استاد شهریار از مفاخر ایران و آذربایجان هستند ،اشعار ایشان بسیار ساده ،فصیح و در عین حال عمیقه ،کنار هم قرار دادن سادگی زبان به همراه پر مغز بودن ابیات بیانگر هنر والا و تسلط عمیق ایشان بر ادبیات فارسی هست ،شایدچون هم عصر ما هستند خیلی درک دقیقی از جایگاه رفیعشان نداشته باشیم ،اما در تاریخ ادبیات فارسی نامشان درخشان و برجسته خواهد بود
شعر شهریار تماما سوز دل است اصولا اکثر ابیات غم پنهان و آشکاری دارد که با روح خواننده بازی میکند ، همچنین مقابل اشعار ترکی ایشان هم یادگار شیرینی برای هموطنان آذری است
خداوند رحمتش کند که در زمانه خوف و خطر حجت بر فارسی ستیزان تمام کرد ،نام شهریار تا ابد در آسمان ایران و تبریز خواهد درخشید ،روحش شاد
ابیاتی از استاد شهریار در ستایش فردوسی بزرگ:
چو از شهنامه فردوسی چو رعدی در خروش آمد به تـن ايرانيـان را خـون مليت به جوش آمد زبـان پـارسـی گويـا شـد و تـازی خمـوش آمد ز كنج خلـوت دل اهرمـن رفـت و سروش آمد
پ ن : صوت موجود در پست شعر خوانی با صدای خود جناب شهریار هست، توصیه میکنم همه دوستان بشنوند و لذت ببرند ?