روزی روزگاری در چنین روزی یک پسر جوان سوئیسی به نام خوان گامپر تصمیم گرفت باشگاهی را بنا کند، باشگاهی که هرچه جلوتر رفت شروع کرد به تغییر ماهیت؛ این باشگاه چند سال بعد دیگر تنها یک تیم فوتبال برای رقابت بر سر کاپ های فلزی نبود، یک نماد بود. اولین بار روز ۱۷ ژانویه ۱۹۶۸ بود که نارسیس د کارراس قبل از تصدی پست ریاست، بارسلونا را فراتر از یک باشگاه خطاب کرد. در آن دوران که حق آزادی بیان از سوی دیکتاتوری فرانکو از مردم سلب شده بود. خواندن بارسلونا به عنوان فراتر از یک باشگاه، به خاطر این بود که بارسا پرچم و ماهیت کاتالونیا نیز به شمار میرفت. "فراتر از یک باشگاه" شعار بارسلوناست که این روز ها به دلیل خالی بودن سکو های نیوکمپ می توانید با یک واید شات ساده از استادیوم به خوبی آن را مشاهده کنید. از سال ها پيش بارسلونا شهرتش را با این شعار به نمایش گذاشته آن هم به دلیل فلسفه خاصی است که پشت لوگوی تیم وجود دارد، شعاری که به خوبی نشانگر احساس مردم کاتالونیا است، مردمی که تیم شان را سنگری برای استقلال طلبی کهن خود می دانند. د کارراس در همین خصوص جمله معروفی دارد:
بی تردید باشگاه بارسلونا برای مردم کاتالونیا، ارتشی بود که آن ها هرگز نداشتند.
برای به یاد آوردن روز های باشکوه این تیم نیازی نیست به مانند برخی از تیم ها به گذشته خیلی دوری نگاه کنیم. تیمی که گامپر تاسیس کرد از همان ابتدا بزرگ بود. موج اول همان تیمی بود که پائولینیو آلکانتارا ستاره آن بود و کارش را با قهرمانی های پرتعداد در کوپا دل ری و کاتالونیا آغاز کرد؛ قهرمانی هایی که آنقدر ذهنیت تیم را تقویت کرد تا فاتح اولین لالیگای تاریخ شود. دو دهه بعد این سینک کوپس بود که توانست چندین لالیگا ببرد و قهرمان لاتین کاپ شود (معتبرترین تورنمنت اروپایی پیش از آغاز جام باشگاه های اروپا). نسل ها آمدند و رفتند تا نوبت به ورود پدر رسید؛ پدری که نام پسرش را جوردی گذاشت تا ثابت کند محل تولد تنها چیزی نیست که می تواند انسان را به عنوان بومی یک منطقه بشناساند. یوهان کرایوف از آمستردام آمد تا طلسم 14 سال قهرمان نشدن تیم در لالیگا را بشکند، اما این تازه شروع کار هلندی بزرگ در بارسلونا بود. سال 1979 لاماسیا بنا شد تا نقشی بسیار مهم در موفقیت های آینده باشگاه داشته باشد. پس از نسل بدشانس دهه 80، کرایوف برگشت تا تیم رویایی را بسازد. اولین قهرمانی بارسلونا در معتبرترین تورنمنت فوتبال باشگاهی با گل رونالد کومان به دست آمد و پس از آن قهرمانی های پیاپی در لالیگا آغاز شدند. کرایوف از بارسلونا جدا شد اما مکتبی که ساخته بود تازه شروع به کار کرده بود. کاپیتان پپ گواردیولا خالق تیمی بود که به عقیده برخی علاوه بر بهترین تیم تاریخ باشگاه، بهترین تیم تاریخ فوتبال هم بود. قلع و قمع باشگاه های بزرگ اروپایی آغاز شده بود و از سال 2009 تا 2019، بارسلونا تقریبا تمام تیم های بزرگ اروپا را شکست داد؛ آن هم با 4 سرمربی مختلف؛ همگی از مکتب کرایوف.
همه اینها گفته شد تا برسیم به بررسی دلیل اینکه چرا هواداران بارسلونا این تیم را بهترین تیم تاریخ فوتبال می دانند؟ ساده است! اگر بهترین تیم تاریخ نباشید نمی توانید بهترین های تاریخ فوتبال را به سمت خود جذب کنید. بزرگترین ستاره فوتبال در دهه 50 آلفردو دی استفانو بود، کسی که اگر چه از او به عنوان اسطوره رئال مادرید یاد می شود اما همان ابتدا توافقاتی با بارسلونا داشت و قطعا تمایل داشت برای آبی و اناری ها به میدان برود. ستاره دهه 60 فوتبال بدون شک پله بود، کسی که بعدها از علاقه خود برای حضور در بارسلونا گفت. یوهان کرایوف ستاره هلندی دهه 70 فوتبال اروپا در بارسلونا خوش درخشید و نیازی به توضیحات اضافه نیست. بزرگترین ستاره فوتبال جهان در دهه 80، بارسلونا را به عنوان نخستین باشگاهش در اروپا انتخاب کرد؛ دیگو مارادونا 2 سال ستاره بارسلونا بود. نیوکمپ در دهه 90 و 00 میلادی میزبان مثلث آتش رویایی برزیل در جام جهانی 2002 بود: رونالدو نازاریو، ریوالدو و رونالدینیو و کسی نمی تواند جایگاه آنها میان بزرگترین ستارگان تاریخ فوتبال را انکار کند. پایان کار این مثلث برزیلی در بارسلونا مصادف شد با آمدن گواردیولا و دو رویداد مهم:1- تبدیل ژاوی هرناندز و آندرس اینیستا به یکی از بهترین زوج های تاریخ فوتبال 2- ظهور یک ابر ستاره آرژانتینی: لیونل آندرس مسی؛ کسی که تمام رکورد های انفرادی بارسلونا را در دست دارد و هنوز هم به تاریخسازی در نیوکمپ ادامه می دهد.
امروز 29 نوامبر است، تولد 121 سالگی بارسلونا. می توانید آنها را بلوگرانا صدا بزنید یا آزولگرانا، فرقی ندارد، همه این اسامی در نهایت به یک فلسفه، یک هدف و یک زیبایی اشاره می کنند. زیبایی که با تلفیق توتال فوتبال رینوس میشل و جنبش های سیاسی استقلال کاتالونیا به وجود آمده. بارسلونا بزرگی خود را مدیون به اشخاص نیست، این باشگاه، باشگاه بزرگی بوده که به لطف زحمات اساطیرش مدام در حال بزرگ تر شدن است؛ آنقدر بزرگ که دیگر تنها یک باشگاه نیست، این شما و این هم فراتر از یک باشگاه.