#مقاله_کوچک ✅ گریزمن...  برخلاف بارسلونا، که وظایف گریزمن زیر نظر سه مربی، والورده، ستین و کومان، تابع سیستم مورد استفاده تیم بوده و هست، تو فرانسه، این، مجموعه تیمه که خودش رو با گریزمن هماهنگ میکنه. تو بیست و دو بازی رسمی اخیر فرانسه، دشام پونزده بار از چینش ۲-۱-۳-۴ و سه بار از چینش ۲-۱-۴-۳، با وجه اشتراک بازی گریزمن به عنوان بازیکن آزاد پشت دو مهاجم استفاده کرده و در چهار مرتبه دیگه، که شاید به دلیل تصور تکراری شدن این سبک بازی بعد از شکست دو بر صفر مقابل ترکیه و یا دلایل مختلف، فرانسه با چینش ۱-۳-۲-۴ به زمین رفته، گریزمن نه وینگر راست و چپ، و نه مهاجم نوک، بلکه هافبک هجومی کنار سه مهاجم بوده. تو این بیست و دو بازی، نفرات خط هافبک بارها بین مثلث‌هایی از کانته، پوگبا، متوئیدی، ‌ربیو، ان‌زونزی و تولیسو، و زوج خط حمله هم بارها بین دو نفره‌هایی از امباپه، ژیرو، کومان، بن‌یِدِر و مارسیال جابجا شد، اما جایگاه گریزمن تو ترکیب اولیه و نقش اولش تو نوع بازی تیم ثابت و محکم بود. تصمیم کاملا درستی هم هست؛ گریزمن تاثیرگذارنده‌ترین مهره هجومی لیست فعلی فرانسه روی جریان حملات این تیمه و دشام، باید بهترین بازیکنش رو نفر شماره یک ترکیبش قرار بده. گریزمن تو هیچکدوم از اون بیست و دو بازی مذکور غایب نبوده و مجموعا رو بیست و سه گل اثر مستقیم (سیزده گل و ده پاس گل) داشته و شصت و شش بار برای هم‌تیمی‌هاش پاس کلیدی ارسال کرده. شاید اگه زمان به عقب برگرده، بهترین تصمیمی که بارسلونا در قبال گریزمن می‌بایست می‌گرفت، به‌خدمت نگرفتنش بود؛ اما حالا که به اندازه سومین خرید گرون باشگاه، برای آوردنش به نوکمپ هزینه شده و حالا که بارسا با گذر زمان داره خالی ستاره بزرگ میشه، بهترین کنش درباره اون، بها دادن بهش و رسوندنش به اوج، مثل عملکردش در تیم ملیه...