به تازگی مقاله ای را نوشتم که به درگیری فولر و ریکارد و اخراج این دو در دقیقه 22 اشاره کردم. مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی 1990 ایتالیا و سن سیرو میلان که اتفاقا ورزشگاه خانگی مثلث آلمانی و مثلث هلندی بود. رقابت و کشمکش های فوتبالی - سیاسی آلمان و هلند که شاید ریشه در جنگ جهانی دوم داشت، نبرد خیر و شر که از زمان قیصر و کرایوف برجا مانده بود، رقابت مثلث آلمانی اینتر میلان با مثلث هلندی آ ث میلان، حرکت زشت کومان در جام ملتهای اروپا 1988 که حتی به تحریک طرفداران آلمانی و کشته شدن تماشاگران هلندی منجر شد همه یکطرف، اتمسفر تبعیض نژادی و مبارزه با آپارتاید که گولیت و ریکارد برای مبارزه با آن موهای خود را بلند کرده بودند و با تمام وجود فریاد نه به نژادپرستی را سر می دادند. اخراج دو ستاره تاثیر گذار تیم در دقیقه 22 از سوی داور آرژانتینی بسیار سریع رخ داد. کارت زرد اول را به دو بازیکن بدنبال خطای ریکارد روی فولر در دقیقه 21 و متعاقب آن اعتراض فولر به پرتاب آب دهان از سوی ریکارد نشان داد و وقتی ضربه خطا زده شد و فولر با دروازه بان هلند که زودتر توپ را گرفته بود برخورد کرد ریکارد مداخله کرد و کارت زرد دوم به فاصله کوتاهی به دو بازیکن نشان داده شد. ریکارد دور از چشم داور بعد از اینکه داور دو بازیکن را از زمین اخراج کرد، آب دهان دوم را هم به صورت فولر پرتاب کرد. این نهایت بی شرمی ریکارد نبود و بعد از بازی فولر را به توهین نژاد پرستانه متهم کرد تا جو را به نفع خود و به ضرر فولر تحریک کند. البته بعدا اعتراف کرد که توهین نژادپرستانه ای در کار نبوده است.
حالا نیمار و آلوارو بعد از سی سال دارند سناریویی مشابه را نمایش می دهند. با یکسری تفاوت. اولا دوربین ها نسبت به سی سال قبل مجهز تر شده و ثانیا بازیکنان حرفه ای تر و با احتیاط دستشان را جلوی دهان می گیرند تا از تیر رس دوربین ها در امان بمانند. این بار اخراج و درگیری ها تازه از دقیقه 95 شروع شده و تا دقیقه 98 و بدنبال چک کردن VAR ادامه یافته. نیمار متاسف است که آنطور که آلوارو مستحقش بوده خدمتش نرسیده و محرومیت های احتمالی را هم به جان می خرد. از طرفی آلوارو نیمار را به نداشتن جنبه باخت متهم می کند. داور و مربیان دو تیم هم هیچکدام نشنیده اند که آلوارو به نیمار توهین نژادپرستانه کرده باشد. یادمان نرفته که طرفداران مارسی در فینال چمپیونزلیگ طرفدار بایرنی بودند که قاعدتا هر فرانسوی باید از تیمهای آلمانی لا اقل به خاطر دو جنگ جهانی دل چرکین باشد. سابقه درگیریهای هواداران دو تیم در لوکلاسیک را از سالهای دور به خاطر داریم. بنابراین بعید نیست حساسیت بازی این بار هم نیمار را وسوسه باشد تا محملی پیدا کند که فشار افکار عمومی را از نتایج خود و تیمش به آن سوق دهد. شاید واقعا بدش نمی آمده محروم باشد. یادمان نرفته زمانی که بین بارسا و برزیل برای بازی کردن نیمار اختلاف بود، نیمار کارت قرمز عجیبی گرفت و چندین جلسه محروم شد و عملا جام را از دست داد. از طرفی با مشاهده صحنه های درگیری نیمار با پایت بعید است توهین نژادپرستانه صورت گرفته باشد و پایت هم شنیده باشد و به جای حمایت از نیمار بخواهد از هم تیمی اش که نه فقط به نیمار که به همه سیاهپوستان توهین کرده حمایت کند. آنهم بدنبال کشته شدن یک سیاهپوست در امریکا بدست پلیس این کشور تمام افکار عمومی با نفرت این قضیه را محکوم کرد و اینهمه حساسیت نسبت به این قضیه نه فقط در بین سیاهان که در آنها که فقط نامشان آدمی نیست ایجاد شده است. به هر حال نیمار نشان داده مثل پژمان جمشیدی خودمان استعدادش در بازیگری بیشتر از فوتبالش است. چطور می شود نه در یک محل دور افتاده، که در یک جنگ تمام عیار که همه حضور دارند، توهین نژادپرستانه شده باشد و بازیکنان سیاهپوست یا دورگه مارسی به آن واکنش نشان نداده باشند؟
آیا واقعا نیمار دارد راه نخ نمای ریکارد را می رود؟ او به دلایلی بدون جریمه دنبال مرخصی یا استراحت است و خب یک موج سواری را هم چاشنی کار کرده که در این صورت باید گفت موفق بوده. از دیشب اخبار زیادی درباره نیمار منتشر شده و او در صدر اخبار ورزشی قرار گرفته. اما روی دیگر آن این است که واقعا بازیکن حریف با حرفه ای گری جوری که در میان آن جنگ تمام عیار، جوری که نه توخل بشنود نه ویاش بواش نه بازیکنان و نه داور، با تحلیل روحیات نیمار به او نزدیک شده و توهین نژادپرستانه را انجام داده و بعد در قالب یک مظلوم از اینکه نیمار به او ضربه زده فریاد تظلم خواهی سر داده؟ واقعا ممکن است در این صورت حتی دوربین ها هم که چک بشوند، چیزی دستگیر کسی نشود.
به هر صورت "نفرت انگیز" و "تهوع آور" است آنچه در لوکلاسیک رخ داد. چه نیمار از احساسات ضد نژادپرستانه سواستفاده کرده باشد، چه هنوز در قرن بیست و یکم شبه انسان هایی بخواهند به خاطر چیزهایی مثل نژاد که به اختیار انسان نیست به دیگرانی که صد درجه از آنها انسان ترند، توهین کنند. هر دو سناریو انقدر نفرت انگیزند که نمی توانم هیچکدام را به دیگری ترجیح بدهم. اینهمه پستی را در هیچ انسانی بر نمی تابم. کاش این فقط یک کابوس باشد که وقتی از خواب بیدار می شویم، بفهمیم فوتبال همه اش زیبایی است و اینها همه خواب پریشان بوده. کاش ...