با سلام توی این پست میخوام راجع به دلایل درخشش مارادونا در جام جهانی ۸۶ مکزیک مطالبی رو بنویسم و موشکافانه اون ها رو بررسی کنم : بخشی از این صحبت ها تکرار مکررات هست ولی بخشی از اون رو خیلی از فوتبال دوستا نمیدونن و من به عنوان یه فن مارادونا و آرژانتین میخوام اون ها رو بیان کنم : کارلوس بیلاردو و سزار منوتی صاحب دو تفکر متضاد توی فوتبال آرژانتین بودن ولی روی یک چیز اتفاق نظر داشتن : " تمام توپ ها توی فاز هجومی باید به مارادونا برسد " البته بیلاردو و منوتی به یه شکل از مارادونا استفاده نمیکردن و نقش مارادونا توی تیم منوتی بیشتر شبیه نقش مسی توی بارسای پپ بود ولی مارادونای بیلاردو بیشتر به مسی توی تیم آلخاندرو سابیا شبیه بود و مارادونای منوتی توی حملات و مارادونا بیلاردو توی ضد حملات صاحب توپ میشد . آرژانتین بیلاردو توی جام ۸۶ فوتبال درگیرانه ، خشن و دفاعی رو به نمایش گذاشت ، البته توی هجوم سریع دقیق و شناور بازی میکردن و ضد حملات آرژانتین مرگبار بود . تیم بیلاردو در کنار مارادونا ده سرباز جنگنده داشت و مارادونا تقریبا خیالش از بابت دفاع راحت بود ، درسته مارادونا خیلی جنگنده بود و روی هر توپ با تمام توان میجنگید اما دقیقا مثل مسی از یه حدی بیشتر به عقب برنمیگشت چراکه اگر چنین بازیکنی به عقب برگرده دفاعای حریف جلو میکشن و عرصه رو تنگ میکنن ، همیشه باید دفاعای حریف خطر رو احساس کنن و به همین علت هم هست ک حریفا توی اون جام نتونستن زیاد به دفاع آرژانتین فشار بیارن و هافبکا و دفاعای حریفا بیشتر توی محوطه ای بودن ک مارادونا حضور داشت . مارادونا عموما موقع ضد حملات در مرکز زمین حضور داشت اما زیاد به دو گوش زمین سرک میکشید و یه چیزی ک دیگو رو از بقیه متمایز میکنه اینه ک توی هر نقطه ای از زمین ک باشه به یک اندازه مسلط هست و محدود به یک سمت از زمین نمیشد مثلامسی سمت راست مسلط تره و رونالدو سمت چپ اما مارادونا در هر دو گوش و در وسط زمین به یک اندازه مسلط هست و اصلا فرقی نمیکرد کجا بازی کنه . مارادونا توی تمام بازیهای این جام در بالاترین سطح حاضر شد و بجز بازی مقابل اروگوئه ( ک بهترین بازی عمرش بود ) توی تمام بازیها موفق به ثبت گل یا پاس گل شد و اگه اون موقع جایزه ی بهترین بازیکن زمین وجود داشت احتمالا توی هر هفت بازی بهترین بازیکن زمین میشد چون این اواخر ک بازیها رو دوباره دیدم مارادونا اصلا توی یک سطح دیگه ای بازی میکرد و بقیه انگشت به دهن وایساده بودن ! درخشش مارادونا بیشتر به شخص مارادونا مرتبط بود اما یه سری چیزها توی این جام بهش کمک کرد ک به همراه آرژانتین به موفقیت برسه ک مهم ترین این دلایل به شرح زیر هستن : ۱ _ اردوی اماده سازی سه هفته ای قبل از جام جهانی ۸۶ ک تیم آرژانتین با بدنسازی و انسجام تیمی مناسب راهی جام شد . ۲_ارتفاع مکزیک از سطح دریا و گرمی هوا در ساعات ظهر ( بازیها ظهر بودن ) : ارتفاع از سطح دریا و سنگینی جو همیشه به نفع بازیکنای فیزیکی هست و بازیکنای آرژانتین از جمله مارادونا تجربه ی زیادی توی این نوع بازیها داشتن و بلا استثنا همگی توی فوتبال آمریکای لاتین بار اومده بودن . مارادونا توی این جام ۵۴ دریبل و ۱۲۲ دوئل موفق داشت و تمام حریفا مقابل فیزیک مارادونا کم آورده بودن . حتی خوش نفس ترین و فیزیکی ترین بازیکنای اروپا توی مکزیکو سیتی و در کل شهرهایی با ارتفاع زیاد کم میارن و بی دلیل نیست ک تمام جام های جهانی توی منطقه ی آمریکای لاتین ( بجز ۲۰۱۴ ) رو آمریکایی ها بردن . ۳۰ ،۵۰ ، ۶۲ ، ۷۰ ، ۷۸، ۸۶ ۲۰۱۴ هم آرژانتین توی یک قدمی جام بود و آلمان روی پرستیژ و تجربه برد وگرنه توی کورس ها دفاعای المان مقابل سرعت آرژانتینیا واقعا اذیت شدن و اگه لاوتزی مصدوم نمیشد و یا دی ماریا حضور داشت کار برای آلمان بسیار سخت میشد . متاسفانه با مصدومیت لاوتزی آگروی نا آماده اومد و مسی ناچارا از سمت راست به مرکز زمین اومد و سرعت تیم گرفته شد . ۳_ سیستم و سبک بازی آرژانتین : مستحکم در دفاع و بی رحم در ضد حملات آرژانتین توی اون جام به خوبی برزیل و فرانسه و آلمان نبود اما دقیقا مثل اتلتیکوی سیمونه ، آرژانتین سابیا و اروگوئه ی تابارز ، تیمی بسیار بد بدن و منسجم بود ک به راحتی بازی حریف رو خراب میکردن و روی ضد حملات مارادونا حساب حریفا رو میرسید . ۴_ تجربیات مارادونا در سری آ مقابل بهترین تیم های فوتبال اون زمان : مارادونا توی سری آ پخته شده بود و یاد گرفته بود چجور با قوی ترین مدافعا سرشاخ بشه و شکستشون بده . توی هیچ دوره ای و هیچ لیگی ، به اندازه ی سری آی دهه ی ۸۰ تیم قدرتمند و بازیکن های بزرگ وجود نداشته و مارادونا از همون ابتدای حضورش توی سری آ مستقیما با یووه ی قدرتمند تراپاتونی و اون خط دفاع مکروهش سرشاخ شد و بازی مقابل کابرینی و جنتیله و شیره آ ک نفرات اصلی خط دفاع ایتالیا هم بودن آزمون خوبی برای دیگو بود . به نظرم فتح سری آی ۸۶ _ ۸۷ از قهرمان شدن تو جام جهانی به مراتب سخت تر بود چون اونجا نه خبری از ارتفاع بود و نه خبری از هم تیمیهای خشن و زمخت ، اگه توی جام جهانی یه سری چیزها به نفع مارادونا بود توی سری آ همه چیز بر علیهش بود و اونجا باید یه لیگ فرسایشی رو مقابل بهترین تیم های دنیا با نیمکت های پرمهره و قدرتمند میبردی ، سری آی دهه ی ۸۰ ده سال از زمان خودش جلوتر بود و مربیای متفکر و بازیکنای بزرگی رو پرورش داد و به سطحی رسید ک بزرگترین بازیکنای دنیا حاضر بودن توی تیم های دوم و سوم و چهارم لیگ پا به توپ بشن و کار بجایی رسید ک دهه ی ۹۰ تیم های متوسط سری آ هم بعضا پنج شش تا ستاره ی تاپ داشتن و تیم هایی مثل لاتزیو و پارما و سمپدوریا و رم و فیورنتینا ک جزو سه تیم برتر فوتبال ایتالیا نیستن بازیکنایی رو داشتن ک تا الان توی یاد هوادارای فوتبال هست . ۵ _ اتحاد و هم بستگی در رختکن آرژانتین : با کنار گذاشته شدن پاسارلا رختکن متحد شد و همه ی بازیکنای تیم از بیلاردو و مارادونا اطاعت میکردن و تابع دستورات بودن . امیدوارم خوشتون اومده باشه .