اگه خوب دقت کنین تو هر مسئله ای وقتی یه ایرانی موفق نمیشه یه بهانه ای میاره و اگه بهانه طبیعی و قابل باور نباشه حتی به گفتن بهانه ای غیر طبیعی و غیر واقعی میره یعنی هرطور شده میخواد بگه تقصیر من نبوده یا تقصیر سیاست اشتباه من نبوده یا تقصیر تیم من یا ارنج اشتباه تیم من نبوده و درواقع تقصیر رو گردن مسائلی خارج از اون موضوع میدونه. حالا چه بحث ورزشی باشه چه بحث درس و دانشگاه باشه چه سیاست چه کاری و اقتصادی همیشه تقصیر خودمون نیست و تقصیر اتفاقای غیر طبیعی هست که میفته . یعنی ما ایرانی ها حاضریم کاری کنیم همه مارو توهمی بدونن ولی تقصیر اشتباه مون رو گردن نگیریم
واقعا چرا؟ و از کی ما اینطوری شدیم؟