#مقاله ✅ ژوزه، تاتنهام، هری کِین...  چهار دو سه یک تاتنهام دوازده‌نفر تو زمین داره. یه دروازه‌بان، چهارتا مدافع، دو تا هافبک دفاعی، یه هافبک هجومی، دو تا وینگر؛ و هری و کِین. هری هافبک هجومیه و، کِین مهاجم نوک. با حضور هری کِین، دیگه نیازی به بازیکن پست ده نیست. پستی که نماد سیستم چهار دو سه یکه. هری و کِین همون مولر و لواندوفسکی چهار دو سه یک بایرن فلیکن؛ هاکان و زلاتان چهار دو سه یک میلان پیولی؛ برونو و رشفورد چهار دو سه یک منچستر سولشائر؛ و لمپارد و دروگبا، اسنایدر و میلیتو و اوزیل و بنزما چهار دو سه یک چلسی و اینتر و رئال مورینیو. هری که تو ترکیب باشه، دیگه اندومبله و لوسلسو یه یار اضافین؛ یه برگ برنده برای تاتنهام؛ یه کارت بیشتر ژوزه نسبت به حریف؛ برتری عددی، چه تو دفاع، و چه تو حمله. هری، جایزه جذّاب کِینه؛ مثل خاویار ماهی؛ غنچه کاکتوس؛ آدامس آب‌نبات چوبی؛ یا ادبی‌تر، نگاهِ چشم. هری کشف ژوزه‌ست. هری رو خود مورینیو از تو اعماق کِین بیرون کشیده؛ از فرص استیصال عسرت لمپاردها و اسنایدرها و اوزیل‌ها. برای تکمیل تاتنهام مخوفش. ضدحملات مورینیو تو تاتنهام، با هری کین، پنج‌عضوه طراحی میشه. هری، اندومبله یا لوسلسو، برخویین، سون، و کِین. یکی بیشتر اون چیزی که حریف با چشم‌هاش میبینه. رعدآساتر از اون چیزی که حریف خودش رو براش آماده کرده؛ و خطرناک‌تر از هر ضدحمله‌ای که مورینیو تا حالا، تو تیمهای مختلف به اجرا گذاشته. هری کِین کلیدی‌ترین مهره تاتنهامه؛ مرد اول اسپرز. جلوی هویبرگ و سیسوکو و کنار اندومبله یا لوسلسو، اولین دریافت‌کننده توپ از عناصر دفاعی و، هدایت‌گر ضدحمله‌ست؛ و چند لحظه بعد، جلوتر از برخویین و سون، آخرین نفریه که توپ رو قبل از چسبیدن به تور لمس میکنه. هشت گل و ده پاس گل تو یازده بازی و در اختیار داشتن هفتاد و هشت درصد گل‌های این فصل تاتنهام تو آستین. هری کِین ویژه‌ترین بازیکن تاتنهام و لیگ برتر امساله. تاثیرگذارنده‌ترین، بالاتر از هر کس دیگه‌ای. متمایزکننده تاتنهام مورینیو، از چلسی و اینتر و رئالش. تمایزی که در وهله اول ژوزه رو، و بعد از اون، هری شماره ده رو به‌مانند کِین شماره نُه سالهای اخیر، به تحسین وا میداره و میتونه به تشابه روزهای پرافتخار مورینیو در اون سه تیم، تاتنهام رو هم رو سکوی قهرمانی بنشونه...