درود بر شما، عزیزان کنکوری، 1400ی ها و بعدی ها
اونهایی که حالا بهر بهانه ای برای توجیه وجدان (اکثر بیدارشون) ساعاتی رو (زمان بسیاریو) تو سایت میگذرونن، بذارید بگم بهتون ک خب برای من چطور بود این مسیر
سال 95 سال کنکور من بود. این مطلبی ک الان مینویسم برای خودمم جالبه چون کمتر دفعه ای بود ک ب این شکل خودمو مجاب به ثبت خاطره کردم! متاسفانه مث خیلی ها، از نوشتن روزانه مطلب و موضوعی سرباز می زنم و نمی تونم ادامه ش بدم، این مورد حتی در تنها یک ماهی که ب سالن بدن سازی هم رفتم تکرار شد و خب ... این یعنی ضعف اراده
واقعن نمیدونم از کجا شروع کنم و ب کجا تموم میشه اما امیدوارم ک تجربیاتمو بتونم ب عنوان ی برادر بزرگتر انتقال بدم. اولین مخاطب این مطلب هم برادر کوچیک ترمه ک تو این ایام کرونا و کلاسای آنلاین حسابی شل کرده و جای پرداختن به موضوعاتی ک براش در آینده قراره اتفاق بیفته، درگیر بازیایی مث کالاف شده!
چندان با افرادی ک میگن تنها و تنها باید از افراد موفق الگو گرفت، موافق نیستم. اون ادمای موفق بعید میدونم ثانیه ای از وقتشونو حتی حاضر باشن برای انتقال تجربه ب شما بدن مگر در ازای پرداخت هزینه ای تحت عنوان زیبای "هزینه مشاوره" ک البته "حق" شونه!
ولی ب عنوان ی شکست خورده ک برای پاک کردن صورت مسئله مث بسیاری از بچه هایی ک خارج از کشور تحصیل میکنن ب پشتوانه پول پدر، دارم این حرفا ر میزنم.
سال 95 تلاش بسیاری کردم، حساسیت ها زیاد شد و مهم ترین عامل شکست من هماهنگ نبودن برنامه راهبردی کانون و برنامه موسسه ما (موسسه پ.ج) بود. پس اولین درسی ک میتونم ب شما بدم اینه: "دور موسسات ناهماهنگ با برنامه قلمچی ر ی خط قرمز بکشید" از معرفت و حکمت و علوی گرفته تا ریزه میزه هاش.
معلم هامون کیا بودن؟؟ واعظی دبیر عربی، مازیار اعتماد زاده ویراستار و طراح اصلی سوالات قلمچی، فیزیک ی استاد خارجی داشتیم! و ادبیات، آقای تاجیک (مولف کتاب و از خبره های ادبیات پارسی)، زبان انگلیسی مون هومن عدلی مولف کتاب جامع نوبل و بسیاری دیگ ک اسماشون خاطرم نیست دیگه! امیدوارم همه این اسامی خصوصا دکتر اعتماد زاده در سلامت کامل باشن،
ببینید عزیزان، این ها دست کم در حرفه خودشون اسامی بزرگ و گنده ای بودن و هستن، آدمای معمولی نبودن، ازونایی نبودن ک آموزش پرورش ی سال بهشون عربی بده ی سال فارسی ! اینا دبیرای پروازی بودن، تهران فقط یه پایگاه اینا بود!
هزینه های بسیاری شد.. اما یک چیز در همه این ها مشترک بود، جو کم رقابت و ک* خری کلاسامون هم باعث شد اینا از اون تعهد اجتماعیی ک داشتن فاصله بگیرن، از اون وجدانی که هر معلم و آموزگاری تو انتقال دانشش داره.. من و خیلی ها و خیلی های دیگه از وجود این ها نتونستیم ب درستی استفاده کنیم. من و خیلی ها شل کردیم و نتونستیم رضایتی ک باید و شاید، تلاشی ک باید در مسیر درست انجام میدادیمو بدیم و درگیر بازیایی شدیم ک باعث شد اخر سال ب دنبال حذف خیلی از مطالب مهمی باشیم ک برای هر متقاضی رشته های دست بالا، تاپ فور های تجربی و ریاضی دونستنش لازم بود!
مهم ترین چیز در سال کنکور نه دبیران، که جو رقابت و دوستان و اطرافیانی هست ک در رقابت با هم ب پیشرفت هم کمک کنید. جو خیلی خیلی مهمه، درونگرا ترین آدم هم تو یک محیط فاسد نمیتونه خودشو ایزوله کنه و انسان ذاتن موجود اجتماعی و به ذات روابطش گرداگرد هم میچرخه!
سعی کنید برای رسیدن ب اهداف والا، در هر کجا، به هر زور و توانی هم ک شده خودتونو آویزون آدم های موفق و دست بالا کنید. ازین بابت هیچ نترسید، هراس و ترس ر بذارید کنار و ریسک پذیر باشید. مافیای خودتونو بسازید و گستره ی آدم های اطرافتون ر پر کنید از بدردبخورها و بالاتری ها. تا تو این شرایط مجبور باشی خودتونو بالا بکشید و تو ی مورد جوش خوردن اعتماد و صداقت طرفین بتونید جاتونو در مقامای بالاتر سفت کنید!
لطفن از فضاهای مجازی برای مدت زیادی دور بمونید. هر فیلم و سریالی ک هست امروز، هر زمان توانایی دیدنشو دارید. اون تیم و بازیکنی ک شما طرفدارشی تره هم واستون خورد نمیکنن حتی ی امضای سر دستی هم بهتون نمیدن، بکشید بیرون از این آدمایی ک ساعتی هزاران هزار یورو و دلار ب حسابشون واریز میشه و تو یک هفته حقوق یک نیروی فعال اجتماعی ر در یک سال میگیرن! تو این دوران کرونا کل اون نیرویی ک برای ساخت واکسن ش زحمت کشیده، مجموعا ب اندازه حقوق یک بازیکن حرفه ای نمیشه. اینو میتونم با سند بهتون نشون بدم البته درایت شما انقدری هست ک ب مقصود حرف من رسیده باشید. فوتبال یک لحظه ست. ثبت میشه و بعد خاطره... اما اون چیزی ک الان در ترقی و پیشرفت خودتون دارید میپردازید قراره باهاش یک عمر، "خودتون" زندگی کنید و زندگی"ش" کنید! پدری که قراره بشید و فرزندی ک قراره از شما بدنیا بیاد. همه و همه ب این ادمی ک الان هستید بستگی داره. ده سال دیگ ر از چشم انداز امروزتون خواهید دید
مهم ترین چیزی ک بنظرم لازمه گفتنش تداوم و ممارسته! و مهم ترین عامل موفقیت و پیروزی تون، ممارست در زنده نگه داشتن موجودیه ک هر لحظه امکان مرگ و زندگیشه! "انگیزه"
لامصب این انگیزه مهم ترین بخش داستان زندگی شماست. بنظر من قبل از اراده معطوف به قدرت، اولین و مهم ترین فاکتور پیروزی شماست. انگیزه ی شما ، مود شما ر در صبح و شب تعیین میکنه. چه بسیار شبی ک با افکار بلند پروازانه نتونستید ب خواب برید و چه صبح هایی ک بی بهانه ای برای بیداری چشماتون ر باز کردید و ب آفتابی ک زودتر از شما بیدار شده، لعنت میفرستید!
ب هر عاملی چنگ بزنید، حتی اگر مقاومتی ب اندازه چمن پارک داره! تا این انگیزه ر هر روز زنده نگهش دارید. خیلی از مشکلات مالی، غرق شدن در ناامیدی ها، ک سبب اصلیشم خودمون نیستیم، باعث میشه هیچ دلیلی برای طی کردن یک مسیر نداشته باشیم. متاسفانه طبیعت انسان اینه تا وقتی نیازی ب چیزی پیدا نکنه نمیتونه با هیچ نیرویی شعله انگییزه ر روشن کنه تا ب راه اندازی یک مسیر و سپری کردنش با ی اراده قوی حتی فکرم کنه. اما میگم، این قسمت از زندگی شما سرنوشت شما ر در تمامی روزهای بعد 19 سالگیتون معین میکنه.
شما اگر جدی ب این موضوع نپردازید، اگر با شل گرفتن فکر میکنید میتونید در لحظه ای همه ورق های زندگیتونو برگردونید و حکم ر ببرید کور خوندید عزیز دلم. خواستن توانستن نیست، این بزرگترین عامل شکست شما خواهد بود. این تفکر ب شما خواهد گفت در هر زمانی ماهیو از اب بگیری تازه س و شما ر ب اینده ای ک نامعلومه امیدوار میکنه. این جنس امید، واهی و خیالی و فانتزیه. حقیقت نداره، ب چیزی امید داشته باشید ک براش دارید تلاشتون ر همتتون ر بخرج میدید. در اولین لحظه ای ک تصمیم گرفتی خودتو فریب بدی، ب اولین نفری ک خیانت کردی خودتی و ب دومین نفری ک خیانت کردی، خانواده تی. پدر و مادرت. کسی ک نهال وجودتو کاشت تا هیکل گنده کنی و امروز درگیر خودفریبیی باشی ک هستی! تو دنیای امروز، در کثافت ترین مافیاهای مواد مخدر هم، اولویت اصلی خانواده ست. شما با خیانت ب خودت، ب خانواده ت خیانت میکنی و این نابخشودنی ترین اصل در تمام این کهکشانه. از قوانین جنگل گرفته تا انسان ها... از پاک ترین تا آلوده ترین. هیچ کس ب خانواده خودش پشت نمی کنه، محصولی ک میشی، خودت و خانوادتو سرافراز یا سرافکنده میکنی. انتخاب با خودته
امیدوارم به فاز نصیحت برداشت نکنید و امیدوارم نوشته م کسی ر رنجوده نکرده باشه
#نوشته ای بی بهانه
پیروز و پاینده باشی