سلام
یچی بگم و برم
این چه عادتی که ما داریم! لذت بردنو در چزوندن بقیه میبینیم، به چشم دیدم که سر دوتا تیم طوری همو حرص میدن که دست و بدنشون به رعشه میفته.
همینجا ادمایی رو داریم که از باخت تیم رقیب به مراتب بیشتر لذت میبرن تا برد تیم خودشون دلیلش فقط اینه که میتونن چهار تا حرف سوزدار بار طرفدارای اون تیم خاص کنن که از رنجش اونا به اصطلاح خودشون جیگرشون حال بیاد.
بحث اونایی که سعی میکنن با بی احترامی و مسخره کردن اسم تیم و شخص به قول خودشون بسوزونن جداست، کسی که به این ها اهمیت بده سوزش حقشه.
اینجا نمونه ی کوچیکی از جامعه خودمونه
جایی که بجای تلاش از با سر خوردن بقیه به زمین لذت میبریم، بجای اینکه خودمونو بالا بکشیم سعی میکنیم بقیه رو هم پایین بیاریم و اگه زورمون نرسه تلاش هاشون رو ناچیز جلوه بدیم، کسی که ضعیف تره رو تحقیر کنیم، پشت فرمون یکی دوتا نور بالا داد تا صد کیلو متر نور بالا پشتش بیفتیم یا اگه واسه یه دقیقه راه نداد دوساعت دنده یک جلوش راه بریم، پس اون عجله واسه چی بود حالا بماند! شام اگه باب میلمون نبود با رفتارمون مادر یا خانومونو تا حد گریه بچزونیم که اون دل لامصبمون اروم بگیره و ...بهر حال شیرینی که در انتقام هست در بخشش نیست!
ولی واقعا لذت و خوشحالی واقعی جای دیگست که بتونی گذشت کنی و کسی رو شاد کنی که برای چند لحظه هم که شده این وضعیتی رو که اکثرمون داریم تجربه میکنیم فراموش کنه
اگه میخوایم توی زندگی واقعیمون این عادتو ترکش کنیم بهتره از همین جا تمرین کردنشو شروع کنیم.
موفق باشید.