زمان منشأ هویت ماست؛ و نیز رنج ما. بودا این را در چند آموزه که میلیون‌ها نفر مبنای زندگی خود قرار داده‌اند، خلاصه کرد:

زاده شدن رنج است، افول رنج است، بیماری رنج است، مرگ رنج است، رسیدن به آنچه از آن تنفر داریم رنج است، دور شدن از آنچه دوست داریم رنج است، ناتوانی در کسب آنچه می‌خواهیم رنج است.. رنج است چون باید آن‌چه را که داریم و به آن وابسته هستیم از دست بدهیم. چون هرچه آغاز شده باید پایان یابد. چیزی که باعث رنج ما می‌شود در گذشته یا آینده نیست: این‌جاست، حالا، در حافظه ی ما، در انتظارات ما. ما شوق رهایی از زمان را داریم، ما گذر زمان را تاب می‌آوریم: ما رنج می‌بریم از زمان، زمان رنج است.