه اصطلاحا می گوییم زمان ایستاده است.
۲_ اینبار همه تغییرات را به عقب برگردانید (می دانم احتمال رخ دادنش در واقعیت تقریبا محال است. فرض کنید) یعنی همه چیز به عقب برگردد. در این هنگام می گوییم که زمان به عقب برگشت.
اگر زمان می ایستد، تغییرات فضا متوقف می شوند. اگر به عقب برمیگردد، در واقع تغییرات به عقب برگشتند. اگر به جلو می رود، تغییرات برگشت ناپذیرند.
همه چیز فضا است. تغییرات بخشی یا همه فضا در فضا رخ می دهد. زمان به معنای بعدی فیزیکی وجود ندارد و صرفا ابزار ذهن ما برای درک بهتر جهان پیرامون است.