امیلیانو مارتینز از گذشته و حال خود راضی است و جدایی از آرسنال را تصمیم درستی می داند.
به گزارش طرفداری و به نقل از ایندیپندنت، دروازه بان 28 ساله استون ویلا خوشحال است که تحمل کردن سختی ها در نهایت به خوشی ختم شده است.
وقتی با استون ویلا قرارداد امضا کردم، این اولین چیزی بود که به ذهنم رسید؛ تمامی آن سختی ها، رنج کشیدن ها و دیدن این که پدرم نمی توانست مخارج زندگی را تأمین کند. حق نداشتم اجازه بدهم خانواده ام برای باقی زندگی خود آن طور عذاب بکشند. بنابراین حالا که به گذشته نگاه می کنم، این داستان برایم زیباست.
زمانی که مارتینز در بازی کامونیتی شیلد درون دروازه آرسنال قرار گرفت، هنوز تصمیم به جدایی از توپچی ها نگرفته بود.
تصور می کردم اگر در آن بازی خوب کار کنم، شماره یک خواهم بود ولی پس از آن مشخص نبود چه کسی در لیگ بازی خواهد کرد. به من گفته شد 95 درصد شانس قرار گرفتن در ترکیب اصلی تیم در بازی با فولام (در هفته اول لیگ برتر) را دارم ولی پیش خودم گفتم: «چرا صد درصد نه؟» یک جای کار می لنگید. همه خواستار ماندن من بودند ولی آنجا بود که تصمیم به جدایی گرفتم. احساساتی یا ناراحت نشدم، بلکه به عملکرد خودم افتخار می کردم. زمانی که (در سال 2010) به آرسنال پیوستم، 9 دروازه بان جلوتر از من قرار داشتند. هر سال باید خودم را اثبات می کردم ولی در نهایت به عنوان شماره یک از تیم جدا شدم.
امیلیانو مارتینز افزود:
صبح روز بعد برای (میکل) آرتتا پیام فرستادم و تصمیم خودم را با او در میان گذاشتم. از او تشکر کردم و گفتم به خاطر تمریناتش و نحوه دگرگون شدن تیم توسط او به این جام ها دست یافتم. من به پروژه او اعتماد بسیاری دارم چرا که یک مربی خارق العاده است. زمانی که بازی می کرد، همیشه فکر می کردم با بقیه فرق می کند. یک حسی شبیه به آنچه درباره (لیونل) مسی وجود دارد. من او (آرتتا) را بازیکنی سطح بالا نمی دانم، بلکه یک سرمربی سطح بالا است. باید چیزهای زیادی را اثبات کند و من بهترین ها را برایش آرزومندم. همیشه تمامی افراد حاضر در آرسنال را دوست خواهم داشت و قدردان شان خواهم بود ولی وقت جدایی فرا رسیده بود.
همچنین بخوانید: