احترام قائل شدن برای اسطوره ها

مایکل جردن توی یه مصاحبه گفت زمان ما وقتی پول تو دستت می ذاشتن که خودتو ثابت کرده باشی ولی الان به استعدادی که هنوز شکوفا نشده بها می دن.

این حرف به دقیق ترین شکل حال و احوال این روزای NBA رو توصیف می کنه. بچه های امروزی که عشق جیمز هاردن و دورانت و امثالهم دارن فکر می کنن این ها شاخ غول شکستن در حالی که شاید همین دورانت قابل مقایسه با کسی مثل دامینیک ویلکینز هم نباشه. نمی گم انقدر شلوغ کردن برای چند تا نیمچه ستاره بی احترامی به اسطوره ها است اما قبل از این فاز فن فلان پلیر شدن برید چهار تا کلیپ از اسطوره ها ببینید. چهارتا full game از بازیای قدیم ببینید شرایط مسابقه چطور بوده.

الان همین بازی بوستون امروز یه صحنه جیسن تیتوم توی کانتکت لی آپ رفت به داور اعتراض می کنه خودتون مقایسه کنید با دهه 80 و 90 که رینگ فایت بود. این یانیس، کایری، کری، دورانت، کوآی و خیلی های دیگه میان و می رن یادی ازشون نمی شه در آینده. مگه اینا بزرگ تر از steve nash یا big ticket یا duncan هستن؟ الان کی از این ها یادی می کنه؟ اینکه بعد 50 سال هنوز می گن dr J بی دلیل نیست. مایکل جردن با دیدن بازی همینا شد مایکل جردن. 

در نهایت بگم که اون زمان واقعا baller های قابلی توی لیگ بود که یکی ش بخاطر سختی های خود لیگ بود یکی هم بخاطر انتظارات بالایی که تماشاچیا از یه بازیکن داشتن. منتهی الان با درخشش توی یکی دو فصل طرف می ره فن بازیکن می شه، این فرهنگ الان توی خود آمریکا هم وجود داره وگرنه طرف نمی رفت برند کفش های این نیمچه ستاره ها رو بخره. این روزا پلی آف به لطف این بازیکنای overrated صفای سال های قبل رو نداره.